artfarted

Ήταν από εκείνες τις δυνατές συγκινήσεις όπου η πραγματικότητα ξεπέρασε κάθε φαντασία. Η Νέα Δημοκρατία και ο Κώστας Καραμανλής προσωπικά, συνέτριψαν το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου- προσωπικά. Είναι πραγματικός θρίαμβος για τον εκ νέου πρωθυπουργό αν συνεκτιμηθούν τα σκάνδαλα, οι αστοχίες και τα λάθη της κυβέρνησής του και σ’ αυτά προστεθεί και ο όλεθρος από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού. Τελικά η «χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης» και ο «λίγος» Κώστας Καραμανλής ξεπέρασαν με άνεση το ΠΑΣΟΚ για το οποίο δούλευαν θέλοντας και μη, ο Γιώργος Καρατζαφέρης και ο Στέλιος Παπαθεμελής. Αν στο αποτέλεσμα της Νέας Δημοκρατίας επιστρέψουν τα ποσοστά του ΛΑ.Ο.Σ και της Δημοκρατικής Αναγέννησης, γιατί ουσιαστικά από εκεί έφυγαν, τότε διαγράφεται ένα πραγματικά απίστευτο γεγονός.

Στα τριάμισι χρόνια της «Νέας Διακυβέρνησης» η αμφισβήτηση, η κούραση και η φθορά που είχαν προκαλέσει στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας οι απολύσεις δεκάδων κυβερνητικών στελεχών σε όλα τα επίπεδα, ο καταιγισμός των σκανδάλων, η βία των διαρκών διαδηλώσεων, η λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων και η εμβολή των λεγόμενων «εθνικών θεμάτων», είχαν πείσει τους πάντες ότι χειρότερα δεν γίνεται. Δυστυχώς τον Αύγουστο διαψευστήκαμε όλοι με τον τραγικότερο τρόπο. Όταν στις 16 Αυγούστου ο πρωθυπουργός προκήρυξε πρόωρες εκλογές οι οιωνοί στράφηκαν αμέσως εναντίον του με την ταυτόχρονη πυρπόληση της Πεντέλης. Είχε προηγηθεί το ολοκαύτωμα της Πάρνηθας και της ορεινής Αχαΐας. Όταν έσβησαν η Πεντέλη και ο Υμηττός, ξεκίνησε η κόλαση της Πελοποννήσου. Η λογική δεν άφηνε καμία αμφιβολία ότι θεοί και δαίμονες είχαν συμμαχήσει κατά του Κώστα Καραμανλή.

Παρ’ όλα αυτά, τα μεσάνυχτα της 16ης προς 17η Σεπτεμβρίου 2007 το ερώτημα αν υπάρχει Θεός εξακολουθούσε να είναι αναπάντητο. Όποιοι είχαν στη μνήμη τους τη φρίκη της Πελοποννήσου, της Εύβοιας και της Χαλκιδικής αλλά τα μάτια τους στραμμένα στην οδό Ρηγίλλης, θα έβγαζαν διαμετρικά αντίθετο συμπέρασμα από εκείνους που κοιτούσαν προς τη Χαριλάου Τρικούπη.

Τώρα οι ακροδεξιοί, οι δεξιοί και οι νεοφιλελεύθεροι καλά κάνουν και πανηγυρίζουν. Ο Γιώργος Αλογοσκούφης δικαιούται να συνεχίσει τις μηχανορραφίες του για το πώς θα διαλύσει τον υπάρχοντα ασταθή κοινωνικό ιστό και στη θέση του θα πλέξει μια νέα κοινωνία αποτελούμενη από αφέντες και δούλους. Ένα σύστημα απλό και εξόχως αποδοτικό, του οποίου οι τυχόν αμφισβητίες θα εξουδετερώνονται άμεσα. Ένα σύστημα το οποίο άπαξ και εγκατασταθεί θα είναι αδύνατο να ανατραπεί παρά μόνο από ένα άλλο, ακόμα πιο προσοδοφόρο για τους αφέντες.

Στην αντίπερα όχθη, μπροστά στο αλλόκοτο αποτέλεσμα των exit polls που έσκασε σα βόμβα μπροστά τους, ο ένας μετά τον άλλο οι άνθρωποι που τα τελευταία τριάντα χρόνια απαιτούσαν να έχουν το μονοπώλιο του σοσιαλισμού στην Ελλάδα έσπευσαν και πάλι να στρουθοκαμηλίσουν. Και στρουθοκαμήλιζαν με το γνωστό εκνευριστικό έως γελοίο τρόπο τους μέχρι που βγήκε επιτέλους ο Παπανδρέου και ψέλλισε την αποδοχή της ήττας του. Ήταν η αποκλιμάκωση τεσσάρων ετών επιμονής σε ένα μύθο. Ο μύθος κατέρρευσε και έτσι διαμορφώνεται τώρα η ευκαιρία να χτιστεί εκ θεμελίων κάτι καινούριο. Είναι το γνωστό ουδέν κακόν αμιγές καλού.

Μόνο που τώρα η ευθύνη πού έπεσε στους ώμους των οπαδών και των φίλων του ΠΑΣΟΚ είναι τεράστια. Αν δεν εκμεταλλευτούν την ευκαιρία να ανασυγκροτηθούν, αν δεν θέσουν στην πράξη τη σοφία που θα έπρεπε να έχουν συσσωρεύσει μετά από δεκαετίες πειραματισμών και αποτυχιών, αν δεν αποτινάξουν μιας και δια παντός τους αλλοτριωμένους και διεφθαρμένους δυνάστες τους, αναδεικνύοντας παράλληλα ένα νέο κύμα ηγεσίας, τότε πρακτικά εγκαταλείπουν εαυτούς στον Αλογοσκούφη και τους δεσμοφύλακές του. Τότε στερούν από τη χώρα το δικαίωμα και την υποχρέωσή της να αντισταθεί στη Νέα Τάξη.

Με όποιο όνομα κι αν παρουσιαστεί, με όποιο τρόπο κι αν καλυφθεί, με όποιο θέατρο κι αν επιχειρήσει να προσεταιριστεί οπαδούς, στο τέλος η Νέα Τάξη δεν μπορεί παρά να αποκαλύψει την ταυτότητα και τις πραγματικές προθέσεις της. Η δυναμική της καταφέρνει να διαπερνά τα συμβατικά κομματικά σύνορα. Βασίζεται στις αδυναμίες του ανθρώπινου χαρακτήρα για να καλύπτει τις διαφορές των ιδεολογιών. Για να μπορέσει το ΠΑΣΟΚ να εξουδετερώσει τον Αλογοσκούφη και τους επιγόνους του και να αποτρέψει την εγκαθίδρυση της δουλείας στην Ελλάδα, θα πρέπει οι οπαδοί του να περιορίσουν το γονίδιο του φασισμού που λίγο-πολύ όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας. Στη συνέχεια θα πρέπει το ΠΑΣΟΚ να αναπτύξει διαύλους επικοινωνίας και κατανόησης με ανθρώπους που ενδεχομένως υιοθετούν μια διαφορετική ιδεολογία, διαθέτουν όμως ηθική που τους στρέφει ενάντια στη Νέα Τάξη. Αν το ΠΑΣΟΚ μετατραπεί σε ενιαία δύναμη αρετής και αταλάντευτης πίστης στη δημοκρατία και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τότε μόνο θα μπορέσει να προσεταιριστεί αρκετούς οπαδούς και συμμάχους, ώστε να σχηματιστεί δύναμη ικανή να σταματήσει τον ερχομό του καθεστώτος για το οποίο τόσο εντατικά και προσηλωμένα δουλεύουν οι υπέρμαχοι του κοινωνικού δαρβινισμού.

Είναι αλήθεια ότι το ΠΑΣΟΚ απέτυχε να τηρήσει το «Συμβόλαιο με το Λαό». Ότι οι «γενναίοι» του πρώτου ΠΑΣΟΚ γρήγορα αλλοτριώθηκαν και προσχώρησαν στο παλιό σύστημα, ενισχύοντας τα σάπια υποστυλώματα του. Μέχρι τώρα και το ΠΑΣΟΚ έχει προδώσει το λαϊκό κίνημα και έχει πνίξει τις λαϊκές προσδοκίες μέσα στα ψέματα, στην απογοήτευση και στην αγανάκτηση. Πέτυχε όμως κάτι το οποίο εξακολουθεί να του ανήκει και να του προσφέρει την ευκαιρία να εξιλεωθεί. Το κουρασμένο ΠΑΣΟΚ παραμένει η μεγάλη δύναμη από την οποία τέσσερις στους δέκα Έλληνες περιμένουν πεισματικά την αλλαγή. Αντίθετα, η Νέα Δημοκρατία ακολουθεί τη σίγουρη συνταγή που πρώτοι οι Αμερικανοί συνέστησαν: αν δεν ξέρεις το δρόμο ακολούθα το χρήμα.

Ποιος ξέρει, μπορεί μαζί με τα δεντράκια που λίγο-λίγο θα ξεπροβάλλουν από την καμένη γη, να αναδυθεί από τις στάχτες του ένα νέο, καλύτερο, σοφότερο σοσιαλιστικό κίνημα στη χώρα μας.

Το θέαμα του ήλιου που βυθίζεται σ’ έναν ορίζοντα πνιγμένο στους καπνούς είναι συγκλονιστικό. Τη δύση πάνω απ’ τις φωτιές καμία ανθρώπινη παλέτα δεν μπορεί να την αποδώσει. Ακόμα και εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, οι άνεμοι μεταφέρουν τη γλυκόπικρη μυρωδιά του φρέσκου κάρβουνου αλλά και τους κόκκους της στάχτης. Τα αποκαΐδια μπήκαν παντού. Στα σπίτια, στα πνευμόνια, στις ψυχές μας.

Δέντρα, ζώα, άνθρωποι, καίγονταν επί δέκα μέρες μέσα σ’ έναν απέραντο φούρνο. Αυτούς τους δυστυχείς τους είδαμε όλοι. Τώρα είναι η ώρα να δούμε και τους απέξω. Να αντικρύσουμε τους εαυτούς μας αλλά και όλους όσοι τολμούν πάνω από τις καμένες ζωές να σπεύδουν να εκμεταλλευτούν το θάνατο και την καταστροφή, σαν ύαινες που καταβροχθίζουν αδιακρίτως όποια σάρκα βρεθεί ανήμπορη μπροστά τους.

Για λίγες στιγμές να γυρίσουμε με το βλέμμα στο κενό και να επεξεργαστούμε την εικόνα, τον ήχο και την πλοκή που απλόχερα μας πρόσφεραν τα ΜΜΕ όλες αυτές τις μέρες της φρίκης. Βέβαια το θέαμα και η οσμή της τραγωδίας θα κρατήσει για πολύ καιρό αλλά η μνήμη της δεν πρέπει να σβηστεί ποτέ. Αυτή τη φωτιά πρέπει να την κρατήσουμε στο μυαλό μας για πάντα αναμμένη. Όπως και τις ευθύνες, τις συμπεριφορές, τα λόγια και τις πράξεις όλων όσοι παλεύουν λυσσαλέα για ένα κομμάτι από την πίττα της εξουσίας, αλλά που την ώρα του αγώνα ήταν παράλυτοι. Αυτοί οι παραλυμένοι από το φόβο και το δέος, όταν η φωτιά χόρτασε πια και κουράστηκε να καίει, βγήκαν όλοι τους σαν τα σκουλήκια μετά τη βροχή και ζητάνε τώρα και την επιδοκιμασία για το μη χειρότερα. Καλά κάνουν, αφού η ανοχή των Ελλήνων στην προσβολή της νοημοσύνης και της αξιοπρέπειάς τους είναι, προφανώς, τεράστια. Το περιθώριο των πολιτικών για ακόμα περισσότερες, ακόμα μεγαλύτερες προσβολές ενάντια στους απλούς πολίτες θα φανεί ξεκάθαρα στις επερχόμενες εκλογές, όταν παρά το μέγεθος της συμφοράς και το απύθμενο της ξεφτίλας, ο «Ελληνικός λαός» θα σπεύσει και πάλι να υποκύψει στην εγκληματική αυτή ολιγαρχία με αντάλλαγμα ένα ταπεινό και επισφαλές βόλεμα.

Το εθνικό, περιβαλλοντικό, οικονομικό, πολιτιστικό και ανθρωπιστικό πλήγμα που υπέστη η Ελλάδα φέτος το καλοκαίρι, μόνο με την τετράχρονη ναζιστική κατοχή μπορεί να συγκριθεί. Έτσι και η κυβερνητική εκστρατεία παραπληροφόρησης και συγκάλυψης των πραγματικών συνθηκών που συνέβαλαν στην καταστροφή της Πελοποννήσου, της Εύβοιας και της Αττικής, μόνο με τη ναζιστική προπαγάνδα μπορεί να συγκριθεί και μάλιστα με αυτή των τελευταίων ημερών του Ράιχ.

Κουτοπόνηρα, υποκριτικά και με το γνωστό ασύστολο θράσος που διαθέτουν οι πολέμαρχοι της εξουσίας, οι κυβερνήτες του τόπου έσπευσαν να αποδώσουν ευθύνες σε ορατούς κι αόρατους εχθρούς, στους ανέμους, στα ίδια τα δάση που ήταν ξερά, στους πολιτικούς τους αντιπάλους και στην… κακιά ώρα.

Πριν από εκατό χρόνια ρωτήθηκε ο μεγάλος εξερευνητής Ρόαλντ Άμουντσεν (Roald Amundsen) ποιο ήταν το μυστικό της κατάκτησης του Νότιου Πόλου και τι απαντά σ’ αυτούς που λένε ότι ήταν απλά τυχερός. Είπε λοιπόν ο θρυλικός Νορβηγός εξερευνητής ότι τα πάντα εξαρτώνται από την προετοιμασία. Όταν είσαι καλά προετοιμασμένος την επιτυχία σου κάποιοι θα την αποδώσουν στην τύχη. Αντίστροφα, όταν δεν είσαι προετοιμασμένος, κάποιοι θα σε πουν άτυχο.

Η Ελλάδα είναι διαχρονικά απροετοίμαστη, ανοχύρωτη έναντι της φύσης γενικότερα και όχι μόνο έναντι των περιβόητων «ακραίων καιρικών φαινομένων». Την εβδομάδα προ της πυρκαγιάς, οι χώρες του Κόλπου του Μεξικού υπέστησαν τον τυφώνα Dean ο οποίος πέρασε με ταχύτητα που έφτανε τα 300 χλμ την ώρα. Οι Έλληνες είναι αδύνατο να συλλάβουμε ανέμους αυτής της έντασης, ούτε καν της μισής. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα συμβεί αν η χώρα μας προσβληθεί από τροπικό τυφώνα για δυο- τρεις μέρες;

Τον Ιούλιο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στη Βρετανία αντιμετώπισαν πρωτοφανείς πλημμύρες. Τεράστιες εκτάσεις μετατράπηκαν σε λίμνες από τις οποίες εξείχαν μόνο οι στέγες των σπιτιών. Πριν από μερικά χρόνια το ίδιο είχε συμβεί στην κεντρική Ευρώπη όταν ξεχείλισε ο Δούναβης. Υπάρχει σύγκριση αυτών των καταστροφών με τις πλημμύρες στον Εύρο, τις χειρότερες που έχει υποστεί η Ελλάδα;

Η Ιαπωνία ζει και προοδεύει με σεισμούς που έχουν μέσο όρο έντασης κοντά στα 7 Ρίχτερ. Σε κάθε κυβερνητική θητεία συμβαίνει τουλάχιστον ένας τέτοιος σεισμός. Εναέριοι αυτοκινητόδρομοι γκρεμίζονται, συνοικίες ισοπεδώνονται, παντού βρέχει τζάμια και ότι άλλο αντικείμενο αποκολλάται από τα κτίρια που κινούνται σαν εκκρεμή. Σε πολλές από τις Ιαπωνικές ακτογραμμές βλέπει κανείς κατασκευές που θυμίζουν οχυρά. Είναι πράγματι οχυρά, ενάντια σε ενδεχόμενο τσουνάμι. Σ’ αυτή την πλέον σεισμοπαθή χώρα του κόσμου λειτουργούν πάνω από 40 (σαράντα) πυρηνικά εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής. Έχει καμία σχέση η ζωή στην Ελλάδα με αυτές τις συνθήκες; Τα 5,9 Ρίχτερ στην Πάρνηθα, το Σεπτέμβριο του 1999, κόντεψαν να γκρεμίσουν τη μισή Αθήνα. Μπορείτε να φανταστείτε σεισμούς σαν της Ιαπωνίας, τι κακό θα προξενούσαν στη χώρα μας;

Στην Ελλαδίτσα παλεύουμε με μελτέμια, βροχούλες, χιονάκια και «καύσωνα» 40 C. Εκεί που το θερμόμετρο δεν κατεβαίνει ποτέ κάτω από τους 50 βαθμούς, τι άνθρωποι ζούνε;

Πριν πάμε στην Πελοπόννησο ας συλλογιστούμε λίγο την πολύπαθη Εύβοια. Είναι ένας νομός όμορος της Αττικής με εξαιρετικές φυσικές ομορφιές που τον κατέστησαν δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Επιπλέον, διαθέτει αγροτική οικονομία, βιομηχανικές μονάδες καθώς και το εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Αλιβέρι. Με τόση προίκα θα περίμενε κανείς ότι ο νομός Ευβοίας θα ήταν από τους ευτυχέστερους της επικράτειας. Και όμως, σε πολλά χωριά της Εύβοιας οι κάτοικοι αισθάνονται ακρίτες. Μετά από 30 χρόνια «αλλαγής», «εκσυγχρονισμού» και «νέας διακυβέρνησης», δίπλα στην Αθήνα δεν υπάρχουν επαρκείς υγειονομικές υπηρεσίες, δεν υπάρχει κοινωνική μέριμνα, δεν υπάρχουν υποδομές. Το οδικό δίκτυο είναι απαράδεκτο, οι οικοδομικές αυθαιρεσίες τρόπος ζωής και το αποτέλεσμα κάθε χειμώνα να αποκλείονται μεγάλα τμήματα του νησιού από τις πλημμύρες και τους αυτοσχέδιους χείμαρρους. Κάθε χειμώνα στην Εύβοια παλεύουν με τα λασπόνερα και τα χιόνια, και κάθε καλοκαίρι με τις φωτιές. Παρ’ όλα αυτά στην Εύβοια οι εργολάβοι κάνουν χρυσές δουλειές…

Και τώρα η Πελοπόννησος. Την εποχή της Τουρκοκρατίας η Πελοπόννησος ήταν τόσο πλούσια, παρά τον Οθωμανικό ζυγό, που δεχόταν συχνές επιδρομές από πεινασμένους και εξαθλιωμένους Στερεοελλαδίτες. Γι αυτό το λόγο οι Πελοποννήσιοι αρχικά δεν ήθελαν να γίνει η Στερεά Ελλάδα κομμάτι του Ελληνικού κράτους για το οποίο αγωνιζόντουσαν! Παρά την κακή φήμη που μισοαστεία-μισοσοβαρά έχουν οι Μανιάτες, οι Μεσσήνιοι, οι Ηλείοι, οι Πατρινοί και οι υπόλοιποι, ο τόπος τους μοιάζει να είναι ευλογημένος. Η γη τους είναι και όμορφη και καρπερή. Το ίδιο και οι θάλασσές τους. Όμως τα πάθη, η καταστροφή του Εμφυλίου και η ενδημική ανικανότητα των κυβερνώντων να αναπτύξουν την «περιφέρεια» οδήγησαν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στη μόνη διέξοδο, που ήταν η φυγή για την πρωτεύουσα ή και το εξωτερικό.

Μετά την κάθοδο των Αλβανών και άλλων Βαλκάνιων λαθρομεταναστών στην Ελληνική ύπαιθρο, οι ντόπιοι μετακόμισαν από τα χωράφια στα καφενεία. Τις πρώτες ώρες της φωτιάς η πρέφα και το τάβλι εξακολουθούσαν να είναι η προτεραιότητα τους. Τα χωριά της Πελοποννήσου μπορεί να διατηρούν μια ξεχωριστή γραφικότητα αλλά με μια προσεκτική ματιά ανακαλύπτει κανείς αποκαρδιωτικές λεπτομέρειες. Υπάρχουν δυο όψεις στα Πελοποννησιακά βουνά. Αλλού φτώχεια, αλλού ευημερία. Παντού όμως αντιλαμβάνεται κανείς την κρατική ανυπαρξία.

Όποιος είχε μάτια είδε. Τα χωριά είναι ασυντήρητα. Τα περισσότερα κρατιούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, περιμένοντας τους καλοκαιρινούς επισκέπτες. Μόνο που φέτος δεκάδες απ’ αυτά τα επισκέφτηκαν οι φλόγες και δεν έλεγαν να φύγουν. Όσες οικογένειες είχαν νέους ανθρώπους να παλέψουν, πάλεψαν. Οι περισσότεροι έσωσαν τα σπίτια τους, τουλάχιστον. Τα γερόντια δεν είχαν καμία τύχη. Τα σπίτια που μέσα κι έξω έμοιαζαν με παλιατζίδικα λαμπάδιασαν σαν χολιγουντιανά εφέ.

Ίσως μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για το θάνατο και την καταστροφή των Αυγουστιάτικων πυρκαγιών έχουν οι τοπικές κοινωνίες. Αυτό φαίνεται ότι σχεδόν όλοι φοβούνται ή ντρέπονται να το πουν. Γι αυτό ακούγονται τόσες πολλές βλακείες και τόσο λίγες αλήθειες.

Μέσα στη ραστώνη και γιατί όχι, στην τεμπελιά τους, οι κάτοικοι των πληγεισών περιοχών αιφνιδιάστηκαν. Για μια τουλάχιστον μέρα δεν προέβησαν σε καμία ουσιαστική προσπάθεια αντίδρασης. Υπάρχει η έννοια της πολιτικής άμυνας (που ήταν μάλιστα και μάθημα στα σχολεία, επί δικτατορίας). Πρέπει δηλαδή ο κάθε πολίτης, άμεσα, με ψυχραιμία να εκτιμά μια επερχόμενη καταστροφή και να αντιδρά με γνώση και με λογική για να προστατέψει τον εαυτό του, τους οικείους του και την περιουσία του, στο μέτρο του δυνατού. Οι περισσότεροι απλοί χωρικοί αλλά και οι παραθεριστές δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν με κανένα άλλο τρόπο πλην των εκκλήσεων για βοήθεια. Τους περισσότερους από τους δυστυχείς που πέθαναν δεν τους σκότωσαν οι φλόγες. Τους είχε κάψει εκ των προτέρων ο πανικός, και ακόμα νωρίτερα τους είχε καταδικάσει η αν-ετοιμότητα. Όπου ξεχώρισαν κάποιοι θαρραλέοι, ψύχραιμοι δουλευταράδες, οι οποίοι ρίχτηκαν στις φλόγες μόνοι τους ή μαζί με λίγους πεισμωμένους κι ευσυνείδητους πυροσβέστες, αν τους έβρισκαν, η φωτιά περιορίστηκε.

Εκεί όμως που η δυσοσμία των ευθυνών σταδιακά δυναμώνει είναι όταν αρχίζουμε να σκαλίζουμε τα αποκαΐδια της εξουσίας, ξεκινώντας από την τοπική.
Τι θα πει «ηγεσία»; Ποιος είναι «ηγέτης»; Είναι αυτός που μιλάει πιο πολύ; Που φωνάζει περισσότερο απ’ τους άλλους; Ο θρασύτερος όλων; Ο μεγαλύτερος ψεύτης; Αν αυτή είναι η περιγραφή του ηγέτη τότε όσο σκληρό κι αν ακούγεται, αν είχαν τέτοια τοπική ηγεσία, οι πληγέντες είναι άξιοι της τύχης τους.

Αν οι δήμαρχοι και οι λοιποί αφεντάδες των καμένων περιοχών είχαν συναίσθηση των καθηκόντων τους και τη φαντασία να ανταπεξέλθουν σ’ αυτά, θα είχαν φροντίσει για την άμυνά τους. Θα είχαν ετοιμάσει τα λιτά τους μέσα. Θα είχαν σχέδιο συνεργασίας μεταξύ τους αφού ήξεραν άριστα ότι με όλη την Ελλάδα στις φλόγες θα αφήνονταν στην τύχη τους. Θα είχαν προετοιμαστεί έστω με το νερό των πηγαδιών, με γεννήτριες, με τα τρακτέρ και τις τσάπες τους, για να αποψιλώσουν την περίμετρο των χωριών τους. Θα καθάριζαν τις αυλές των σπιτιών από τα ξερόχορτα και από ό,τι παλιατσαρία στοίβαζαν εκεί για χρόνια. Θα το έκαναν έστω κι από την πρώτη ώρα των πυρκαγιών. ΘΑ ΕΠΙΤΗΡΟΥΣΑΝ ΤΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥΣ. Θα πήγαιναν πόρτα- πόρτα να μιλήσουν στους γέροντες και στις γερόντισσες να μην ανάβουν ούτε καντήλι για λίγες μέρες. Θα είχαν το νου τους στον κάθε παλαβό του χωριού. Όλοι ξέρουν τις προθέσεις, τις παραξενιές και τα απωθημένα των αλλονών. Ας ήταν όλοι καχύποπτοι με όλους. Η εγρήγορση και η καχυποψία θα τους γλύτωνε κι ας άφηναν τα παχύδερμα της Αθήνας στον τηλεοπτικό τους ψευτοπόλεμο.

Ελάχιστοι αξιωματούχοι της τοπικής αυτοδιοίκησης αντέδρασαν έγκαιρα. Οι περισσότεροι πρόδωσαν την ψήφο των συμπολιτών τους, πάτησαν τον όρκο τους και τράπηκαν σε φυγή φωνάζοντας για την ανυπαρξία του κράτους και για το μέγεθος του κακού που τους βρήκε, λες και ήταν άμοιροι των πάντων. Είναι οι σύγχρονοι ριψάσπιδες στους οποίους οι ποικίλοι τηλεπαρουσιαστές πρόσφεραν αμέσως άλλοθι:

- Είναι εμπρησμός κύριε δήμαρχε;
- Ναι, ναι, βέβαια, εμπρησμός!

Τι να πεις ρε κακομοίρη για να κρύψεις την εγκληματική σου αμέλεια; Ακούστηκαν απίστευτες βλακείες όπως ότι οι εμπρηστές ανέβαιναν σε απάτητες βουνοκορφές για να τις κάψουν. Δηλαδή πως ανέβαιναν, λοκατζήδες ήταν; Έκαναν μέρες πορεία από κορυφή σε κορυφή σπέρνοντας τη φωτιά;
Αν όμως ανάψει ένας σκουπιδότοπος, αν ένα μπουκάλι διαλυτικό μέσα σ’ ένα σωρό οικοδομικά σκουπίδια πεταμένα σε μια ρεματιά αναφλεγεί από τη ζέστη, τότε τα μποφόρ θα εκτοξεύσουν τις φλόγες από τη μια άκρη της Πελοποννήσου μέχρι την άλλη μέσα σε 48 ώρες.
Αν την ίδια στιγμή κάποιοι συμφεροντολόγοι τσελιγκάδες εκμεταλλευτούν τις συνθήκες για να ‘χουν χώμα έτοιμο, ώστε τα πρωτοβρόχια να τους χαρίσουν βοσκή για τα κοπάδια τους, οι φωτιές θα απλωθούν στον Ταΰγετο και στον Πάρνωνα σε 48 ώρες.
Αν ο τρελός του χωριού δεν επιτηρείται, αν οι έχθρες και οι βεντέτες δεν καταστέλλονται έστω τις μέρες του κινδύνου, αν τα γερόντια αφήνονται μόνα τους να ανάβουν φωτιές, αν όλοι ξαποστέλνουν τα σκουπίδια τους όπου βρουν, σε αγρούς και δάση που πνίγονται απ’ τα ξερόκλαδα, αν πετάνε ανάμενα τσιγάρα, αν αυτοί που έχουν διεκδικήσει το καθήκον να προστατεύουν τον τόπο τους από το κακό αδιαφορούν για το σύνολο τέτοιων εμπρηστικών πρακτικών, τότε όσο ανίκανη κι αν είναι η όποια κυβέρνηση και το όποιο κράτος, οι τοπικοί άρχοντες και οι κοινότητες που τους εκλέγουν έχουν ακέραιο το μερίδιο της ευθύνης τους και μάλιστα με μια αβάσταχτη διαφορά από τους πρωτευουσιάνους αφεντάδες: ο θάνατος κι ο χαλασμός χτυπάει στον τόπο τους κι όχι στην πλατεία Συντάγματος και στα μοδάτα καφέ του Κολωνακίου.

Οι φωτιές στα περιαστικά δάση της Αττικής όπως και σε πολλά παραθαλάσσια τουριστικά μέρη σ’ όλη την Ελλάδα ανήκουν σε άλλη κατηγορία όσον αφορά στις αιτίες τους. Μία παραμένει βέβαια κοινή, η λαθραία απόθεση σκουπιδιών και οικοδομικών αποβλήτων οπουδήποτε βολεύει τους μεταφορείς τους. Ακόμα και στα τουριστικότερα μέρη της Ελλάδας, στα δημοφιλέστερα νησιά, κατά μήκος των δρόμων που οδηγούν σε πανέμορφες παραλίες, οι επισκέπτες διαρκώς προσπερνούν σωρούς μπάζων, πεταμένων δίπλα ή σχεδόν στη μέση του δρόμου. Αυτό βέβαια είναι συχνό φαινόμενο και στις Αθηναϊκές λεωφόρους.

Το μπαράζ πυρκαγιών σε μέρη-φιλέτα φυσικά δεν είναι τυχαίο αλλά ούτε υπακούει σε οργανωμένο σχέδιο. Σε ολόκληρη τη χώρα οι τοπικές μαφίες των οικοπεδοφάγων, των καταπατητών, των δασοσφετεριστών, περιμένουν όλο το χρόνο μέχρι να φτάσει η παραγγελία τους: καύσωνας με μποφόρ. Φέτος ο πρωθυπουργός-σαίνης τους τη σερβίρισε και με σιρόπι εκλογών. Προφανώς αυτοί οι εγκληματίες δασοφάγοι είχαν καλύτερη πληροφόρηση απ’ όλους σχετικά με την ημερομηνία των πρόωρων εκλογών: άρχισαν την πυρπόληση της Πεντέλης την ίδια μέρα, πριν καν προλάβει ο υπουργός προπαγάνδας να ανακοινώσει τις εκλογές! Σε σύγκριση με τον ερασιτέχνη υπουργό Δημόσιας Τάξης και τους ζαλισμένους από τις έριδες, τις ελλείψεις και από το ολοκαύτωμα της Αχαΐας στρατηγούς της Πυροσβεστικής, οι υπεράνω πάσης υποψίας περιαστικοί εμπρηστές είναι άριστοι επαγγελματίες και απόλυτα αφοσιωμένοι στο σκοπό τους: να μοσχοπουλήσουν και την τελευταία σπιθαμή και του τελευταίου δάσους, ακόμα κι αν χρειαστεί να ξανακάψουν κι αυτά που έχουν ήδη κάψει, χτίσει και πουλήσει.

Κλείνοντας αυτή τη μακροσκελή παράθεση των παρατηρήσεων από το ολοκαύτωμα της Πελοποννήσου, θα υπογραμμίσουμε την ανάγκη οι Έλληνες να μάθουν την αλήθεια σχετικά με την επέκταση της φωτιάς στην Αρχαία Ολυμπία. Γιατί αυτό το κεφάλαιο της συμφοράς έχει ιδιαίτερες προεκτάσεις. Επίσης θα πρέπει οι πολίτες να εκτιμήσουν την ανόητη έως εγκληματική φιλολογία περί ενδεχόμενης τρομοκρατικής διάστασης του πύρινου κύματος. Θα πρέπει οι πολίτες να αναρωτηθούν γιατί κάποιοι από τους κυβερνόντες, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού, δεν δίστασαν να ρισκάρουν ένα τρομερό πλήγμα στην τουριστική μας βιομηχανία, στο γόητρο της χώρας, στις διεθνείς μας σχέσεις, στο αίσθημα ασφάλειας των πολιτών και στο διάλογο που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να προωθούν προκειμένου να συνεισφέρουν σε ένα γόνιμο προεκλογικό στοχασμό. Γιατί προτάθηκε ο εξωτικός και άγνωστος στο ευρύτερο κοινό όρος «ασύμμετρες απειλές»; Ήταν μια έξυπνη ιδέα του κ. Πολύδωρα ώστε οι σαστισμένοι και αγράμματοι πυρόπληκτοι να πιστέψουν ότι για το κακό που τους βρήκε ευθύνονται κάποιοι αλλόκοτοι, εξωγήινοι θαρρείς, εχθροί; Όμως εκτός απ’ τους αγράμματους υπάρχουν και οι εγγράμματοι και αυτοί αποδείχτηκαν πολύ περισσότεροι απ’ όσο εκτιμούσε ο στομφώδης κ. Βύρων. Περιέργως, ένας-δύο από όλους όσοι απέρριψαν αμέσως την ανοησία των «ασύμμετρων απειλών» κάθονται στα ίδια υπουργικά έδρανα μαζί με τον κ. Πολύδωρα. Εδώ θα συμφωνήσουμε, κατ’ εξαίρεση, με τη σοφιστεία ότι δεν πρέπει να τα ισοπεδώνουμε όλα.

Τέλος θα πρέπει οι Έλληνες να εκτιμήσουν και τις συμπεριφορές της επόμενης μέρας. Θα πρέπει να αμφισβητήσουν τα παχιά λόγια και τους λεονταρισμούς, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Από την άποψη των ανθρώπινων απωλειών το ναυάγιο του Εξπρές Σαμίνα είναι τραγωδία χειρότερη από το ολοκαύτωμα του Αυγούστου. Παραιτήθηκε κανείς τότε; Αφού μεταξύ τους είναι ίδιοι, γιατί να παραιτηθεί έστω και ένας τώρα;

Επίσης θα πρέπει να μας προβληματίσει το μπάχαλο με την πληρωμή του βοηθήματος. Γιατί δόθηκαν έτσι τα λεφτά; Γιατί υποχρεώθηκαν πονεμένοι άνθρωποι που δεν είχαν ρούχα να φορέσουν, που δεν είχαν λεφτά για να βάλουν βενζίνη στα αυτοκίνητά τους, να κατέβουν στις πόλεις και να συνωστίζονται με τις ώρες στο λιοπύρι, πολλές φορές μάταια; Γιατί στο χάος μπροστά στις τράπεζες πρωταγωνίστησαν οι γύφτοι/τσιγγάνοι/αθίγγανοι/Ρομά και όχι κάποια άλλη πληθυσμιακή ομάδα; Είδε κάποιος έστω κι έναν Ρομά όλη την εβδομάδα στις φωτιές, όταν τα κανάλια μετέδιδαν διαρκώς εικόνα; Τα εκατοντάδες παιδιά που οι άνθρωποι αυτοί έσερναν μαζί τους ενώ προσπαθούσαν να εξαπατήσουν το κράτος και τους συμπολίτες τους, τι μάθημα πήραν από αυτό το γεγονός; Τι είδους πολίτες θα γίνουν αυτά τα αγράμματα παιδιά σε λίγα χρόνια όταν ενηλικιωθούν;

Την επόμενη κι όλας μέρα της τραγωδίας, στον Πύργο και στην Αμαλιάδα μαζεύτηκε ένα χαρακτηριστικό πλήθος απατεώνων και όταν καταλάγιασε ο κουρνιαχτός κάτι κωμικό αποκαλύφθηκε: Τους πρώτους απατεώνες κατέφθασαν για να απομυζήσουν κάποιοι άλλοι, πονηρότεροι, που εκ του ασφαλούς τους έπαιρναν διακόσια πενήντα ευρώ για ελάχιστα λεπτά καταγραφής ψευδών στοιχείων ανά «υπεύθυνη» δήλωση. Που και που αυτοί οι.. καλοί Σαμαρείτες σήκωναν το κεφάλι και έριχναν μια ματιά ικανοποίησης στις μαυρισμένες πλαγιές πέρα από την πόλη.

Οι πολιτικοί και οι πάνες πρέπει να αλλάζονται τακτικά, για τον ίδιο λόγο!

Αμερικάνικο γνωμικό.


Υπό αυτό το πρίσμα κάθε πρόωρη εκλογική αναμέτρηση είναι καλοδεχούμενη, άσχετα αν δεν τηρείται το Σύνταγμα, αν κατασπαταλάται δημόσιο χρήμα, αν προβάλλονται ασόβαροι και ασυνάρτητοι λόγοι ως δικαιολογία και ακόμα, όταν η προκήρυξή τους γίνεται με άκομψο και προσβλητικό για τους πολίτες τρόπο.

Πολλές εικασίες ελέχθησαν, προβλήθηκαν και δημοσιεύθηκαν για να εξηγηθεί γιατί ο παντοδύναμος πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής απεμπόλησε έξι μήνες εξουσίας και άνετης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, προσφεύγοντας στις κάλπες στις 16 Σεπτεμβρίου. Και γιατί προκήρυξε τις εκλογές την επόμενη του δεκαπενταύγουστου και δεν δίστασε να τις ανακοινώσει την ώρα που μόλις λίγα χιλιόμετρα από το Μέγαρο Μαξίμου καίγονταν τα βόρεια προάστια της πρωτεύουσας, χάνονταν περιουσίες, πολύτιμο δάσος αποτεφρωνόταν και εκατοντάδες πολίτες έτρεχαν αλλόφρονες κι αβοήθητοι στους δρόμους.

Ο καθένας έχει την άποψή του αλλά η αλήθεια θα αναδυθεί τελικά φέτος το χειμώνα, με την παρουσίαση του προϋπολογισμού που επικαλέσθηκε ο κ. Καραμανλής ως ανάγκη για ανανεωμένη εντολή, και με τους «φετφάδες» που θα εκδοθούν από το ΥΠΟΙΚ τους πρώτους μήνες του 2008. Όσο για τις αριθμητικές πράξεις, τους υπολογισμούς, τα ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία που οδήγησαν στην επιλογή της 16ης Σεπτεμβρίου, αυτά θα αποκαλυφθούν μόνο αν ο Καραμανλής ο νεώτερος τα γράψει στα απομνημονεύματά του ή αν μιλήσει κάποιος από τους ελάχιστους ανθρώπους που ο αρχηγός της ΝΔ εμπιστεύεται ως εχέμυθους. Και είναι πράγματι ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, αφού ακόμα και οι κυβερνητικοί βουλευτές αιφνιδιάστηκαν με την ημερομηνία.

Το ΠΑΣΟΚ, που τελικά έσυρε τον πρωθυπουργό σε πρόωρες εκλογές όσο κι αν επίσημα η ΝΔ το αρνείται, απέδειξε ότι είχε προετοιμάσει υποδομή «ταχείας ανάπτυξης» και κατόρθωσε, με ελάχιστους κλυδωνισμούς, να παρατάξει τις δυνάμεις του συντεταγμένες και οργανωμένες. Ο Γιώργος Παπανδρέου εξακολουθεί να παπαγαλίζει τον ίδιο βαρετό και αδιάφορο καταγγελτικό λόγο αλλά παρουσιάζεται πιο στιβαρός και πιο πειστικός όταν διαφημίζει τον εαυτό του ως ικανό να αναλάβει τις τύχες της χώρας.

Εκεί που ο Κώστας Καραμανλής πέτυχε μια άμεση νίκη, εξαγγέλλοντας αιφνιδιαστικά προεκλογική περίοδο ενός μηνός μέσα στο καλοκαίρι, ήταν έναντι του ΛΑ.Ο.Σ. Όσοι προσέχουν τη σημειολογία θα παρατήρησαν την έκφραση συγκεκαλυμμένης απόγνωσης στο πρόσωπο του κ. Γ. Καρατζαφέρη, του οποίου το μέγα πρόβλημα κατάρτισης αξιοπρεπών ψηφοδελτίων έγινε ξαφνικά αφόρητο. Όχι μόνο δεν προσέτρεξαν όσοι ήλπιζε ο καναλάρχης, αλλά το προσωποπαγές κόμμα του ήδη φυλλορροούσε προτού καν αρχίσει να γυρίζει η ρουλέτα των πρόωρων εκλογών.

Το τελικό αποτέλεσμα που θα προκύψει το βράδυ της 16/9/07 θα παραμείνει έως τότε πραγματικά… ανεκτίμητο. Σίγουρα οι απλοί πολίτες δεν πρόκειται να αντιληφθούν καμία διαφορά, ανεξάρτητα από το ποιος εκ των δύο μονομάχων θα νικήσει. Τα περιθώρια της οικονομίας εξαντλήθηκαν πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια και η φαυλότητα του κύκλου των ψευτο-παροχών που χρηματοδοτούνται από μια απάνθρωπη όσο και βλακώδη φορολογία δεν πρόκειται να εκλείψει στο ορατό μέλλον.

Αξίζει όμως να παρατεθούν μερικοί απλοί συλλογισμοί:

Αν υποθέσουμε ότι το άθροισμα των πάγιων ψηφοφόρων των δύο κομμάτων εξουσίας φτάνει σε ποσοστό το 65% του εκλογικού σώματος, δεν θα απέχουμε πολύ από την πραγματικότητα. Αυτό το 65% των αμετακίνητων οπαδών οι δύο «μεγάλοι» δεν το μοιράζονται εξίσου. Η ΝΔ έχει μια ελάχιστη υπεροχή, που δεν είναι όμως ούτε αρκετή ούτε μετά βεβαιότητος μετρήσιμη για να ξέρουν ακριβώς τι θα τους ξημερώσει στις 17/9. Τα «μικρότερα» κόμματα, ΚΚΕ, ΣΥ.ΡΙΖ.Α, ΛΑ.Ο.Σ. και Δημοκρατική Αναγέννηση αναμένεται να συλλέξουν, και τα τέσσερα, ένα συνολικό ποσοστό περί το 15%.

Απομένουν, λοιπόν, δύο στους δέκα ψηφοφόρους που αν ψήφιζαν συντεταγμένα θα μπορούσαν, ενισχύοντας τα μικρά κόμματα, να εξουδετερώσουν έστω προσωρινά το μονοπώλιο του διδύμου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Το τι και το πώς της περίπτωσης όπου κανένα από τα δύο κατεστημένα κόμματα δεν θα ήταν σε θέση να σχηματίσει κυβέρνηση χρειάζεται μεγάλη υπολογιστική δύναμη για να αναλυθεί. Από αυτό όμως το αναποφάσιστο 20%, το μισό πιθανότατα θα πάει τελικά στους δύο «μεγάλους», είτε με συμφεροντολογικά κριτήρια είτε με συναισθηματικά. Και πάλι η κατανομή αυτού του αναποφάσιστου 10% είναι απρόβλεπτη. Το δε τελευταίο 10% θα το μοιραστούνε όλοι και θα περιλαμβάνει και τα άκυρα-λευκά. Ενδιαφέρον θα έχει και το ποσοστό της αποχής, ιδιαίτερα σε αυτές τις εκλογές, όπου τα τριάμισι χρόνια της «Νέας Διακυβέρνησης» ξοδεύτηκαν για να «μεταρρυθμίσουν» ένα λαό κουρασμένο από τον «εκσυγχρονισμό» χωρίς να πετύχουν όμως τίποτα υπέρ εκείνων που διαχρονικά δοκιμάζονται.

Αντίθετα, κάτι που προφανώς είναι αδύνατο για το ΠΑΣΟΚ να το καταλάβει, οι δασοκτόνοι, οι οικοπεδοφάγοι, οι αυθαίρετοι, οι καταχραστές του δημόσιου χρήματος, οι φοροκλέφτες, οι λογής καλοντυμένοι απατεώνες που έκαναν χρυσές δουλειές επί κυβερνήσεων της «Αλλαγής» και συνέχισαν ανενόχλητοι και ισχυρότεροι επί «Νέας Διακυβέρνησης», είναι πολύ περισσότεροι από τις διακόσιες οικογένειες που έχασαν σπίτια, μαντριά, κοτέτσια και καλλιέργειες από τους εμπρηστές. Όσο για τα «ομόλογα», παρά το μέγεθος του σκανδάλου και το εξωφρενικό της υπόθεσης αυτής, για τη συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων, ακόμα και των πληγέντων συνταξιούχων, το χρήμα που κλάπηκε δεν το έπιασαν ποτέ στα χέρια τους και ποτέ δεν θα τους δινόταν, έτσι κι αλλιώς. Επιμένοντας να στηρίζει την προεκλογική του εκστρατεία σ’ ένα οικονομικό αλλά δυσνόητο για τους πολλούς υπερσκάνδαλο, το ΠΑΣΟΚ χάνεται στην ομίχλη. Μπροστά στην κάλπη ο πολίτης πρέπει να αισθάνεται ότι βλέπει καθαρά.

Η επερχόμενη νοσηλεία του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στις ΗΠΑ αποτελεί σπάνια ευκαιρία για τους λογής εγχώριους συνωμοσιολόγους να αισθανθούν δικαιωμένοι.

Ακριβώς στο αποκορύφωμα της προεκλογικής περιόδου, ο ισχυρότερος παράγων του ελληνικού δημόσιου βίου θα βρίσκεται κυριολεκτικά στο έλεος των Αμερικανών!

Αν δεν είναι αυτό απόδειξη ότι οι ΗΠΑ επιστρέφουν δριμύτερες στο γνωστό ρόλο τους, του υποβολέα των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα, τότε τι είναι;

Οι θεωρίες συνωμοσίας αποτελούν εξαιρετικό ανάγνωσμα, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, όμως το παρόν κείμενο δεν θα υποκύψει στον πειρασμό.

Είναι πραγματικά ειρωνικό όσο και διδακτικό ότι ο μακαριότατος, που είναι γνωστός στο πανελλήνιο για τους φιλιππικούς του εναντίον των Ενωμένων Πολιτειών, καταφεύγει τώρα εκεί για να γλυτώσει τη ζωή του και το κυριότερο, να παραμείνει πανίσχυρος στο θρόνο του.

Υπάρχει όμως μια ακόμα μεγαλύτερη ειρωνεία: η ελλαδική εκκλησία είναι δια της απουσίας, της υπεκφυγής, της... προσπέρασης, δογματικά αμήχανη στη μεταμόσχευση οργάνων από τους νεκρούς στους ζωντανούς.

Ποτέ δεν έχει γίνει από άμβωνος κήρυγμα υπέρ αυτής της προσφοράς ζωής.

Να όμως που τώρα ο πρώτος παπάς της Ελλάδας καταφεύγει στη χώρα του «εξαποδώ» για να μεταμοσχευτεί... Για να πάρει το συκώτι κάποιου αλλόθρησκου ο οποίος το χαρίζει, μετά θάνατον, για να ζήσει κάποιος άλλος άνθρωπος, ο Έλληνας αρχιεπίσκοπος.

Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρει, το Μαϊάμι θα λειτουργήσει για τον κ. Χριστόδουλο ως άσυλο αξιοπρέπειας. Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών θα πρέπει να πήρε ένα μεγάλο μάθημα από το δράμα του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, τους τελευταίους μήνες της ζωής του.

Θυμίζουμε ότι πριν δώδεκα χρόνια, ενώ ο ιστορικός ηγέτης ψυχορραγούσε στο «Ωνάσειο» περιστοιχιζόμενος από «μάγους» και άλλους περίεργους «χαρισματικούς» που του επέβαλε η Δήμητρα Λιάνη, στον τελευταίο όροφο του εντυπωσιακού νοσοκομείου του Δέλτα Φαλήρου διεξαγόταν μέρα και νύχτα ένα άγριο πάρτι: υπουργοί, βουλευτές, δεκάδες κομματικοί και κομματο-κρατικοί κηφήνες, οι παρατρεχάμενοι τους, όλοι οι μεγαλοδημοσιογράφοι, κάποιοι επιχειρηματίες και διάφοροι άλλοι «επιβάτες» του πασοκικού τρένου που αγκομαχούσε ανεξέλεγκτο, διασκέδαζαν μεγαλόφωνα και κατέστρωναν σχέδια ώστε να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και στο διάδοχο καθεστώς.

Φανταστείτε μια ανάλογη εικόνα, σε κάποιο θλιβερό δημόσιο ή ιδιωτικό νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου θα διεξάγεται ένα όργιο διαπλοκής μεταξύ δεσποτάδων, πολιτικών και δημοσιογράφων, με στόχο την εκκλησιαστική εξουσία -που στην Ελλάδα είναι περισσότερο πολιτική παρά οτιδήποτε άλλο- και τον έλεγχο των μαζών που είναι ασφυκτικά υποταγμένες στο εκκλησιαστικό κατεστημένο.

Στο μίνι διάγγελμά του, εξερχόμενος από το «Αρεταίειο», ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα δηλώνοντας «είμαι εδώ, όρθιος», πρώτα σ' όσους παπάδες ήδη του έσκαβαν το λάκκο. Αμέσως μετά διεμήνυσε στους πολιτικούς, αλλά απευθυνόμενος στους πιστούς, με το «είμαι ο Χριστόδουλός σας».

Θα πρέπει να έβγαλε αβίαστα τα συμπεράσματά του ο ιεράρχης από την αθρόα προσέλευση της κυβέρνησης Καραμανλή έξω από το θάλαμο της εντατικής όπου νοσηλευόταν, όσο και από την εξίσου δυναμική παρουσία της αντιπολίτευσης στο «Αρεταίειο».

Όλοι πήγαιναν και ξαναπήγαιναν, αφού βεβαίως είχαν φιξάρει τα ραντεβού τους με τις κάμερες.

Οι άνθρωποι που ήταν πλάι στον αρχιεπίσκοπο κατά την έξοδό του από το νοσοκομείο, με πρώτο τον περιβόητο Θεόδωρο-Θεόκλητο Κουμαριανό, έστειλαν και αυτοί το δικό τους μήνυμα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Προηγούμενα, σαν από μηχανής θεός, στην πραγματικότητα ένας ημίθεος, είχε εμφανιστεί ο διάσημος Δρ. Ανδρέας Τζάκης για να δώσει λύσεις σε όλα. Αρχικά ανέβασε το ηθικό του αρχιεπισκόπου και στη συνέχεια ηρέμησε τον πρωθυπουργό και την παρέα του, που ξαφνικά αντιμετώπιζαν μια κατάσταση που φαινόταν ανεξέλεγκτη: έρχονται εκλογές και δεν ήξεραν τι απαιτήσεις θα αντιμετώπιζαν ώστε να υποστηρίξει και πάλι το ιερατείο τη «δεξιά του Κυρίου».

Το δε ΠΑΣΟΚ, που επί Γιώργου Παπανδρέου μετέτρεψε την έχθρα με την ιεραρχία σε λυκοφιλία, άδραξε την ευκαιρία για ακόμα μεγαλύτερη επίδειξη συμπαράστασης προς τον πάσχοντα ιεράρχη.

Όμως ο Παπανδρέου δεν μπόρεσε να κρύψει την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι ο κ. Χριστόδουλος τους προσεχείς μήνες θα βρίσκεται στην Αμερική, τη γενέτειρα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, απ' όπου θα δυσκολευτεί να σαμποτάρει την πασοκική ψήφο.

Ακόμα καλύτερα όμως είναι τα πράγματα για τον «ιεραπόστολο» Καρατζαφέρη.

Με τον αρχιεπίσκοπο απόντα, το λόγο και την πληθωρική παρουσία του θα επιχειρήσει να αντικαταστήσει επαξίως ο δημοσιογράφος-ευρωβουλευτής-καναλάρχης-κομματάρχης/-ιεροκήρυκας-εθνοσωτήρας Γιώργος Καρατζαφέρης και ουαί σε όποιον αμφισβητήσει την... άγια αυτή αποστολή του!

Ευτυχώς το κοσμοπολίτικο Μαϊάμι πέφτει πολύ μακριά.

Ακόμα καλύτερα για το Χριστόδουλο, κοστίζει πανάκριβα αν τα κανάλια και τα έντυπα επιχειρήσουν να τον περικυκλώσουν εκεί.

Πιθανότατα μόνο η ΕΡΤ με τα εκατομμύρια του ανταποδοτικού τέλους θα στρατοπεδεύσει σε κάποιο δωμάτιο του προγράμματος μεταμοσχεύσεων ήπατος του νοσοκομείου «Τζάκσον μεμόριαλ» (JMH) όπου ο Δρ. Τζάκης είναι ένας ζωντανός θρύλος.

Η κρατική τηλεόραση θα πουλάει εικόνα στα ιδιωτικά κανάλια και όλοι μαζί θα βγουν προς αναζήτηση όποιου ειδικού, χωρίς ή και με εισαγωγικά, για να επιδοθούν στον επερχόμενο κατακλυσμό εκτιμήσεων, επεξηγήσεων, προβλέψεων και προφητειών για την υγεία του αρχιεπισκόπου και τις εξελίξεις στην ιεραρχία.

Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είναι εξαιρετικά τυχερός άνθρωπος, μέσα στην ατυχία του.

Η περίπτωσή του εφαρμόζει απόλυτα στην ειδικότητα του καθηγητή Ανδρέα Τζάκη ο οποίος είναι παντοδύναμος στην έδρα του, στο JMH.

Ο Δρ. Τζάκης δεν είναι απλά ένας εξαιρετικά επιτυχημένος χειρούργος ήπατος, εντέρου και πολυοργανικών μεταμοσχεύσεων σε παιδιά και ενήλικες. Η ομάδα του διεξάγει πρωτοποριακή έρευνα και στην ανοσοκαταστολή, με φαρμακευτικές και χειρουργικές μεθόδους, ώστε τα πολύτιμα μοσχεύματα να μην απορρίπτονται και να μη βασανίζονται οι ασθενείς με την επανάληψη τόσο πολύπλοκων και πανάκριβων εγχειρήσεων.

Για παράδειγμα, η ομάδα Τζάκη βοήθησε στη δημιουργία φαρμάκων για την καταπολέμηση της επανεμφάνισης της ηπατίτιδας Β' σε δέκτες μοσχευμάτων που ήταν φορείς της νόσου. Ακριβώς, δηλαδή, περιπτώσεων όπως του αρχιεπισκόπου.

Όπως ο ίδιος ο καθηγητής παραδέχτηκε στη συνέντευξη τύπου της 13ης Ιουλίου, η κατάσταση του προκαθημένου της ελλαδικής εκκλησίας είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Ο κ. Χριστόδουλος, που τον Ιούνιο εγχειρίστηκε για να του αφαιρεθεί κακοήθης όγκος από το παχύ έντερο, πάσχει από χρόνια ηπατίτιδα η οποία έχει προκαλέσει κίρρωση στο συκώτι του.

Επιπλέον στο ήπαρ του αρχιεπισκόπου αναπτύσσεται άλλου είδους κακοήθης όγκος, διαστάσεων τώρα τουλάχιστον 4cm, ο οποίος ανά πάσα στιγμή μπορεί να μετασταθεί σε άλλα όργανα και να καταστήσει τον ασθενή ανεπίδεκτο βοήθειας.

Ο 68χρονος ιεράρχης βρίσκεται και υπό φαρμακευτική αγωγή απολύτως απαραίτητη για τη ρύθμιση του επιπέδου του σακχάρου στο αίμα του. Είναι, δηλαδή, διαβητικός.

Ο διάσημος χειρούργος παραδέχτηκε ότι στην Ευρώπη, ασθενής με τόσο αρνητικό προφίλ δεν θα γινόταν δεκτός για μεταμόσχευση. Στις ΗΠΑ όμως θα τοποθετηθεί στην κορυφή της λίστας, με την προϋπόθεση της σωστής προεγχειρητικής προετοιμασίας.

Η έκβαση αυτής της προεγχειρητικής προετοιμασίας θα βγάλει την τελική απόφαση για το αν ο αρχιεπίσκοπος θα γίνει λήπτης οργάνου. Θα χρειαστεί ένας συγχρονισμός. Αν και όταν η φαρμακευτική αγωγή θα έχει τον κ. Χριστόδουλο έτοιμο, θα πρέπει να διατεθεί και το μόσχευμα.

Εδώ υπάρχει και κάποιο σκοτεινό σημείο: το κέντρο μεταμοσχεύσεων του JMH βρίσκεται μεταξύ των δέκα κορυφαίων των ΗΠΑ.

Στα άλλα νοσοκομεία η περίοδος αναμονής για την εύρεση μοσχευμάτων μετράται σε μήνες.

Στο JMH υπόσχονται μόσχευμα το πολύ σε 34 μέρες .

Το νοσοκομείο και ο ίδιος ο καθηγητής προσωπικά, κατηγορούνται από κάποιους ότι προβαίνουν σε δεκάδες περιττές επεμβάσεις σε καταδικασμένους ασθενείς, ιδιαίτερα σε μωρά και παιδιά μικρής ηλικίας, αφ' ενός για να πειραματιστούν και αφ' ετέρου για να παρουσιάζει το νοσοκομείο και οι γιατροί όγκο δουλειάς ώστε να είναι ανταγωνιστικοί στις κρατικές επιχορηγήσεις και ιδιωτικές δωρεές.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κορυφαίο επιστημονικό επίπεδο της ιατρικής στις ΗΠΑ οφείλεται, εν πολλοίς, στο σκληρό ανταγωνισμό για ερευνητικά κονδύλια. Οι ανθρώπινες ιστορίες είναι συχνά συγκλονιστικές αλλά η ψυχρότητα των αριθμών δείχνει πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι για κάθε δυστυχή κατάληξη, είτε από αμέλεια είτε από αδυναμία αντιμετώπισης του περιστατικού, εκατοντάδες άλλοι άνθρωποι βιώνουν την ευτυχία της ζωής ενώ νωρίτερα ήταν καταδικασμένοι σε θάνατο.

Οι λόγοι, λοιπόν, για να μεταβεί ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών στο Μαϊάμι και να επιχειρήσει να υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος, είναι πολλοί: είναι ανθρώπινοι, είναι λόγοι τακτικής, είναι πολιτικοί, είναι επιστημονικοί- πειραματικοί, μπορεί να είναι και άλλοι.

Ο αρχιεπίσκοπος και το περιβάλλον του κράτησαν τους Έλληνες σε πλήρη άγνοια σχετικά με το γεγονός ότι ο κ. Χριστόδουλος είναι για πολλά χρόνια φορέας της ηπατίτιδας. Τι τύπου δεν έγινε γνωστό, προφανώς για να αποφευχθεί η σπέκουλα σχετικά με τον τρόπο μετάδοσης.

Μόνο όταν ένας ικανός αριθμός ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στο «Αρεταίειο» είδαν με τα μάτια τους το κατεστραμμένο συκώτι του κ. Χριστόδουλου, οι παρατρεχάμενοί του «ποίησαν την ανάγκη φιλοτιμία» και ο αρχιεπίσκοπος εμφανίστηκε να επιβάλλει την πλήρη, υποτίθεται, ενημέρωση του χριστεπώνυμου πλήθους για την κατάσταση της υγείας του.

Ας ελπίσουμε ότι η μόνιμη κουστωδία των αμφιλεγόμενων δεσποτάδων, που από την αρχή της αρχιεπισκοπίας Χριστόδουλου κάνουν κουμάντο στη Μονή Πετράκη, στο Μαϊάμι θα δείξουν αυτοσυγκράτηση και δεν θα βαλθούν να... προσηλυτίσουν όποιον νεαρό ισπανόφωνο βρεθεί στο δρόμο τους.

Η ελληνική κοινότητα της πόλης αλλά και ολόκληρης της Φλόριντα, θα αγκαλιάσει την αρχιερατική αποστολή και, ενδεχομένως, προεγχειρητικά ο αρχιεπίσκοπος θα μπορέσει να χοροστατήσει σε κάποιο ελληνορθόδοξο ναό.

Ας ελπίσουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν θα απογοητευτούν. Η παραμονή του κ. Χριστόδουλου στο Μαϊάμι θα είναι πολύμηνη.

Εκτός από τη μεγάλη μάχη που θα δίνει ο ίδιος καθημερινά, οι ακόλουθοί του θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα αντιπροσωπεύουν την ορθόδοξη εκκλησία της Ελλάδας.

Θα πρέπει να κάνουν τεράστια υπομονή, να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί απέναντι στους Αμερικανούς και να τελούν με υπευθυνότητα τα καθήκοντά τους για την ομαλή διοίκηση της Εκκλησίας από την άλλη άκρη του κόσμου.

Είναι πολύ πιθανό η επέμβαση στον αρχιεπίσκοπο να συμπέσει με τις παραμονές των εκλογών.

Οι Έλληνες θα βρεθούν προ ενός τεχνηέντως κατευθυνόμενου επικοινωνιακού αχταρμά αλλά, αργά ή γρήγορα, το παρασκήνιο του Μαϊάμι θα αρχίσει να βγαίνει στην επιφάνεια.

Καλό κατευόδιο στον ηγέτη της ελλαδικής Εκκλησίας, όποιος κι αν είναι ο προορισμός του.

Η έρευνα, η συζήτηση και γενικότερα η μελέτη του αστικού μέλλοντος του ανθρώπου γίνεται λαμβάνοντας κάποιες συγκεκριμένες παραμέτρους ως σταθερές, για να μελετηθούν κάποιες άλλες που θεωρούνται πρωτεύουσας σημασίας, όπως η περιβαλλοντικά εναρμονισμένη οικιστική ανάπτυξη και η εξοικονόμηση ενέργειας.

Ο κόσμος είναι ένα πολύπλοκο δυναμικό μοντέλο αλλά η επιστημονική έρευνα διεξάγεται κινούμενη, αρχικά τουλάχιστον, πάνω σε ένα σταθερό σύστημα αναφοράς, ασχέτως αν αυτό δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Στην συγκεκριμένη επιστήμη της Οικιστικής, τα θεμέλια έχουν τεθεί με πρώτη σταθερά τη λιγότερη δυνατή επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Όλα τα άλλα δεδομένα θεωρούνται ως δευτερεύοντα ή ως ακριβώς αυτό, δηλαδή δεδομένα.
Ας δούμε όμως εν συντομία κάποιες παραμέτρους που μελλοντικά μόνο ως δεδομένες δεν είναι δυνατόν να λαμβάνονται.


Η ειρήνη.
Μελετώντας και συζητώντας περί της οικιστικής του μέλλοντος η φαντασία όλων λειτουργεί πλάθοντας ειδυλλιακές εικόνες τάξης, καθαρότητας και ανέφελης διαβίωσης. Στη χειρότερη περίπτωση φανταζόμαστε λύσεις στις γνωστές αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν οι μη προνομιούχοι των μεγαλουπόλεων.
Όμως παρά τα πολύ πρόσφατα παραδείγματα των πολέμων στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ και στο Λίβανο, όπου σύγχρονες μεγαλουπόλεις καταστράφηκαν και χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν από υπερόπλα, ο πόλεμος δεν αποτελεί παράγοντα που με κάποιο τρόπο υπεισέρχεται στο σχεδιασμό των μελλοντικών ανθρώπινων καταλυμάτων. Οι εκτεταμένες καταστροφές στον οικιστικό ιστό συνδυάζονται μόνο με τριτοκοσμικά γεγονότα, σε περιοχές της Γης για τις οποίες ελάχιστοι Δυτικοί θα έχαναν τον ύπνο τους (π.χ. Σομαλία, Σουδάν, Αφγανιστάν, κλπ). Όμως τα παραπάνω σύγχρονα παραδείγματα πολέμων και οι «ασύμμετρες απειλές» θα έπρεπε να είχαν εισάγει τον παράγοντα «πόλεμος» ως απαραίτητο στην οικιστική εξίσωση.


Οι κλιματικές αλλαγές.
Πολλοί θα πουν ότι αφού για το κλίμα γίνονται όλα, πώς λοιπόν δεν είναι παράγοντας; Και όμως, κατά έναν τρόπο, δεν είναι.
Οι οικιστές του μέλλοντος σχεδιάζουν το ανθρώπινο περιβάλλον με στόχο να μην ανατρέπει την κλιματική ισορροπία. Με την προϋπόθεση όμως ότι το κλίμα της Γης θα είναι και στο μέλλον περίπου όπως ήταν από την εποχή των πρώτων ιστορικών μαρτυριών. Πόσο ισχυρή και δεδομένη είναι αυτή η προϋπόθεση, ιδιαίτερα μετά και τις εκπλήξεις που ο καιρός κάνει τα τελευταία χρόνια σε όλες τις γωνιές του κόσμου; Ποια είναι η προτεραιότητα, η μείωση της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης από την κατασκευή των κατοικιών του μέλλοντος και τη διαβίωση σε αυτές, ή η προστασία των ενοίκων από ενδεχόμενα ακραία καιρικά ή άλλα φυσικά φαινόμενα (σεισμούς, ηφαιστειακές εκρήξεις, τσουνάμι, κλπ); Άρα το ζητούμενο είναι πρώτα ένα ασφαλές από τον καιρό σπίτι και μετά ένα στοργικό προς τον καιρό σπίτι.


Τα ραδιενεργά, χημικά και βιολογικά ατυχήματα.
Εκτός από τον πόλεμο και τα ακραία κλιματικά και φυσικά φαινόμενα, ένας άλλος παράγοντας που είναι πραγματικά ανύπαρκτος όταν σχεδιάζεται όχι μόνο ο μελλοντικός αλλά και ο τωρινός οικιστικός ιστός, είναι τα ραδιενεργά, χημικά και βιολογικά ατυχήματα. Θα θυμίσουμε τα θλιβερά παραδείγματα ανεπάρκειας των κτιρίων να προστατέψουν τους ενοίκους τους (αλλά και τα οικόσιτα ζώα) σε τρία τραγικά γεγονότα όπου έγινε διαρροή στην ατμόσφαιρα θανατηφόρων ουσιών:
Στο Σεβέζο της Ιταλίας,
http://en.wikipedia.org/wiki/Seveso_disaster ,
στο Μποπάλ της Ινδίας, το χειρότερο βιομηχανικό ατύχημα στην ιστορία, http://en.wikipedia.org/wiki/Bhopal_Disaster,
και στο Τσερνόμπιλ της Ουκρανίας, http://en.wikipedia.org/wiki/Chernobyl_disaster .
Δεν είναι μόνο αυτά βεβαίως αλλά αυτά είναι από τα πιο χαρακτηριστικά. Ευτυχώς στην Ελλάδα, τη χώρα της αυθαιρεσίας, της προχειρότητας και της ανευθυνότητας, η έλλειψη μεγάλων και ευαίσθητων βιομηχανικών μονάδων μας έχει γλυτώσει από παρόμοιες τραγωδίες αλλά το θέμα είναι ο σχεδιασμός του μέλλοντος και άρα, ο παράγοντας της ασφάλειας και της προφύλαξης από τα λάθη των άλλων πρέπει και αυτός να μπει στην εξίσωση.

Η εγκληματικότητα.
Το φαινόμενο της εκ των υστέρων ενίσχυσης των κατοικιών ώστε οι ένοικοι να αισθάνονται ασφαλείς έναντι απειλών κατά της ζωής και της περιουσίας τους, ασφαλώς δεν διαφεύγει από κανέναν. Φυσικό είναι να γεννάται το ερώτημα, γιατί οι κατοικίες να μη σχεδιάζονται από την αρχή έτσι ώστε είτε να προσφέρουν αυξημένες συνθήκες ασφάλειας έναντι της εγκληματικότητας, είτε να επιδέχονται εύκολα τις πρόσθετες παρεμβάσεις που απαιτούνται γι αυτό το σκοπό; Αυτό που βλέπουμε όλοι παντού είναι διάφορες εκ των υστέρων και υπό καθεστώς τρόμου κατασκευές, που και αλλοιώνουν την όποια αισθητική των σπιτιών, διαμερισμάτων και καταστημάτων, αλλά και δυσκολεύουν αρκετές από τις απλές δραστηριότητες των ενοίκων, με αντάλλαγμα λιγότερο φόβο… Αν υπάρχει μια σίγουρη παράμετρος για το μέλλον, αυτή είναι η εγκληματικότητα και είναι απορίας άξιο γιατί δεν υπεισέρχεται ευθέως στην οικιστική εξίσωση, παρά μόνο έμμεσα και περιστασιακά. Για μια ακόμα φορά λοιπόν επαναλαμβάνουμε το ερώτημα: o περιβαλλοντικά ευαίσθητος σχεδιασμός του οικιστικού ιστού δεν θα πρέπει να κάνει εκπτώσεις υπέρ του αισθήματος ασφάλειας των ενοίκων;
Η αύξηση του πληθυσμού.
Οι ειδικοί επιστήμονες θα πρέπει να συμβιβαστούν με το γεγονός ότι η Γη δεν είναι ένα άπειρο, ανεξάντλητο σύστημα γέννησης και υποστήριξης της ζωής. Αντίθετα, είναι ένα κλειστό, οριοθετημένο σύστημα που αντιδρά στην υπερβολή. Ένας περιβαλλοντικά ορθός οικιστικός σχεδιασμός, χωρίς όμως κάποιο «ταβάνι» στην πληθυσμιακή μάζα, είναι ένα κενό αποτέλεσμα. Αν υπάρχει κάποια μαθηματική σταθερά στην οικιστική εξίσωση αυτή πρέπει να αφορά στον απόλυτο αριθμό των ανθρώπων που η κάθε περιοχή θα μπορεί να συντηρήσει. Ακριβώς όπως ισχύει και με τα ζώα στη φύση. Μόνο ο άνθρωπος απαξιεί να δεχτεί περιορισμό στους αριθμούς του και όποιοι τολμούν να συστήσουν κάτι τέτοιο εισπράττουν κατηγορίες περί ρατσισμού και των σχετικών εννοιών. Είναι όμως δυνατόν να ζητάμε περιβαλλοντική προστασία, να εξυμνούμε την αειφορία και να ονειρευόμαστε θαυματουργές ενεργειακές πηγές χωρίς να αποκλείουμε την ανθρωποπλημμύρα;


Φτώχεια και οικονομική ανάπτυξη.
Ποιους αφορά το οικιστικό μέλλον; Θεωρητικά τους αφορά όλους αλλά πρακτικά μόνο αυτούς που θα μπορέσουν να το πληρώσουν. Η Οικιστική είναι μια κατ’ εξοχήν ανθρωπιστική επιστήμη που σε ένα μεγάλο κομμάτι της έρευνάς της ασχολείται με την αρωγή προς τους φτωχούς μέσω της βελτίωσης του περιβάλλοντος όπου ζουν.
Θέση μας είναι ότι στις περιοχές της ενδημικής ένδειας ακόμα και οι φωτεινότερες οικιστικές παρεμβάσεις, για τις οποίες πάρα πολλοί άνθρωποι είναι πολύ περήφανοι, θα έχουν μόνο προσωρινά αποτελέσματα αν δεν αποτελέσουν μέρος μιας ευρύτερης δράσης για την οικονομική αναβάθμιση των εν λόγω περιοχών. Πιστεύουμε ότι οι αρχιτέκτονες, οι μηχανικοί, οι πολεοδόμοι και οι περιβαλλοντολόγοι είναι ουσιαστικοί στρατιώτες στον πόλεμο κατά της φτώχειας. Η προτεραιότητα όμως δεν θα πρέπει να είναι οι κατοικίες αλλά τα σχολεία και τα εργοστάσια. Δεν αμφισβητούμε τα έργα υποδομής για τρεχούμενο νερό, αποχέτευση, ηλεκτροφωτισμό, κλπ. Επαναλαμβάνουμε όμως ότι η δημιουργία θέσεων αξιοπρεπούς εργασίας για τους ενήλικες θα επιτρέψει στα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο και μάλιστα, αν αυτοί οι χώροι υπακούουν σε ανθρωπιστικούς και περιβαλλοντικούς κανόνες, τότε θα ακολουθήσει και η σταδιακή αναβάθμιση του οικιστικού ιστού των εν λόγω περιοχών από τους ίδιους τους κατοίκους. Οπωσδήποτε όμως από το οικιστικό μέλλον θα πρέπει να αποκλειστούν πρακτικές βίαιης απομάκρυνσης των φτωχών από τις εστίες τους για να ανεγερθούν εκεί συγκροτήματα απευθυνόμενα στους πλούσιους.


Το θέμα της οικιστικής παρέμβασης ως εργαλείου κοινωνικής πολιτικής είναι ανεξάντλητο. Για την οικονομία του χώρου όμως θα πούμε, καταλήγοντας, ότι το οικιστικό μέλλον πράγματι μάς αφορά όλους και όχι μόνο τους ειδικούς και τους πλούσιους. Ο σχεδιασμός του δεν πρέπει να αναμένεται από μια και μόνη συντεχνία αλλά από την καλόπιστη συνεργασία των επιστημόνων με τους επιχειρηματίες, με την ευθύνη των πολιτικών (μεγάλη κουβέντα αυτή!), υπό την εποπτεία των άμεσα ενδιαφερόμενων απλών πολιτών οι οποίοι οφείλουν να είναι διαρκώς ενημερωμένοι για τα θέματα που αφορούν τη ζωή και το μέλλον τους.

Το διάστημα από την πτώση της χούντας μέχρι και τις εκλογές του 1981 οι προεκλογικές περίοδοι είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αφ’ ενός στους Έλληνες είχε λείψει η διαδικασία, η ατμόσφαιρα και η περιπέτεια των εκλογών, αφ’ εταίρου την περίοδο εκείνη διατηρούνταν έντονη η πάλη των ιδεολογιών. Όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά παγκοσμίως. Ο Ψυχρός Πόλεμος κορυφωνόταν.

Μετά το ’85 οι πρώην πειναλέοι «σοσιαλιστές» του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου εγκατέλειψαν οριστικά την πείνα, ξύρισαν τα μουστάκια, κουρεύτηκαν και αντικατέστησαν την τριτοκοσμική τους γκαρνταρόμπα με πανάκριβα κουστούμια και χειροποίητα αξεσουάρ. Έσπευσαν να τιμωρήσουν το Δεξιό κατεστημένο συχνάζοντας στα μέρη όπου έως τότε, η επίδειξη του πλούτου ασκείτο αποκλειστικά από όσους διέθεταν τεκμήριο αστικής νομιμοφροσύνης.

Ω του θαύματος οι εκδιωγμένοι και οι εισβολείς ανακάλυψαν ταχύτατα ότι τελικά το χρώμα της γάτας πράγματι δεν έχει καμία σημασία. Ποντίκια υπάρχουν για όλους αρκεί η είσοδος νέων μελών στη γατοπαρέα να επιτρέπεται μόνο σε συγγενείς και συνεταίρους.

Τη δεκαετία του ’90 η Δαρβινική θεωρία της εξέλιξης φάνηκε καθαρά ότι ισχύει και για το είδος των πολιτικών. Εφ’ όσον τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που απαιτούνται για την πολιτική ακμή είναι δεδομένα, οι συμμετέχοντες στη νομή της εξουσίας, ανεξάρτητα κόμματος, άρχισαν να μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Ο λόγος τους να ταυτίζεται, το ίδιο και οι κακοί τους τρόποι, παρομοίως και η περιφρόνησή τους για τους απλούς πολίτες. Σήμερα οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ των δύο αντιπάλων στρατοπέδων είναι στενότερες από ποτέ, παρά τον ολοκληρωτικό πόλεμο που εμφανίζονται να διεξάγουν μπροστά στις κάμερες. Αυτή η σύγκλιση πολιτικών χαρακτηριστικών και σημείων μεταξύ των δύο μεγαλύτερων αστικών κομμάτων κορυφώθηκε με την άνοδο του Κώστα Καραμανλή στην πρωθυπουργία και την προσθήκη των μηχανισμών της περιβόητης «Νέας Διακυβέρνησης» στη διοίκηση της χώρας.

Η αξέχαστη ρήση του κ. Β. Πολύδωρα από το βήμα της Βουλής, «η Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία», έχει πλέον γίνει απολύτως αποδεκτή από τους (τότε σκωπτικούς) δημοσιογράφους αλλά και τους απλούς πολίτες, που διαπιστώνουν καθημερινά ότι στην πράξη η «Νέα Διακυβέρνηση» συγκυβερνά με ένα πασοκογενές δίκτυο συντεχνιακών συμφερόντων το οποίο είναι διάχυτο και εκτεταμένο σε κάθε χώρο της δημόσιας διοίκησης. Οι σκληροί πυρήνες των κομματικών μηχανισμών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αντιλήφθηκαν ότι ένας πραγματικός πόλεμος μεταξύ τους δεν θα παρήγε έναν νικητή που θα τα έπαιρνε όλα, αλλά θα άφηνε και τους δύο κατεστραμμένους και θα έδινε την ευκαιρία σε κάποιο αουτσάιντερ να κάτσει στα τραπέζι τους με αξιώσεις. Την ώρα λοιπόν που οι ηγεσίες ανταλλάσουν φαρμακερά βέλη και επιδεικνύουν τις ικανότητές τους στα πικρόχολα και ειρωνικά σχόλια, το ενιαίο κομματικό παρακράτος εργάζεται σε πλήρη αρμονία για να παραμείνει αλώβητο ανεξάρτητα από τη λαϊκή ετυμηγορία.


Όταν οι Παπανδρέου χάνουν εκλογές, για τους ίδιους και την παράταξή τους ισχύει το «οι εκλογές πέθαναν, ζήτω οι εκλογές!». Στο ΠΑΣΟΚ η προεκλογική περίοδος που ξεκίνησε το χειμώνα του 2003 παραμένει σε ισχύ. Δεν σταμάτησε ποτέ. Σε ισχύ παραμένει και η εξάρτηση του εκάστοτε αντιπολιτευόμενου κόμματος από την καταστροφολογία. Παρακολουθώντας, τότε, την ακούραστη, ανελέητη και επίμονη λεκτική πολιορκία του βουλευτή- αρχηγού Κώστα Καραμανλή κατά του πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, πολλοί Έλληνες υπέθεσαν ότι η ήττα του ΠΑΣΟΚ θα έφερνε επιτέλους μια περίοδο ηρεμίας και ψυχικής ξεκούρασης που τόσο την είχαν ανάγκη. Έκαναν λάθος.
Σήμερα, ο παλαιότερα αμήχανος και αμέτοχος παρατηρητής Γ. Παπανδρέου, παρά τα σαρδάμ και τη μόνιμη εντύπωση ότι τα έχει λίγο χαμένα, με τη σειρά του κι αυτός ακούραστα, επίμονα, μονότονα και με απόλυτη πίστη στο Γκεμπελικό «κατηγορείτε, κατηγορείτε, στο τέλος κάτι θα μείνει», υπακούει πειθήνια στους συμβούλους του και διαρκώς κακολογεί προσωπικά τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Θυμίζει όμως ο κ. Παπανδρέου τον απελπισμένο Ινδό αγρότη που με φωνές και χειρονομίες πασχίζει να φοβίσει τον ελέφαντα να φύγει απ’ το χωράφι του. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ χτυπιούνται απαιτώντας να πάρουν πίσω την εξουσία. Υπόσχονται να μην κάνουν τα αίσχη της Νέας Δημοκρατίας. Υπόσχονται να μην ξανακάνουν το πλιάτσικο του παρελθόντος. Τι ακριβώς θα κάνουν όμως, και πως, δε λένε. Είτε δεν έχουν ιδέα, είτε δεν ξέρουν περισσότερα απ’ όσα και ο Κώστας Καραμανλής.

Για άλλη μια φορά, μια από τα ίδια.

Θα περίμενε κανείς ότι η εκ πρώτης όψεως ενδιαφέρουσα προοπτική πεντακομματικής Βουλής, που τόσοι εκθειάζουν ως καλοδεχούμενη βελτίωση του πολιτεύματος μας, θα έριχνε το βάρος αυτής της προεκλογικής εκστρατείας περισσότερο στην παρουσίαση, προώθηση και υποστήριξη των προγραμμάτων που τα κόμματα χρησιμοποιούν ως εισιτήρια για την εξουσία, και λιγότερο στις τακτικές δολιοφθοράς κατά των αντιπάλων προσωπικά. Το γεγονός ότι διατηρείται ακόμα σε ισχύ η από δεκαετιών συμπεφωνημένη μεταξύ ΜΜΕ και κομματικών επιτελείων στρατηγική, οι εκλογές να παρουσιάζονται ως επικές προσωπικές συγκρούσεις από τις οποίες η ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση αποβάλλεται ως ασύμφορη, δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι και η επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει, όποιου κα να ναι, μια απ’ τα ίδια θα ναι.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών θα ξαναφέρει τη Νέα Δημοκρατία πρώτο κόμμα. Η μεγάλη σπέκουλα γίνεται για τη διαφορά από τους άλλους. Εφόσον, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η επόμενη βουλή θα είναι πεντακομματική, τότε πως θα έχουμε κυβέρνηση μια απ’ τα ίδια; Και ποια είναι αυτά τα «ίδια»;

Σχεδόν όλη η πολιτική αρθρογραφία τα τελευταία δύο χρόνια διαπιστώνει διάφορους βαθμούς κυβερνητικής απραξίας. Απόλυτης, αν αντηχεί τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ, έως διακριτής, σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα του φιλοκυβερνητικού τύπου. Πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η φήμη του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή ως «απόντος» και της κυβέρνησής του ως «ανύπαρκτης»; Ο καθένας δικαιούται τη γνώμη του και σίγουρα αυτή βασίζεται σε γνώση, παρατηρήσεις και εντυπώσεις. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει όμως ότι είμαστε πολίτες της Ελλάδας. Της χώρας του «μη χειρότερα». Σ’ αυτόν τον αναρχοκρατούμενο τόπο όπου διαφεντεύει ο ατομικισμός και η απληστία, οι πολιτικές πρωτοβουλίες εμπεριέχουν πολύ υψηλότερο ρίσκο από ότι στις «νορμάλ» χώρες του κόσμου όπου υπάρχει υψηλό αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και ορθολογικής συμπεριφοράς στις σχέσεις κράτους- πολίτη.
Οι Αμερικανοί λένε «if it works, don’t fix it». Αν δουλεύει, μη το φτιάχνεις. Με αυτό το απλό σκεπτικό, ακόμα και ένας υπερ-εργατικός πρωθυπουργός όπως ο Κώστας Σημίτης, θα προτιμήσει να φτιάχνει δρόμους και στάδια παρά να τολμήσει ριζοσπαστικές θεσμικές παρεμβάσεις με τις οποίες αφ’ ενός ρισκάρει το ανεξέλεγκτο, αφ’ εταίρου θα χαρίσει τη «μπάλα» στον αντίπαλο που καιροφυλακτεί, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, προκειμένου να του αρπάξει την εξουσία.

Με τον παλαιότερο αντιπολιτευόμενο λόγο του και τις προεκλογικές του εξαγγελίες ο Κώστας Καραμανλής έχει προ πολλού αποδείξει ότι, θεωρητικά, γνωρίζει και εκείνος άριστα τι θα έπρεπε να αλλάξει σ’ αυτή τη χώρα. Η ίδια η χώρα όμως εμφανίζεται να ζει κάτω από μια ιδιότυπη ομηρία από τις προαναφερθείσες δικτυωμένες κομματικές συντεχνίες-συμμορίες.
Αλλά αν κάποιος δει πιο προσεκτικά, αυτό το καθεστώς δεν μας επιβάλλεται απ’ έξω, ή από κάποιες ακατονόμαστες σκοτεινές δυνάμεις. Δυστυχώς είμαστε όμηροι του κακού μας εαυτού. Ή έστω ενός μεγάλου αλλά οπισθοδρομικού κομματιού της κοινωνίας μας, που όμως δεχόμαστε να το συντηρούμε και να το διατηρούμε και από αυτό, αντί των θεσμών, περιμένουμε να διεκπεραιωθούν τα καθημερινά μας ζητήματα και να σχεδιαστεί το μέλλον μας.
Σε ένα τέτοιο στρεβλό σύστημα όπου οι η συμμετοχή είναι ποικιλότροπη και σχεδόν καθολική, το να διαμαρτυρόμαστε, εκτός από παράδοξο είναι και υποκριτικό και ασόβαρο. Ακόμα και αν πραγματικά ήθελαν οι διάφοροι πολιτικοί ηγέτες να «επανιδρύσουν» το κράτος, μια αυθόρμητη διακομματική λαϊκή πλειοψηφία, μεγαλύτερη από εκείνη που τους έδωσε την εξουσία, θα τους το απαγόρευε. Κάτω τα χέρια από το σύστημα! Το σύστημα αυτό βολεύει τα 2/3. Αυτούς τους πολίτες αντιπροσωπεύουν οι πολιτικοί κι ας εκλέγονται απ’ όλους.

Η «Νέα Διακυβέρνηση» λοιπόν εφαρμόζει το «αν δουλεύει, μη το φτιάχνεις» αφού έτσι τα 2/3 μένουν ανενόχλητα στη βολή τους. Έχει μάλιστα κάθε λόγο να χαίρεται γιατί με αυτό το δόγμα ο γενικός δείκτης του ΧΑΑ αγγίζει τις 5000 μονάδες, χωρίς φούσκες, χωρίς «παπαγαλάκια», χωρίς ένθερμη κυβερνητική υποστήριξη της χρηματαγοράς. Με «απόντα» τον πρωθυπουργό και «αόρατη» την κυβέρνηση, η Ελληνική οικονομία διανύει μια περίοδο εκρηκτικής μεγέθυνσης παρά το ράλι του πετρελαίου και τις προφητείες για μεταολυμπιακό κραχ. Βεβαίως αυτή η ευημερία δεν αφορά όλους τους Έλληνες. Αφήνει τον ένα στους τρεις απ’ έξω. Δεν είναι αυτό μια από τα ίδια; Ήταν ποτέ διαφορετικά; Βλέπει κανένας κάποιους άλλους, διαφορετικούς «Απόστολους» γύρω από το «Μεσσία» Γιώργο Παπανδρέου, για να πιστέψει ότι την επόμενη τετραετία ένα «άλλο» ΠΑΣΟΚ θα κάνει τα θαύματα που περιμένουν οι losers της κοινωνίας μας για να βολευτούν κι αυτοί;

Θαύματα δεν γίνονται αλλά η Ελληνική κουλτούρα απαιτεί να τα επικαλείται ή και να τα σκηνοθετεί, αν κάποια πολιτική «θρησκεία» προσδοκά να εισέλθει με αξιώσεις στη «γατοπαρέα». Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν η ελληνορθόδοξη πίστη αποτελεί, ή εμφανίζεται ως, στυλοβάτης μιας καθαρά κομματικής business.

Ξεκινώντας από τους ολιγάριθμους ψηφοφόρους του ως ταπεινός βουλευτής της ΝΔ, ο ανεξάρτητος πια Γιώργος Καρατζαφέρης έφτασε σε λίγα χρόνια στο 4,5%. Με το γνωστό θράσος που τον χαρακτηρίζει, ο ίδιος υποκρίνεται ότι του ανήκει το 7% του εκλογικού σώματος. Υποκρίνεται επίσης ότι για χάρη του καθημερινά αλλαξοπιστούν έως και δεκάδες κομμουνιστές! Εφ’ όσον θεωρεί τον εαυτό του και ιεροκήρυκα, ο αρχηγός και ρομφαία του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρης μπορεί να λέει ό,τι θέλει και να επικαλείται και θαύματα. Αυτή η ελάχιστη απήχηση όμως που ο ίδιος έχει στους Έλληνες, δεν είναι θαύμα. Του τη χάρισαν τα δύο κόμματα εξουσίας με την ανεπάρκειά τους να κυβερνήσουν υπέρ όλων των Ελλήνων αντί μόνο των 2/3. Στον κ. Καρατζαφέρη πιστώνεται ότι είναι ο μόνος πολιτικός αρχηγός που δεν εκφέρει ξύλινο λόγο. Του χρεώνεται όμως ότι και αυτός υποτιμά, τόσο πολύ, τη νοημοσύνη των συμπολιτών του. Ότι περιμένει ώστε η απελπισία των φτωχών Ελλήνων, η αγανάκτηση των πατριωτών και η φρίκη των θρησκόληπτων θα φτάσει σε τέτοιο βαθμό που ο ίδιος θα επαναλάβει το θρίαμβο του Αδόλφου Χίτλερ που από το 2,6% του Μαΐου του 1928, με την ανεργία των 20 εκατομμυρίων Γερμανών και την εθνική ταπείνωση της άλλοτε αυτοκρατορίας, πήρε το Μάρτιο του 1933 το 44% και την Καγκελαρία.

Στην Ελλάδα του σήμερα τέτοια εφιαλτικά θαύματα δεν γίνονται, όσες δεήσεις κι αν κάνουν οι φίλοι του και ο ίδιος ο Γ. Καρατζαφέρης. Το όνειρό του ότι με μια πεντακομματική Βουλή δεν θα σχηματίζεται κυβέρνηση και ότι θα έρθει η σειρά του να πάρει την εντολή και να, με ένα θαύμα(!) θα γίνει πρωθυπουργός, είναι σενάριο για επιστημονικό θρίλερ. Βεβαίως οι εκλογείς δικαιούνται να αποφασίσουν κατά πόσο ο άνθρωπος αυτός τους αντιπροσωπεύει. Θα πρέπει όμως να τον ελέγξουν και πέρα από τον επιτηδευμένο λόγο του. Να διεισδύσουν βαθύτερα στην προσωπικότητά του. Να αμφισβητήσουν τη σπουδή των ΜΜΕ που τον προβάλουν επειδή τον προτιμούν οι διαφημιστές αυτοκινήτων και κινητών τηλεφώνων.

Πριν από 70 και πλέον χρόνια, κραυγάζοντας μπροστά στις χιλιάδες των ένστολων οπαδών του, ο Α. Χίτλερ δεν υποκρινόταν. Δήλωνε ανοιχτά ότι όταν αναλάβουν οι Ναζί την κυβέρνηση θα καταργήσουν τα αστικά πολιτικά κόμματα. Θα καταστρέψουν τη δημοκρατία, που όμως την εκμεταλλεύονταν για να αρπάξουν την εξουσία, αφού για τα επόμενα χίλια χρόνια η Γερμανία θα είναι αυτοί. Ο Χίτλερ ήταν ωμά ειλικρινής, ευθύς, σίγουρος για τον εαυτό του και δεν παρακαλούσε κανέναν. Γι αυτό και οι συγκρίσεις με τον Καρατζαφέρη αδικούν το Χίτλερ.

Στη σύγχρονη Ελληνική Ιστορία δύο, τουλάχιστον, οικονομικά υπερσκάνδαλα έγιναν αιτίες εκλογικής ήττας για το κόμμα και τις κυβερνήσεις που τα χρεώθηκαν. Το πρώτο ήταν το σκάνδαλο Κοσκωτά στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και το δεύτερο ήταν του Χρηματιστηρίου, κάπου δέκα χρόνια αργότερα.
Στην τρέχουσα περίοδο τα σκήπτρα της σκανδαλολογίας κρατάει η απάτη των «Δομημένων Ομολόγων». Δυστυχώς η κακόγουστη απόπειρα κομματικής εκμετάλλευσης αυτού του υπερσκανδάλου από το ΠΑΣΟΚ και η υποκριτική άρνησή του από τη Νέα Δημοκρατία, κατάφεραν να αποκρύψουν από τους πολίτες τη σοβαρότητα της υπόθεσης καθώς το ηθικό πλήγμα που αποκαλύφθηκε ότι έχει υποστεί ο δημόσιος βίος της χώρας κουκουλώθηκε από τις τηλεοπτικές κοκορομαχίες, από τις σοφιστείες, το βόμβο και τις ακατάληπτες κραυγές που ξεστομίζουν οι ίδιοι και οι ίδιοι που κάθε βράδυ ακούραστα μας επιτίθενται από τα τηλεοπτικά «παράθυρα».

-Κλέφτες!!
-Κοίτα ποιος μιλάει!

Αυτός ο… λιτός «διάλογος» συνοψίζει τα χαρακτηριστικά της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας. Δυστυχώς όμως οι «κλέφτες» δεν περιορίζονται στη Βουλή και στις πέριξ αυτής πολυτελείς πολυκατοικίες. Αυτά τα ίδια τηλεοπτικά δελτία, αφού αποσύρουν από την αρένα τους πολεμοχαρείς πολιτικούς μονομάχους, στη συνέχεια ξεδιπλώνουν το παχύ χαλί της λαϊκής διαφθοράς.

Παρελαύνουν λοιπόν κάθε βράδυ μπροστά από το σαλονάκι του κάθε απλού πολίτη, δακτυλοδεικτούμενοι, οι γείτονες, οι φίλοι, οι συγγενείς, οι συνάδελφοί, οι γνωστοί του, αφού δεν έχει μείνει ούτε ένας κλάδος της οικονομίας, ούτε ένα κομμάτι της κοινωνίας, που να μη συμμετέχει σε παράνομες πρακτικές.

Είναι οι βαρόνοι της κρατικής διαφθοράς και οι στρατοί τους, είναι οι συμμορίες της τοπικής αυτοδιοίκησης, είναι γιατροί, δικηγόροι, δικαστές, στρατιωτικοί, πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας που αποκαλύπτονται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Όλοι αυτοί δεν ζουν σε άλλο πλανήτη. Είναι άνθρωποι που στέκονται μαζί με όλους στην ίδια ουρά του σούπερ μάρκετ, βλέπουν το ίδιο έργο δίπλα μας στο σινεμά. Μπορεί να είναι τα παιδιά μας ή οι σύζυγοί μας.

Είναι αυτοί που μας καταληστεύουν μέσω του τραπεζικού καρτέλ ή της κερδοσκοπίας στα τρόφιμα, και δεν είναι εξωγήινοι. Συμπατριώτες μας είναι, γείτονές μας, εραστές μας, συνεταίροι μας, άνθρωποι που τους χαιρετάμε στο δρόμο.

Είναι αυτοί που μας κατακλέβουν πουλώντας μας πανάκριβα ή και νοθευμένα καύσιμα, νοθευμένα ή και δηλητηριώδη τρόφιμα, κακότεχνα σπίτια, αυτοί που σπεύδουν να βγάλουν τα σπίτια μας στον πλειστηριασμό, αυτοί που μας πουλάνε υπερτιμολογημένες όλες τις υπηρεσίες, αυτοί που μας εκβιάζουν για ανασφάλιστη κι απλήρωτη εργασία, αυτοί που μας εκμεταλλεύονται με όποιο τρόπο μπορούν να το κάνουν. Όλοι αυτοί είναι δικοί μας άνθρωποι, Έλληνες, συμπολίτες μας της διπλανής ή και της ίδιας μ’ εμάς πόρτας.

Είμαστε η χώρα της απληστίας.

Η απληστία ως γενικευμένη εθνική συμπεριφορά, ως χρόνια πάθηση, ως πανδημία, μπορεί να μελετάται από ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και δημοσιογράφους στο διηνεκές, με πολύ θεαματικό και εντυπωσιακό τρόπο αλλά χωρίς οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Για να ξεφύγει η χώρα από αυτό το σύστημα ντε φάκτο διακυβέρνησης- γιατί αυτό είναι το πραγματικό κυβερνών κόμμα, των άπληστων, τη μελέτη του θα πρέπει να την αναλάβει η επιστήμη των Οικονομικών.

Η Οικονομία της Απληστίας λοιπόν, οφείλει να πειραματιστεί, να ανακαλύψει και να προτείνει ένα σύστημα διακυβέρνησης που θα λαμβάνει ως δεδομένο ότι ο Έλληνας αδιαφορεί για το συλλογικό καλό, προτάσσει τον εαυτό του πάνω απ’ όλους και όλα, θεωρεί το συμφέρον του υπέρτερο του φυσικού περιβάλλοντος, αδιαφορεί πλήρως για την όποια αρνητική συνέπεια των πράξεων του στο κοινωνικό σύνολο και, αν αργότερα κληθεί να υποστεί οποιοδήποτε κόστος του αναλογεί, επιχειρεί αδιάλλακτα να το χρεώσει σε άλλους.

Στη σύγχρονη Ελλάδα η επικέντρωση σε ιδεολογίες έχει αποκλειστικά ψυχαγωγική αξία. Η διπολική εναλλαγή στην εξουσία δεν πρόκειται να έχει οποιοδήποτε αποτέλεσμα πέραν της ολοένα βαθύτερης διαίρεσης της κοινωνίας δε αφέντες και δούλους. Σε κλέφτες και θύματα. Οι δύο αυτοί θα είναι οι ίδιοι, ανεξάρτητα του κόμματος που θα έχει την ονομαστική εξουσία.

Στην Ελλάδα θα πρέπει άμεσα να αναπτυχθεί αυτός ο νέος κλάδος της Οικονομίας και ο οποίος θα πρέπει να συμπληρωθεί από το «Δίκαιο της Απληστίας», “Greed Law”, και από τη «Διοίκηση της Απληστίας», “Greed Management”, ώστε έτσι να ξεκινήσει η πρακτική αντιμετώπιση του πραγματικού προβλήματος που καταδυναστεύει τον τόπο. Πρέπει επιτέλους να δούμε κατάματα την αλήθεια και να δεχτούμε ότι για πολλές ακόμα δεκαετίες στη χώρα αυτή θα ισχύει το καθεστώς του “homo homini lupus”, μέχρι να βρεθεί τρόπος ώστε ο νόμος της ζούγκλας να έχει καλύτερο αποτέλεσμα από το δήθεν νόμο που τώρα κανένας δεν σέβεται.

Ιούνιος 2000



Καιρό τώρα ήθελα να σου γράψω
ένα γράμμα ερωτικό
τρυφερό
μοναδικό.
Ένα μεσημέρι να το βρεις
απρόσμενο,
και να χαρείς,
να μη φοβηθείς
να το κρατήσεις στα χέρια σου,
να ανυπομονείς.


Πόσο θα ’θελα να ήσουν εδώ
στο δωμάτιο αυτό,
να μου ψιθυρίζεις
λόγια που αγαπώ.
Πόσο θα ’θελα να ήσουν κοντά μου
στην αγκαλιά μου,
σαν ψέματα…


Πόσο θα ’θελα τα χέρια σου
να τα κοιτάω αντί να πονάω.
Πόσο θα ’θελα να τα ξαναδώ
να ψάχνουν στο πλυντήριο
για ξεχασμένα ρούχα.
Να σπρώχνουν νωχελικά το νερό
όταν κολυμπάς.
Πόσο θα ’θελα να τα ξαναδώ
να βεβαιωθώ
ότι δεν ήταν ψέματα.


Πόσο θα ’θελα να ξανανοίξεις
το τάβλι
Να με κοιτάς
να μ’ ερευνάς
να με νικάς
και να μου λες
ψέματα…


Πόσο, μα πόσο θα ’θελα
να ήμουν μπροστά όταν ντύνεσαι
και υποκρίνεσαι.
Όταν βάφεσαι και φτιάχνεσαι
και δεν ενδιαφέρεσαι
και χαίρεσαι
που φεύγεις…

Πόσο θα ’θελα να γυρίσεις
άλλη μια φορά.
Πόσο θα ’θελα να σε ξαναδώ
από μακριά,
να φοράς τη μπλε σου πανταλόνα
κι ένα λευκό μπλουζάκι,
να μου χαμογελάς
και να μου στέλνεις φιλάκι
και να μ’ αγγίζεις
και να μου υπόσχεσαι απόγευμα ερωτικό.
Μην είναι ψέματα..;


Πόσο θα ’θελα να σε ξαναδώ
ένα δειλινό
στο Φάληρο.
Να κρατάω το κορμί σου
να χαϊδεύω τα μαλλιά σου
να φιλώ τα χέρια σου
να δαγκώνω απαλά το λαιμό σου
ν’ ακούω ψέματα.


Μα πόσο θα ’θελα να προσμένω
γυρνώντας βράδυ
ότι με περιμένεις
να μου ανοίξεις
να με τυλίξεις
να μου κάνεις έρωτα ενώ κοιμάμαι.
Το είπες ψέματα…


Πόσο θα ’θελα
ακόμα ένα δικό σου καλοκαίρι
στο σπίτι μας γυμνόστηθη
να βλέπω το κορμί σου
να κάθεσαι
να στέκεσαι
να ξαπλώνεις
να θυμώνεις.
Πόσο θα ’θελα να μου ξαναθυμώσεις
γιατί πίστεψα
ότι είπες ψέματα.


Πόσο θα ’θελα
να πάμε σ’ ένα ταβερνάκι
να μου πεις για τον παππού
να μαλακώσει η ματιά σου
ν’ ακούσω τις απιστίες της μαμάς σου
Να μ’ ανοιχτείς,
να μ’ εμπιστευτείς
όπως εγώ,
όταν μου έλεγες ψέματα.


Πόσο θα ’θελα
να ήσουν δίπλα μου όταν οδηγώ
Να σε φιλώ
να σε κρατώ
να σε αγγίζω.
Να τρίβεις τα πόδια σου στο χέρι μου
όταν αλλάζω ταχύτητα.
Γυρνούσαμε από το Σούνιο
το θυμάμαι,
σαν ψέματα…


Πόσο θα ’θελα να γυρίσεις
χωρίς να ρωτήσεις,
να με εκπλήξεις.
Να προσπαθήσεις ξανά
να μ’ αγαπάς πραγματικά
να με λατρέψεις και να μαζέψεις
τα κομμάτια μου.
Να γίνω καλά…


Πόσο θα ’θελα όταν έφυγες,
να είχα κρατηθεί
να είχα αντισταθεί
να μην είχα τρελαθεί
ή έστω,
να υποκρινόμουν,
όπως κι εσύ.


Πόσο θα ’θελα να ήταν ψέματα όλα αυτά
να μην το νοιώθω κάθε φορά
που κάποιος άλλος…
Πόσο θα ’θελα να μη σκέφτομαι
να μη φαντάζομαι
να μην περιμένω
να μην είχα ταπεινωθεί
να είχα εκτιμηθεί,
αγαπηθεί…


Μόνο να ’ξερες πόσο θα ’θελα
να είχαμε παντρευτεί
σ’ ένα μικρό νησάκι
σ’ ένα άσπρο εκκλησάκι
να φορούσες γαλάζιο φουστανάκι
και κορδέλα στα μαλλιά.


Τώρα δεν ξέρω
πως είναι τα μαλλιά σου
ποιόν κρατάς στην αγκαλιά σου
αν έχεις δουλειά
αν είσαι καλά.
Πόσο θα ’θελα
να ξέρω για όλα αυτά.


Πόσο θα ’θελα να πω στον εαυτό μου
πάει, πέρασε,
δεν πονάς πια.
Θα ήταν ψέματα…



__________________________________________________________________________

Σσ: Άνοιξα τις προάλλες ένα ντουλάπι και κάπου μέσα απ' το σκοτάδι μου 'ρθαν κάποια σκόρπια φύλλα χαρτί. Χειρόγραφο. Το ξαναδιάβασα, λες και τόχε γράψει κάποιος ξένος. Λένε ότι ο χρόνος τα γιατρεύει όλα. Ε, όλο και κάποιο κουσούρι απομένει!

Στη διεθνή σκακιέρα, μόνιμες, δίκαιες και βιώσιμες λύσεις επιτυγχάνονται από πολύ σπάνια έως ποτέ. Για την προάσπιση ή και την επιβολή των συμφερόντων τους τα κράτη διαρκώς αναζητούν συμμάχους. Και η Ελλάδα λοιπόν, πέρα από τη συμμετοχή της στον Ο.Η.Ε, είναι ομοτράπεζη χωρών που εκτείνονται, με ανατολική φορά, από τον Βόρειο Ειρηνικό μέχρι την κεντρική Ασία. Από τους πολλούς διεθνείς οργανισμούς στους οποίους η χώρα μας είναι μέλος, ο Ο.Η.Ε, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ αποτελούν τα κυρίως πεδία όπου ουσιαστικά «παίζονται» καθημερινά τα εθνικά μας συμφέροντα.

Ο Ο.Η.Ε είναι οργανισμός «must» για κάθε χώρα της Γης. Αντιπροσωπεύει ό, τι καλύτερο έχει να επιδείξει ο σύγχρονος πολιτισμός, ασχέτως αν οι ισχυροί του κόσμου τον προσπερνούν συστηματικά όποτε η διεθνής νομιμότητα εμποδίζει τα επεκτατικά σχέδιά τους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η εξελιγμένη μορφή ενός οράματος με πιο συγκεκριμένους στόχους που ιεραρχούν την οικονομική ανάπτυξη πρώτα, με δεύτερη την πολιτική εναρμόνιση των μελών της. Επιπλέον προσδιορίζεται και με γεωγραφικούς όρους αν και οι πολιτικές σκοπιμότητες τείνουν να αποδυναμώσουν το γεωγραφικό κριτήριο ως απαραίτητο κανόνα για την ένταξη σε αυτήν.

Το σύγχρονο ΝΑΤΟ, για πρώτη φορά στην υπέρ του μισού αιώνα διάρκειά του, έχει ως πρώτο στόχο να υπερασπίζεται την αναγκαιότητα της ύπαρξής του. Στην απαρχή της τρίτης χιλιετίας ο λόγος που οδήγησε στην ίδρυση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, στις 4 Απριλίου 1949, έχει εκλείψει προ πολλού. Όμως το ΝΑΤΟ έχει σήμερα περισσότερα μέλη και περισσότερη ονομαστική ισχύ από οποτεδήποτε στο παρελθόν. Και δεν είναι μόνο αυτό. Στο Δυτικό κομμάτι του Βορείου ημισφαιρίου, όποια χώρα ακόμα δεν είναι μέλλος του ΝΑΤΟ σπεύδει να εκφράσει την επιθυμία της να γίνει. Γιατί;

Η απάντηση δεν είναι μία και δεν είναι ανεξάρτητη της ιδεολογικής ταυτότητας όποιου την εκφέρει. Παρά ταύτα εδώ θα προσπαθήσουμε να στηρίξουμε την τοποθέτησή μας αφ’ ενός σε γεγονότα, αφ’ εταίρου στην κοινή λογική, με γνώμονα τα Ελληνικά, μόνο, συμφέροντα.

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα-μέλλος στην ιστορία της Ατλαντικής Συμμαχίας που, το 1974, αποσύρθηκε προσωρινά (έως το 1980) από το στρατιωτικό σκέλος διαμαρτυρόμενη για την ανεπάρκεια/απροθυμία του ΝΑΤΟ να δράσει για την αποφυγή της Κυπριακής τραγωδίας. Ενός γεγονότος που έφερε σε άμεση πολεμική αντιπαράθεση δύο γειτονικά μέλη του και όπου η κλιμάκωση του πολέμου αποφεύχθηκε όχι χάρη στο ΝΑΤΟ συνολικά, αλλά λόγω της ευθείας παρέμβασης των Η.Π.Α.

(Σημ: Η προσωρινή απόσυρση της Γαλλίας, 1959- 1993, οφειλόταν στην Γαλλική αντίδραση έναντι του Αμερικανο-βρετανικού ηγεμονισμού).

Το υποθετικό, λοιπόν, ερώτημα, τι υπηρεσίες θα προσέφερε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα σε μια νέα περίπτωση ακραίας διεκδίκησης από την Τουρκία Ελληνικών εδαφών ή κυριαρχικών δικαιωμάτων, επιδέχεται μάλλον απογοητευτικής απάντησης. Εδώ όμως θα εστιάσουμε στο διαγραφόμενο μέλλον της Συμμαχίας, όσο είναι δυνατό να προσδιοριστεί, και ειδικότερα στο όποιο ειδικό βάρος της Ελλάδας στη γεωστρατηγική ζυγαριά της περιοχής μετά την είσοδο των Σκοπίων, της Αλβανίας και της Κροατίας, χώρες για τις οποίες η δική μας θα κληθεί να τοποθετηθεί επίσημα και τελεσίδικα σε ένα χρόνο.

Μετά τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και την απροκάλυπτη ηθική υποστήριξη των Σέρβων από την Ελληνική κοινή γνώμη, οι αδιάφορες σχέσεις της Ελλάδας με την Κροατία έγιναν ψυχρές. Ποιώντας την ανάγκη φιλότιμο η τρέχουσα κυβέρνηση της Κροατίας φλερτάρει με την Ελληνική προσδοκώντας τη στήριξή μας στην Ευρωπαϊκή και στην «Ατλαντική» της προοπτική. Την επόμενη αμέσως μέρα η Κροατία θα γίνει ακόμα ένας σκληρός ανταγωνιστής μας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής οικογένειας, όχι μόνο λόγω των παραδοσιακών/ιστορικών παραγόντων αλλά, κυρίως, λόγω του οικονομικού ανταγωνισμού σε όλους τους τομείς. Εφ’ όσον όμως με την Κροατία δεν μοιραζόμαστε σύνορα, η Ελλάδα αξίζει να προσπαθήσει να έχει αν όχι τη στήριξη της χώρας αυτής, τουλάχιστον να αποφύγει την κάθετη αντίθεσή της έναντι των Ελληνικών συμφερόντων.
Η είσοδος της Κροατίας στο ΝΑΤΟ θα κάνει ακόμα δυσκολότερη την προσπάθεια της Ελλάδας να αναδειχθεί ως περιφερειακή ηγέτιδα στα Βαλκάνια, χωρίς όμως αυτό να αποκλείεται αν η χώρα μας επιδείξει υψηλού επιπέδου διπλωματία και δημιουργική και επίμονη πολιτική βούληση και πρωτοβουλία. Είναι πάντως αξιοσημείωτο ότι ο Κροατικός πληθυσμός, με ξεκάθαρη πλειοψηφία πάνω από 60% όπως προκύπτει από επανειλημμένες δημοσκοπήσεις, δεν θέλει τη συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ. Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα ότι και στην Κροατία η φιλονατοϊκή επιλογή περιορίζεται στην πολιτικο-οικονομική ελίτ, ακριβώς όπως και στην Ελλάδα.

Τις απαιτήσεις για πολύ μεγάλη αναβάθμιση του επιπέδου της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής θα επιβάλλει, περισσότερο από κάθε τι άλλο, η αναπόφευκτη είσοδος στο ΝΑΤΟ των Σκοπίων και της Αλβανίας. Η Ελλάδα τότε θα έχει το θλιβερό προνόμιο, μόνη εκείνη απ’ όλα τα μέλη της Συμμαχίας, να υποχρεούται να συμπεριφέρεται ως «σύμμαχος» σε τρεις χώρες οι οποίες ακούραστα, θρασύτατα και πεισματικά επιδίδονται συστηματικά σε προκλητικές ενέργειες εναντίον των Ελληνικών συμφερόντων, υπονομεύουν το κύρος της χώρας μας στο διεθνές περιβάλλον (κάτι που κάνουμε και μόνοι μας…), καταφέρονται εναντίον της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων- όσων, εν πάσει περιπτώσει, διατηρούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να αισθάνονται περήφανοι που είναι Έλληνες, και που γενικότερα και ειδικότερα αυτές οι τρεις γειτονικές χώρες, Τουρκία, Σκόπια και Αλβανία, προκαλούν αισθήματα απέχθειας και αγανάκτησης στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών.

Για κανένα από τους εχθρικά διακείμενους γείτονές της η Ελλάδα δεν είχε ούτε έχει το περιθώριο αντιρρήσεων. Για την Τουρκία, με την οποία μπήκαν μαζί στο ΝΑΤΟ στις 18 Φεβ. του 1952, αυτό είναι εύκολα κατανοητό. Σχετικά με την Αλβανία και τα Σκόπια όμως τι συμφέρει τη χώρα μας;

Το προηγούμενο της Τουρκίας θα έπρεπε να πείθει και τον πλέον αισιόδοξο ότι τις αλυτρωτικές κορώνες δεν πρόκειται να τις σταματήσουν ούτε η ΕΕ ούτε το ΝΑΤΟ. Απεναντίας, Σκόπια και Αλβανία σύντομα θα αναρριχηθούν στα πλέον επίσημα forum για να εκτοξεύουν το βιτριολικό τους λόγο και τις ανυπόστατες όσο και απίστευτες αξιώσεις τους, με τους λοιπούς «φίλους και συμμάχους» να τηρούν «ίσες αποστάσεις». Υπό αυτό το πρίσμα η Ελλάδα μόνο δυστυχία έχει να περιμένει από τη συμμετοχή των Αλβανών και των Σκοπιανών στους δύο σημαντικότερους, πρακτικά, διεθνείς οργανισμούς του κόσμου.

Είναι εξόχως θλιβερό το γεγονός ότι, παρ’ όλα αυτά, ένα πολύ μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινής γνώμης και ιδιαίτερα η νεολαία, αψηφά ή αμφισβητεί την στυγνή πραγματικότητα του ανταγωνισμού της Ελλάδας με τους τρεις προαναφερθέντες γείτονές της και συνοπτικά απορρίπτει κάθε σχετική πραγματεία αλλά και όσους την υποστηρίζουν, ως ακροδεξιούς. Άμεση συνέπεια είναι ότι τουλάχιστον όσο αφορά στην εξωτερική πολιτική, αυτή να συζητείται με θεωρητικά, ιδεολογικά δεδομένα αντί των πρακτικών και των πραγματικών, ενώ οι εκπρόσωποι του υπερσυντηρητικού/ακροδεξιού χώρου αυτοπροβάλλονται ως κατέχοντες το μονοπώλιο του πατριωτισμού. Αν οι Έλληνες διπλωμάτες και ιδιαίτερα αυτοί που εργάζονται στις νευραλγικές διευθύνσεις του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, δημοσιοποιούσαν την κάθε μάχη που δίνουν καθημερινά για να αποτρέψουν τις διαρκείς επιθέσεις που συστηματικά δέχεται η χώρα μας σε κάθε διεθνές βήμα, τότε και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης θα κατανοούσε ότι με φιλοφρονήσεις και ευχολόγια οι περιβόητες σχέσεις καλής γειτονίας δεν επιτυγχάνονται ποτέ. Ο μόνος τρόπος είναι η άσκηση και όχι η απλή επίδειξη ισχύος. Και στο διπλωματικό πεδίο η μόνη δυνατή αντίδραση είναι το βέτο.

Θα είναι ολέθριο λάθος και μοναδικό παράδειγμα ηττοπάθειας τόσο στην ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ, αν η Ελλάδα συναινέσει στη είσοδο των Αλβανών και των Σκοπιανών στους δύο οργανισμούς πριν οι δύο αυτές χώρες σβήσουν κάθε ίχνος αλυτρωτικών ή άλλων αξιώσεων ή διακρίσεων ή υπονοούμενων εναντίον της χώρας μας και πριν αποκηρύξουν επίσημα κάθε τέτοιο κίνημα είτε στο εσωτερικό τους είτε στο εξωτερικό. Αν δεν γίνει αυτό τότε αναπόφευκτα το Κόσσοβο θα αποτελέσει προηγούμενο για να αμφισβητήσουν, με τον επισημότερο τρόπο, το μεγαλύτερο μέρος των Ελληνικών εδαφών και με τους λοιπούς «συμμάχους» να σπεύδουν να εκμεταλλευτούν κάθε παράθυρο ευκαιρίας εις βάρος μας. Η Ελλάδα θα πρέπει να επιμείνει στην εφαρμογή εκείνου του κοινοτικού κεκτημένου που επιτάσσει σε κάθε νέο μέλος να έχει πρώτα τακτοποιήσει τυχόν εκκρεμότητες του με όλα τα παλαιότερα μέλη. Έτσι ακριβώς όπως και έγινε με την προτελευταία διεύρυνση, των 15 σε 25. Επιγραμματικά αναφέρουμε εδώ την ορατή προοπτική να αποκτήσει η Ελλάδα επίσημη Αλβανική μειονότητα της τάξεως του 8% που θα την καταστήσει ρυθμιστή της δημόσιας ζωής στον τόπο μας, ενώ είναι ενδεικτικό του θράσους των Σκοπιανών το γεγονός ότι στο καταστατικό του μεγαλύτερου κόμματος των Σκοπίων, του εθνικιστικού VMRO, γίνεται ξεκάθαρη αναφορά στο καθήκον να προσαρτηθεί η Ελληνική Μακεδονία από τη δική τους χώρα, τον αποκλειστικό, ισχυρίζονται, δικαιούχο του ονόματος, της ιστορίας και του πλούτου των συγκεκριμένων εδαφών.

Μετά λοιπόν τους Τούρκους που επιμένουν να εμφανίζουν επίσημους χάρτες όπου η Δυτική Θράκη και το μισό Αιγαίο παρουσιάζονται είτε ως Τουρκικά είτε ως ανεξάρτητη χώρα(!), με τους Αμερικανούς να αναγνωρίζουν ντε φάκτο ως Τουρκική μειονότητα όλους τους Θράκες μουσουλμάνους, περιμένουμε τώρα και τους Βόρειους εχθρούς μας να μας πληροφορήσουν, από τις Βρυξέλλες παρακαλώ, ότι στην πραγματικότητα τα σύνορα της Ελλάδας είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ο Πηνειός ποταμός…

Ας ευχηθούμε ότι η πολιτική ηγεσία και το στελεχιακό δυναμικό του ΥΠΕΞ θα επιτύχουν τα μέγιστα δυνατά μπροστά στο αναπόφευκτο της εισόδου της Αλβανίας και των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ αφού η απόφαση είναι εδώ και χρόνια ειλημμένη από τους Αμερικανούς.

Μετά λοιπόν και αυτή τη διεύρυνσή του, τι θα κάνει το ΝΑΤΟ; Θα διευρυνθεί κι άλλο! Τα τελευταία χρόνια, ελλείψει πραγματικού αντικειμένου, η γιγαντιαία αυτή γραφειοκρατία έχει στρέψει τις προσπάθειές της στη δημιουργία ενός εικονικού πεδίου δράσης που να δικαιολογεί όχι μόνο την ύπαρξη αλλά και τη μεγέθυνσή της. Και στις δύο όχθες του Ατλαντικού το πολιτικό κατεστημένο μαζί με το στρατιωτικό/βιομηχανικό εργάζονται συμπληρωματικά και εξόχως αποτελεσματικά ώστε το ΝΑΤΟ να εξακολουθεί να επιβραβεύει όλους όσοι το τρέφουν. Κύρια και πρωταρχικά βεβαίως, να υπηρετεί το αφεντικό του, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά αφού οι χώρες- μέλη αποτελούν τη μεγαλύτερη αγορά της Αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας.

Στη διεθνή πολιτική σκακιέρα ο κυριότερος παράγοντας που προκρίνει τις κινήσεις των παικτών δεν είναι οι βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις, ούτε οι κατασκοπευτικοί δορυφόροι, ούτε καν τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Όλα αυτά ναι, επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό αλλά ο ένας και μακράν σημαντικότερος παράγοντας είναι η ιδιοσυγκρασία των ηγετών, ο χαρακτήρας τους, ο εγωισμός τους, οι φιλοδοξίες και η ματαιοδοξία τους. Αυτό ισχύει απόλυτα στην περίπτωση των Η.Π.Α καθώς η χώρα αυτή δεν έχει πάψει να πολεμά από τα ξημερώματα της εβδόμης Δεκεμβρίου 1941, τοπική ώρα, όταν έγινε η ιαπωνική επίθεση στο Pearl Harbor. Το Σύνταγμα της χώρας δίνει στον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο την ανώτατη διοίκηση των ισχυρότερων ενόπλων δυνάμεων της Γης. Ελάχιστοι άνθρωποι είναι σε θέση να διαχειριστούν συνετά αυτή την κολοσσιαία δύναμη και ο νυν πρόεδρος, G. W. Bush, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της αδυναμίας των ΗΠΑ να προκρίνουν ηγέτες ικανούς να σηκώσουν το βάρος του κόσμου... Το ΝΑΤΟ λοιπόν, με όλα πλην δύο από τα 26 μέλη του να βρίσκονται στην Ευρώπη, καθοδηγείται από τους Αμερικανούς σύμφωνα με τα δικά τους στενά συμφέροντα και όχι σύμφωνα με τα κοινά συμφέροντα όλων των μελών του, όπως συνέβαινε στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου όταν υπήρχε συγκεκριμένη και ορατή απειλή.

Το πολεμικό δόγμα των Η.Π.Α είναι απλό: “What can’t be solved by force will be solved by more force”. Η προτίμηση των Αμερικανικών κυβερνήσεων στις δυναμικές παρεμβάσεις/επεμβάσεις είναι πάγια όπως πάγια είναι και η κατάληξη να μεγεθύνονται και να πολλαπλασιάζονται τα προβλήματα αντί να λύνονται, ιδιαίτερα μετά το φιάσκο του Ιράκ. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε κάποιες από τις μεγαλύτερες χώρες του ΝΑΤΟ να αποστασιοποιηθούν απροκάλυπτα από την Αμερικανική πρακτική. Πρώτη η Γαλλία, στηριζόμενη από τη Γερμανία, αντιστάθηκε στις αφόρητες Αμερικανικές πιέσεις. Ακλούθησε η Ισπανία υπό το νέο πρωθυπουργό της Λουίς Θαπατέρο, ο οποίος και απέσυρε τους Ισπανούς στρατιώτες από το Ιράκ, και υπέγραψε συμφωνίες με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες, για την πώληση Ισπανικών όπλων αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ. Επόμενη απώλεια για τις ΗΠΑ ήταν η Ιταλία ενώ το Ιράκ έκανε τις σχέσεις της Ουάσιγκτον δύσκολες και με την Τουρκία. Οι πρωτοβουλίες στο πλαίσιο της ΕΕ για τη δημιουργία κοινής Ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης ενεργοποίησαν τα ανακλαστικά των Αμερικανών να επιταχύνουν τον προσεταιρισμό των χωρών του πρώην Σοβιετικού μπλοκ και να καταφέρουν, με χαρακτηριστική ευκολία, να επανακτήσουν τον έλεγχο της ΝΑΤΟικής ατζέντας αφ’ ενός, να ισχυροποιηθεί η επιρροή τους στην ΕΕ αφ’ εταίρου. Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν τη Βρετανία από τα Δυτικά και τους γείτονες της Ρωσίας από τα Ανατολικά, ως ένα είδος τανάλιας με την οποία εξουδετερώνουν τις όποιες κινήσεις ερμηνεύουν ως αμφισβήτησή τους. Σε μια παρόμοια μόνιμη τανάλια θα μπει μόνη η Ελλάδα με την είσοδο των Σκοπίων και της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ.

Έρχεται λοιπόν το δια ταύτα: αφού εντός τα πράγματα είναι ανησυχητικά, στενάχωρα, απογοητευτικά, γιατί να μη φύγει η χώρα μας απ’ αυτή τη «συμμαχία της υποκρισίας»; Θα χάσει, ενδεχομένως, κάποιους «φίλους» αλλά αφ’ ενός θα τους ξανακερδίσει στην πορεία, αφ’ εταίρου θα κάνει πολλούς νέους ενώ θα ενισχύσει την ουδετερότητά της έναντι της καυτής πατάτας της Ισλαμικής τρομοκρατίας. Αν η Ελλάδα αντιμετώπιζε τέτοια μάλλον ανέξοδη οδό διαφυγής θα την είχε ήδη ακολουθήσει αλλά η παρουσία μας στο ΝΑΤΟ είναι εκβιαστικά επιβεβλημένη. Έξω από τον Οργανισμό θα είμαστε απολύτως εκτεθειμένοι στην Τουρκική δολιότητα ενώ Αλβανοί και Σκοπιανοί θα είναι ανεξέλεγκτοι. Αυτή είναι λοιπόν η παράδοξη πραγματικότητα. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να παραμείνει σ’ ένα ουσιαστικά αφιλόξενο περιβάλλον όπου κυριαρχούν οι λυκοφιλίες και η υποκρισία, γιατί έτσι ενημερώνεται καλύτερα για τις προθέσεις των ανταγωνιστών της, διαθέτει ένα επίσημο –αν και χαρακτηριστικά υποκριτικό- βήμα για τη διατύπωση των απόψεων της και, εν πάση περιπτώσει, διακατέχεται από την αίσθηση και την ελπίδα ότι οι επίσημες συνθήκες του ΝΑΤΟ, οι υπογραφές των μελών του, οι ενδο-συμμαχικές ζυμώσεις και η εκμετάλλευση όποιων ευκαιριών παρουσιάζονται στο ΝΑΤΟικό πλαίσιο, προσφέρουν κάπως καλύτερη προστασία από το να είμαστε αδέσποτοι.

Εκτός από το γεωπολιτικό κόστος που επωμίζεται ως μέλος του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, η χώρα μας καλείται να υπομείνει και ένα εξαιρετικά δυσβάστακτο οικονομικό κόστος λόγω της συμμετοχής της στις ΝΑΤΟικές αποστολές. Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις «συμμαχικές» της υποχρεώσεις και να επιμεριστεί το κόστος, χρηματικό και ανθρώπινο, που επιβάλλει η Αμερικανική ηγεμονία. Οι πόλεμοι των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν και η ολίσθηση στο αδιέξοδο της διαρκούς στρατιωτικής κλιμάκωσης ως μόνης επιλογής, αναπόφευκτα έφεραν το ΝΑΤΟ αντιμέτωπο με το γεγονός ότι όλοι σπεύδουν στα συμβούλια και στις δεξιώσεις, ελάχιστοι όμως αποστέλλονται στον πόλεμο, που είναι αυτό καθ’ αυτό το αντικείμενο του Οργανισμού. Το ΝΑΤΟ βρίσκεται σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η ηγεμονία των ΗΠΑ επιβάλλεται να αλλάξει ποιοτικά χαρακτηριστικά για να ξανα-εμπνεύσει την έμπρακτη αλληλεγγύη όλων των χωρών της Συμμαχίας. Η στρατιωτική ισχύς ήταν μονόδρομος έναντι του Συμφώνου της Βαρσοβίας, δεν επιτυγχάνει όμως τίποτα απέναντι στις «ασύμμετρες» απειλές που έχουν κοινωνικο-πολιτικά αίτια. Οι ΗΠΑ θα υποχρεωθούν να αποδεχτούν τη σκληρή πραγματικότητα και να υποστούν τις συνέπειες των λαθών του G. W. Bush. Για μια ή δύο δεκαετίες ακόμα, το ΝΑΤΟ θα εξακολουθήσει να ψάχνει για ένα πολιτικά ορθό προσωπείο, μέχρι να αναλάβει η Κίνα να του ξαναδώσει την παραδοσιακή του αποστολή.

The struggle of man against power
is the struggle of memory against forgetting.

Milan Kundera



Μην ξεχνάμε λοιπόν ότι πέρυσι τέτοιες μέρες τα τηλεοπτικά δελτία και τα πρωτοσέλιδα έβριθαν από τα ίδια πλάνα και στιγμιότυπα: με φόντο τα πρωτόγονα λιμάνια των Κυκλαδίτικων νησιών, ανεμοδαρμένοι κάτοικοι φώναζαν τα παράπονά τους ενάντια στην κεντρική εξουσία. Ευτυχώς τότε δεν επρόκειτο για κάποιο ναυάγιο με «αγνοούμενους» αλλά για το γενικότερο «ναυάγιο» της Ελληνικής ακτοπλοΐας έτσι όπως εξελίχθηκε μετά την… απελευθέρωσή της. Και πάλι λοιπόν παραμονές της περιβόητης τουριστικής περιόδου, τα κοντινότερα στην Αθήνα Κυκλαδονήσια, όπως η Κύθνος και η Σέριφος, δύο-τρείς το πολύ, ώρες απόσταση από την πρωτεύουσα, έβλεπαν βαπόρι κάθε δεκαπέντε μέρες! Δεν συνέφεραν τα συχνότερα δρομολόγια και χιλιάδες άνθρωποι δεν είχαν όχι φάρμακα αλλά ούτε ψωμί να φάνε…

Και πέρσι λοιπόν τέτοιο καιρό, ό ίδιος υπουργός, ο κ. Μ. Κεφαλογιάννης, με τον γνωστό του τρόπο και την πάντα έτοιμη να εκδηλωθεί «ιερή αγανάκτησή» του, προσπαθούσε να μας πείσει ότι όλα όσα βλέπαμε κι ακούγαμε ήταν αποκυήματα της φαντασίας μας. Το μόνο που δεν ισχυριζόταν ήταν ότι η Κύθνος και η Σέριφος δεν υπάρχουν!

Κατακαημένη Σαντορίνη, κατακαημένη Σέριφος… Το δράμα της Θήρας, του νησιού που ή επίσκεψή του αποτελεί όνειρο ζωής για αμέτρητους ανθρώπους από κάθε γωνιά της Γης, το βλέπουμε και το νοιώθουμε στο πετσί μας καθώς αποκαλύπτεται το παρασκήνιο αυτού του απίστευτου ναυαγίου σε απόσταση αναπνοής από την ακτή. Το χρήμα πάνω απ’ τη ζωή.

Ακριβώς την ίδια αρχή επιχειρεί να εφαρμόσει η «Νέα Διακυβέρνηση» και στη Σέριφο, ερήμην των κατοίκων της, προωθώντας εκεί την εγκατάσταση ενός εκτεταμένου «Αιολικού Πάρκου». Είναι κι αυτή η Ελληνική γλώσσα… Ο διεθνής όρος είναι «wind farm», φάρμα του ανέμου, όχι πάρκο! Το πάρκο είναι τόπος αναψυχής, χαλάρωσης κι ανάρρωσης. Το «αιολικό πάρκο» μόνο πάρκο δεν είναι.

Μα πως, θα αναρωτηθεί ο καλοπροαίρετος, τόσα και τόσα δεν ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που μια απ’ αυτές είναι κι ο αέρας; Ναι, βεβαίως, μόνο που η «ενημέρωση» είναι ελλιπής. Και δεν μπορεί να είναι αλλιώς όταν στοχεύει σε όλους γενικά. Από τα παιδιά μέχρι τους ηλικιωμένους και από τις νοικοκυρές μέχρι τους δασκάλους.

Μέχρι φέτος μαθαίναμε ότι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από το τρεχούμενο νερό είναι από τις καλύτερες λύσεις αφού δεν μολύνει καθόλου ούτε τον αέρα ούτε το νερό. Δε λένε βέβαια ότι κάθε υδροηλεκτρικό φράγμα αλλοιώνει το φυσικό τοπίο, προξενεί μη αναστρέψιμες καταστροφές, συχνά καταπίνει χωριά ολόκληρα, δάση, αγροτικές καλλιέργειες, αρχαιολογικούς χώρους κλπ, και στέλνει χιλιάδες ανθρώπους (στην Κίνα δεκάδες εκατομμύρια) πρόσφυγες στις τσιμεντουπόλεις. Ας είναι, ο σύγχρονος τρόπος ζωής επιβάλλει πολλές θυσίες, όχι στους ανθρώπου βέβαια, αλλά στη φύση. Τα τελευταία χρόνια όμως η φύση μελαγχόλησε και φέτος το καλοκαίρι στην ηλιόλουστη κι ανέμελη Ελλάδα θα αντιληφθούμε επιτέλους κάποια πράγματα που μέχρι τώρα τα σνομπάραμε επιδεικτικά. Τα διάσπαρτα υδροηλεκτρικά μας φράγματα στέγνωσαν. Το νερό δεν… ανανεώθηκε!

Ευκαιρία λοιπόν για μια άλλη συνομοταξία γνωστών- αγνώστων, των μεγαλοκαρχαριών, ή, κατ’ άλλους, «νταβατζήδων», να φορέσουν τη μάσκα του σωτήρα, του οραματιστή, του ευεργέτη και εν τέλει του πεφωτισμένου επιχειρηματία, και να βάλουν στο μάτι τη Σέριφο.

Όσοι ζούμε σ’ αυτή τη χώρα έχουμε την αίσθηση ότι, όσο αφορά το κράτος, τα έχουμε δει όλα, τα περιμένουμε όλα, δεν μας εκπλήσσει πια τίποτα. Είναι απατηλή αυτή η εντύπωση και τελικά, σχεδόν κάθε μέρα, οι Έλληνες καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ακόμα δεν έχουμε δει τα χειρότερα. Οι Σεριφιώτες πάντως, μετά τα περσινά όπου κόντεψαν να εγκαταλείψουν μαζικά το νησί τους, πρέπει να πίστεψαν ότι χειρότερα δε γίνεται. Και όμως, γίνεται και γίνεται τώρα.

Η λέξη «ανεμογεννήτρια» ακούγεται καλοήθης και έτσι είναι μέχρι να σταθεί κάποιος κάτω από ένα τέτοιο μηχάνημα που έχει το ύψος πενηνταόροφου κτιρίου (150 μ. από τη βάση του μέχρι την άκρη των πτερύγων) και σε κανονική λειτουργία προκαλεί θόρυβο δυνατότερο από αυτό ενός αυτοκινητοδρόμου ταχείας κυκλοφορίας. Πρόκειται για ένα πραγματικό τέρας, θαυμαστό και θεαματικό μεν, αλλά από πολύ μακριά. Τα «δάση» των ανεμογεννητριών δεν είναι «πάρκα». Δεν προσφέρουν καμία αναψυχή, κανένα καταφύγιο. Αντίθετα, αποδεκατίζουν τα σμήνη των αποδημητικών πουλιών που έχουν την ατυχία να περάσουν από μέσα τους. Απαιτούν όμως στοιχειώδη συντήρηση και έχουν μηδέν κόστος “καύσιμης” ύλης. Επιπλέον, οι βοριάδες πράγματι δεν τελειώνουν ποτέ.

Βλέπουμε λοιπόν ότι, όπως και κάθε άλλου είδους ηλεκτροπαραγωγικό εργοστάσιο, οι ανεμογεννήτριες πρέπει να εγκαθίστανται μακριά από αστικά κέντρα, μακριά από τοποθεσίες σπάνιου φυσικού κάλους, μακριά από προστατευόμενη πανίδα και, βεβαίως, να μην υπονομεύουν τις τοπικές οικονομίες, τις οποίες υποτίθεται ότι στοχεύουν να ενισχύσουν(…).

Ποιος λοιπόν φωτεινός νους συνέλαβε την ιδέα να εγκαταστήσει σχεδόν ενενήντα τέτοια γιγαντιαία μηχανήματα στη γραφική και διατηρητέα Σέριφο, με τα ιστορικά και αρχαιολογικά της μνημεία, με την παραδοσιακή της αρχιτεκτονική, με το αμόλυντο τοπίο της που παραμένει αναλλοίωτο εδώ και χιλιάδες χρόνια;! Οι άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτή την επένδυση είναι Έλληνες ή μήπως, αντίθετα, θα πρέπει να απευθυνθούμε στους ξένους για να σώσουν το νησί;

Αέρηδες ασυγκράτητοι φυσάνε σ’ όλο το Αιγαίο, γιατί η Σέριφος; Δηλαδή, όλοι εσείς οι «αρμόδιοι» τι υπονοείτε, η Μύκονος δεν έχει αέρα; Η Τήνος δεν έχει; Η Σίφνος; Εκεί κάτω στην Ίο δε φυσάει ποτέ; Γιατί ντε και καλά στη Σέριφο;

Γιατί πρώτον, εκεί δεν έχει τη βίλα του κανένας «νταβατζής» και δεύτερον, αλλά τεχνικο-οικονομικά κρίσιμο, η Σέριφος μπορεί να μη συμφέρει τους εφοπλιστές να στείλουν βαπόρια, αλλά τους συμφέρει να φέρουν από κει ρεύμα. Είναι κοντά στην «αγορά» της Αττικής και το κόστος της μεταφοράς του ρεύματος θα είναι χαμηλό. Και πάλι λοιπόν, τα λεφτά των λίγων πάνω από τη ζωή των ανοχύρωτων.

Φανταστείτε τι νοιώθουν μέσα τους οι χίλιες ψυχές της Σερίφου και τι θα ρωτούσαν όποιο κυβερνητικό παχύδερμο τολμούσε να πατήσει στο νησί τους. Εκείνος ό υπουργός Αιγαίου τι έχει να πει; Η πομπώδης υπουργός Τουρισμού συμφωνεί; Αυτός ο μέγας υπουργός Ανάπτυξης, ο στυλοβάτης και φλογερός κήρυκας της «Νέας Διακυβέρνησης», ο πρώτος από τους αρμόδιους, κ. Δ. Σιούφας, που είναι;

Η Ελλάδα, μαζί με όλα τ’ άλλα, απέκτησε αισίως και ενεργειακό πρόβλημα. Η αναζήτηση για φιλικότερες προς το περιβάλλον λύσεις ξεκίνησε, φυσικά, από τη φτηνότερη επιλογή, την αιολική. Γεωθερμικές πηγές σε κλίμακα ικανή να γίνει εμπορικά εκμεταλλεύσιμη, δεν υπάρχουν. Οι Πορτογάλοι, που μας μοιάζουν μεν εξωτερικά αλλά μόνο εκεί, διαθέτουν ήδη τεράστιες μονάδες έξω από τις ακτές τους όπου παράγουν ηλεκτρισμό από τα κύματα του Ατλαντικού. Οι Ελληνικές θάλασσες δεν επιτρέπουν τέτοιες εγκαταστάσεις για πολλούς λόγους που γίνονται εύκολα αντιληπτοί. Οι Πορτογάλοι όμως, πρόσφατα εγκαινίασαν και τη μεγαλύτερη φωτοβολταϊκή μονάδα παραγωγής στην Ευρώπη. Κοστίζει ακριβότερα από τις τουρμπίνες, πιάνει περισσότερο χώρο που δεν μπορεί να είναι «κατσάβραχα» αλλά δεν ενοχλεί κανέναν. Εδώ όμως δεν κατοικούν Πορτογάλοι. Εδώ αξία έχουν μόνο τα λεφτά των λίγων, όχι η ζωή των πολλών.

Έχοντας πει όλα τα παραπάνω, σίγουρα θα ξενίσει η θέση μας ότι την απόλυτη και καθαρότερη, ναι καθαρότερη, λύση στο ενεργειακό πρόβλημα της χώρας θα έδινε η λειτουργία ενός πυρηνικού εργοστασίου ηλεκτροπαραγωγής. Στους περισσότερους Έλληνες μια τέτοια πρόταση ακούγεται από εξωφρενική έως εξωπραγματική. Αυτό οφείλεται στην άγνοια, στην παραπληροφόρηση αλλά και στην κεκτημένη ταχύτητα που έχει η αντιπυρηνική προπαγάνδα, ακόμα και για ειρηνικές χρήσεις. Απλά και επιγραμματικά θα αναφέρουμε εδώ ότι τα πυρηνικά καύσιμα έχουν το μικρότερο ποσοστό αποβλήτων, αέριων, στερεών και υγρών, από κάθε άλλο καύσιμο και η περιβαλλοντική τους επιβάρυνση δεν μπορεί καν να συγκριθεί με αυτή των ορυκτών καυσίμων.

Τα κρίσιμα σημεία για την κατασκευή και λειτουργία των πυρηνικών εργοστασίων ηλεκτροπαραγωγής είναι, γενικά, μόλις δύο:
Η ύπαρξη ισχυρής πολιτείας που να έχει τη δύναμη της εφαρμογής των νόμων.
Η απόλυτη τήρηση των πρωτοκόλλων ασφαλείας.

Είναι, πράγματι, μόλις δύο τα προαπαιτούμενα και ακούγονται αυτονόητα αλλά, υπενθυμίζουμε, στην Ελλάδα δεν ισχύει ποτέ το αυτονόητο ενώ δεν υπάρχει ούτε κατά προσέγγιση η απαραίτητη κρατική υποδομή για την εποπτεία μιας τόσο σοβαρής επιχείρησης όπως είναι η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας, της ακριβότερης από όλες τις άλλες μεθόδους παραγωγής.

Το υψηλό κόστος οφείλεται στην επικινδυνότητα του καυσίμου αν δεν τηρούνται απόλυτα οι προδιαγραφές ασφαλείας. Η πρόκληση της τήρησης του απόλυτου κοστίζει πολύ. Όποτε οι διαχειριστές των πυρηνικών εργοστασίων, κρατικών ή ιδιωτικών, περιέκοψαν τις δαπάνες ασφαλείας υπέρ του κέρδους ή κατά του κόστους, προκάλεσαν ατυχήματα. Επιπλέον, μεγάλο κόστος έχει και η επεξεργασία των λογής μεταχειρισμένων υλικών και των αποβλήτων αλλά, και πάλι, είναι θέμα πολιτικής απόφασης και αποφασιστικότητας, το κράτος να ελέγχει εξονυχιστικά, να επιβάλλει, να εγγυάται και εν τέλει να προσφέρει άφθονη και ασφαλή ηλεκτρική ενέργεια στους πολίτες, με μόνο κι αναπόφευκτο σημείο τριβής τη χρέωση για την παρεχόμενη υπηρεσία.

Σε όλες απολύτως τις βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες του κόσμου, σιωπηλά αλλά σταθερά, οι κυβερνήσεις εγκρίνουν την ανέγερση νέων πυρηνικών εργοστασίων γιατί, προς το παρόν, κανένας άλλος τρόπος δεν υπάρχει να καλυφθεί η ζήτηση και να επιτευχθεί διαρκής ενεργειακή ασφάλεια χωρίς να δημιουργήσουμε έναν… υδάτινο κόσμο.

Στη χώρα μας, θα το επαναλάβουμε, δεν υπάρχει ούτε η παράδοση, ούτε η πνευματική διαύγεια, ούτε η ψυχοσύνθεση, ούτε ο κρατικός μηχανισμός, ούτε, επομένως, η ηγεσία, για την ανάδειξη εφαρμόσιμων και αποτελεσματικών λύσεων με προδιαγραφές του μέλλοντος. Εδώ τα πράγματα είναι απλά: πάνω απ’ όλα τα λεφτά.

Οι εκλογές θα γίνουν πράγματι στην ώρα τους, έτσι κι αλλιώς. Το πότε ακριβώς δεν θα το υποδείξουν ούτε οι δημοσκοπήσεις, ούτε τα σκάνδαλα, ούτε οι συνεργάτες του πρωθυπουργού ούτε, βεβαίως, οι δημοσιογράφοι. Την απόφαση θα τη λάβει μόνος του ο Κώστας Καραμανλής και ενδεχομένως δεν χρειάζεται καν να αποφασίσει. Μπορεί να πιστεύει ακράδαντα στην απαρέγκλιτη τήρηση των θεσμών και να αντιδρά στον καταιγισμό των εισηγήσεων που του γίνονται με βάση την απλή αριθμητική. Πόσοι ξέρουν καλά το χαρακτήρα του Κώστα Καραμανλή; Αυτοί, αν υπάρχουν, ξέρουν και την ημερομηνία των εκλογών.

Ο πρωθυπουργός, σύμφωνα με τα έως τώρα δεδομένα, έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση, δεν υποκύπτει σε συγκυριακές πιέσεις, δεν εκβιάζεται και εφαρμόζει το δόγμα ότι καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Είτε τώρα κάνει εκλογές είτε εξαντλήσει πλήρως την τετραετία, στην προσεχή προεκλογική εκστρατεία δεν θα είναι αρχηγός της αντιπολίτευσης αλλά της Κυβέρνησης. Με αυτή τη διαφορά από το παρελθόν και με τη γνωστή ιδιοσυγκρασία του, ο Κώστας Καραμανλής θα ξεχυθεί στην Ελλάδα σαρώνοντας ό,τι βρεθεί στο πέρασμά του. Θα πρέπει η χώρα να έχει προηγουμένως υποστεί ένα συντριπτικό πλήγμα για να κοπούν τα φτερά του Καραμανλή και, αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, ποιός θα αναδυθεί ως ισχυρότερη προσωπικότητα για να διαχειριστεί μια τόσο ακραία κρίση, ο Γιώργος Παπανδρέου; Ή μήπως η Ντόρα Μπακογιάννη; Είναι ξεκάθαρο ότι από τους τωρινούς του αντιπάλους, ακόμα και με τους χειρότερους οιωνούς, ο Καραμανλής δεν παίζεται.

Αν η ΝΔ εξαντλήσει την τετραετία και δώσει τον αγώνα της το χειμώνα του 2008 για να νικήσει με ισχνή πλειοψηφία, γιατί να μην το κάνει, αφού και τώρα, σε περίπτωση εκλογών φέτος το Μάιο, τα χειρότερα προγνωστικά της δίνουν 151 έδρες;

Σύμφωνα με τα δεδομένα, η περηφάνια, ο εγωισμός, η αυτοπεποίθηση αλλά και η έγνοια του για το προσωπικό του γόητρο όσο και για το γόητρο της χώρας, δύσκολα θα αφήσουν τον πρωθυπουργό να απεμπολήσει έναν ολόκληρο χρόνο εξουσίας μαζί με την ευκαιρία για ολική επαναφορά. Η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θα δείξει τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά όταν ακόμα και ο Ερντογάν με τα χίλια- μύρια προβλήματα εξαντλεί την τετραετία. Με πρόωρη προκήρυξη εκλογών το κύρος του Κώστα Καραμανλή και των υπουργών του στα συμβούλια της ΕΕ θα υπονομευθεί και η θέση της χώρας στα κρίσιμα τρέχοντα Ευρωπαϊκά και περιφερειακά ζητήματα θα τεθεί υπό αίρεση.

Αλλά υπάρχουν και οι λόγοι που καταλαβαίνουν καλύτερα οι απλοί πολίτες… Δεν είναι δυνατόν ο Κώστας Καραμανλής να εκβιαστεί από το Γιώργο Παπανδρέου. Όσο κι αν αλαλάζει το ΠΑΣΟΚ, η απόφαση δεν του ανήκει. Την τράπουλα τη μοιράζουν άλλοι.
Μπορεί η ΝΔ να πνίγεται στα σκάνδαλα αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού. Έτσι φαίνεται καλύτερα η διαφορά του ηγέτη από το σωρό των ανάξιων που, παρά τις επανειλημμένες ευκαιρίες που μεγαλόθυμα τους προσέφερε ο πρωθυπουργός, εκείνοι απέτυχαν, τον εξέθεσαν και έβλαψαν και την παράταξή τους και τον τόπο. Άρα ο ορίζοντας είναι ανοιχτός για τον δημοφιλή Κώστα Καραμανλή να προχωρήσει αν όχι σε σαρωτικό, σίγουρα σε δυναμικό ανασχηματισμό. Η σημειολογία αυτό αποκαλύπτει. Μπορεί κάποιοι αιθεροβάμονες υπουργοί να φλυαρούν υπέρ των πρόωρων εκλογών, πληθαίνουν όμως οι βουλευτές που καθημερινά ζητάνε καρατομήσεις ενώ και η «βάση» περιμένει εκτός από άρτο, και «θεάματα».

Στην τελευταία επίσκεψη του «επίτιμου» στο Μέγαρο Μαξίμου, αν κάποιος άκουγε την κουβέντα του πρωθυπουργού με τον Κων/νο Μητσοτάκη, πιθανότατα θα μάθαινε μετά βεβαιότητος και την ημερομηνία των εκλογών. Τι άλλο λόγο έχει ο απόμαχος πατέρας της Ντόρας να λαχανιάζει κάθε τόσο στα σκαλοπάτια του Μεγάρου Μαξίμου εκτός από το να ενισχύει την κόρη του; Με εξαιρετικό timing ο κ. Μητσοτάκης, ίσως, αλλά φαίνεται λογικό και πιθανό, υποσχέθηκε στον Καραμανλή την αμέριστη στήριξη του πολυπληθούς Μητσοτακικού στρατού υπό τον όρο να κάνει ο πρωθυπουργός υπομονή με τη Ντόρα γιατί άπειρο είναι το κορίτσι, θέλει χρόνο για να μάθει. Επιπλέον, η προκήρυξη πρόωρων εκλογών μπορεί να δώσει στον Καραμανλή άλλα τρία, το πολύ, χρόνια τρικυμιώδους εξουσίας, κάνει όμως εξαιρετικά αμφίβολη την άνοδο της Ντόρας στην πρωθυπουργία. Γιατί έτσι, και η επόμενη κυβέρνηση της ΝΔ σε πρόωρες εκλογές θα συρθεί, με το ΠΑΣΟΚ (ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα στη θέση του) απλά να περιμένει την πτώση του σάπιου φρούτου.

Ο ασφαλέστερος τρόπος για να γίνει η κα. Μπακογιάννη πρωθυπουργός είναι να κερδίσει ο Καραμανλής τις επερχόμενες εκλογές, αφού εξαντλήσει την τετραετία και, αν ακολούθως έχει την εκλογή του στην Προεδρία της Δημοκρατίας σίγουρη, να παραιτηθεί υπέρ της Ντόρας και να την αφήσει μόνη στη θάλασσα με τα σκυλόψαρα. Εναλλακτικά, αν βρεθεί μια ικανή –και σίγουρη- θέση για τον Καραμανλή σε πόστο της ΕΕ, να πετύχει εκεί που απέτυχε ο Κώστας Σημίτης και να παραιτηθεί αφήνοντας τις ψησταριές της Αττικής για τα κάστρα και τα παλάτια της Ευρώπης.

Αν λοιπόν ο πρωθυπουργός κάνει κάποιες αριθμητικές πράξεις, αυτές θα αφορούν στη μακροβιότητα της δεύτερης πρωθυπουργίας του. Αν κάνει τώρα πρόωρες εκλογές, και η επόμενη εκλογική αναμέτρηση πρόωρη θα είναι, με ελάχιστες έως μηδενικές πιθανότητες νίκης και αμφίβολη δυνατότητα ελιγμών για τον ίδιο. Γι αυτό, αν τελικά προκηρυχτούν πρόωρες εκλογές, θα οφείλονται σε άλλες έκτακτες παραμέτρους που δεν θα αντιμετωπίζονται με κανένα άλλο τρόπο.

Επειδή όμως είναι αδιανόητο η Νέα Δημοκρατία να ροκανίζει το χρόνο που της απέμεινε αυτοκτονώντας, με το Σάββα Τσιτουρίδη και αρκετούς άλλους πεισματικά καρφωμένους στις καρέκλες τους, οποτεδήποτε κι αν δώσει το σύνθημα για εκλογές, o Κώστας Καραμανλής θα κάνει αυτό που δεν τόλμησε/μπόρεσε ο Γιώργος Παπανδρέου: θα πετάξει έξω όλη τη σαβούρα που ανακόπτει την ορμή του και θα παρατάξει μια ανανεωμένη κυβερνητική ομάδα με στόχο να ξανακερδίσει τις εντυπώσεις. Γιατί η ψήφος σ’ αυτές βασίζεται, στην εικόνα και όχι στην πραγματικότητα. Διακινδυνεύοντας μια «προφητεία», βλέπουμε τον ανασχηματισμό μέσα στον Απρίλιο ώστε επικοινωνιακά τουλάχιστον, εκατό μέρες αργότερα τα δεδομένα να έχουν πλήρως ανατραπεί, ο λαός να ευχαριστηθεί τα μπάνια του τον Αύγουστο και στη ΔΕΘ ο Κώστας Καραμανλής από θέση ισχύος και πάλι, να προκηρύξει ημιπρόωρες εκλογές για το Νοέμβριο.

Την Κυριακή 18 Μαρτίου, ενώ η Ελληνίδα υπουργός εξωτερικών κα. Ν. Μπακογιάννη πετούσε στα 30.000 πόδια με προορισμό την Ουάσιγκτον (με ενδιάμεσο σταθμό τη Ρώμη), στις σελίδες του ΒΗΜΑΤΟΣ της Κυριακής απλωνόταν ένα σημαντικό κομμάτι της προσπάθειάς της να ελέγξει το “spin” που έχει προκληθεί τελευταία λόγω του τρόπου άσκησης των καθηκόντων της. Ή, για να είμαστε δεόντως ακριβείς, λόγω των επίμονων φημών εις βάρος της.

Οι αγγλικοί όροι “spin control”, “spin doctoring” και “spin doctors” δεν αποτελούν λέξεις που ακούγονται συχνά στη χώρα μας. Περίεργο γιατί στην Ελληνική πολιτική, οι όροι αυτοί περιγράφουν άριστα τι κάνουν ανά πάσα στιγμή οι περισσότεροι των ανθρώπων της ευρύτερης κάστας της εξουσίας: προσπαθούν, δηλαδή, είτε να καμουφλάρουν άνομες ή ατυχείς ενέργειές τους, αποφάσεις, στάσεις κλπ, δικές τους ή/και του άμεσου περιβάλλοντος τους, ή, κατόπιν «εορτής», όταν τα σκάνδαλα έχουν ξεφύγει, προσπαθούν χρησιμοποιώντας ό,τι τους διαθέτει η τέχνη και η επιστήμη των δημοσίων σχέσεων, να ελέγξουν τη δημοσιότητα μειώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την καταστροφικότητά της. Κάθε πρωί στον Τύπο και κάθε βράδυ στα «παράθυρα», το πανελλήνιο γίνεται μάρτυρας αγωνιώδους “spin control” από τους συνήθεις υπόπτους (spin warriors) που είτε οι ίδιοι ρέπουν προς σκανδαλώδη συμπεριφορά, είτε έχουν ως επάγγελμα τη γιατρειά της. Όλοι τους πάντοτε, μα πάντοτε, καταλήγουν σε… “spinlock”, δηλαδή να μιλάνε όλοι μαζί, παράγοντας ακατάληπτη χάβρα με την οποία έχουν την εντύπωση ότι ξορκίζουν τις συνέπειες της δολιότητάς τους.

Στο δημοφιλέστατο στις Η.Π.Α παιχνίδι του μπέης- μπωλ (baseball), ο παίχτης που ρίχνει τη μικρή, σκληρή μπαλίτσα με όλη του τη δύναμη στον αντίπαλο (ο οποίος τον περιμένει κραδαίνοντας ένα ρόπαλο), με ειδικές κινήσεις του καρπού καταφέρνει να προσδίδει στη μπάλα συγκεκριμένη τροχιά ώστε αυτή να αλλάζει ξαφνικά πορεία και το ρόπαλο να χτυπάει αέρα! Αυτό επιτυγχάνεται «σβουρίζοντας», «σπινάροντας» τη μπάλα ταυτόχρονα με το ρίξιμό της. Δεν είναι καθόλου εύκολο και όποιοι αριστεύουν πληρώνονται εκατομμύρια για να το κάνουν. Οι Αμερικανοί γκουρού των Δημοσίων Σχέσεων (PR), δανείστηκαν λοιπόν τον όρο “spin control” ακριβώς γιατί απέδιδε απόλυτα την πεμπτουσία του επαγγέλματός τους: τη διαχείριση κρίσεων.

Για να είμαστε… επιστημονικά ακριβείς, η κατόπιν εορτής δημοσιοσχετίστικη διαχείριση της κρίσης ορίζεται ως “flak control”, όπου flak είναι τα θραύσματα, π.χ. μιας χειροβομβίδας. Το spin control είναι οι ενέργειες που γίνονται ΠΡΙΝ «σκάσει» η… χειροβομβίδα. Όμως, καθώς στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων μια προσπάθεια συγκάλυψης κατά κανόνα μεγεθύνει το πρόβλημα και επιταχύνει την αποκάλυψη του σκανδάλου, ο όρος “spin control” έχει κυριαρχήσει, είτε οι «γιατροί» αναλαμβάνουν δράση πριν, είτε μετά το σκάσιμο της… χειροβομβίδας.

Η επικοινωνιακά καλοζυγισμένη συνέντευξη της κας Μπακογιάννη στο Κυριακάτικο ΒΗΜΑ, μια αντιπολιτευόμενη εφημερίδα του μεγαλύτερου εκδοτικού συγκροτήματος της χώρας, δεν θα προσέφερε κανένα νέο στοιχείο στα τετριμμένα που μονότονα και επιτηδευμένα χαμογελαστά επαναλαμβάνει η χολιγουντιανή υπουργός μας των εξωτερικών, αν δεν υπήρχε μια χαρακτηριστική τοποθέτησή της για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Ότι τελικά και παρά την έντονη κριτική που του ασκείται, «δύσκολα θα αμφισβητηθεί ένας Παπανδρέου».

Τι είπε η «ποιήτρια»;! Κάτι σαν κι αυτό που είχε δηλώσει και ο Αντ. Λιβάνης για την ανάληψη της αρχηγίας του ΠΑΣΟΚ από το γιό του ιδρυτή του. Ότι του αρκεί που είναι γιός και εγγονός Παπανδρέου. Οποία συγκίνηση για τον επαναπροσδιορισμό της προόδου και των ηθών στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία και στους πολιτικά παραγωγικούς της μηχανισμούς...

Με τη συγκεκριμένη γνώμη που κατέθεσε η «εν δυνάμει πρωθυπουργός» κόρη του Κων/νου Μητσοτάκη, αποδεικνύει την αναχρονιστική και παλαιοκομματική αντίληψή της για το ποιοί δικαιούνται το προνόμιο της εξουσίας (και πως θα μπορούσε η ίδια να έχει διαφορετική γνώμη;) ενώ προβάλλεται ως σύγχρονα σκεπτόμενη, φιλελεύθερη (δικός της αυτοπροσδιορισμός) πολιτικός.
Επί πλέον, υπογείως καταθέτει και τους προσωπικούς ευσεβείς πόθους της, να έχει τον Γ.Α.Π απέναντί της όταν έρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα που η Ντόρα θα ηγείται της Ελληνικής νέο-δεξιάς. Στον οίκο Μητσοτάκη ο Γιώργος Παπανδρέου θεωρείται κάτι σαν ληγμένο τρόφιμο και απλά περιμένουν τον… ΕΦΕΤ (τις εκλογές) για να τον αποσύρει και παράλληλα να τιμωρήσει και όσους επιμένουν να τον πουλάνε.

Ενώ λοιπόν τις μέρες αυτές η κυρία Μπακογιάννη θα βρίσκεται στο λίαν φιλικό προς εκείνη Αμερικανικό περιβάλλον, θα είναι και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το δύσοσμο εγχώριο πολιτικό γίγνεσθαι, στο οποίο λες και έπεσε η πλεονάζουσα λυματολάσπη της Ψυτάλλειας με το υπερσκάνδαλο της «Ακρόπολης ΑΧΕΠΕΥ». Ένα σκάνδαλο που σε μια προηγμένη χώρα θα προκαλούσε έως και πτώση της κυβέρνησης, εδώ στη φαιδρά πορτοκαλέα είναι business as usual- καμία πολιτική ευθύνη δεν αναγνωρίζεται και ο υπουργός Προπαγάνδας Θ. Ρουσόπουλος (γνωστός και ως Επικρατείας), επικεφαλής του spin control χαρτοφυλακίου, εκτοξεύει μπαλιές που θα τις ζήλευε και ο ρίχτης των Saint Lewis Cardinals!

Και γιατί όχι, εφ’ όσον γνήσια προοδευτικός πολιτικός λόγος στην Ελλάδα δεν ακούγεται. Αντί αυτού οι θλιβεροί μονομάχοι της εξουσίας παίζουν τα σκάνδαλά τους πασούλες. Ευτυχώς όμως, παρηγοριά στους υπομονετικούς, γνήσια προοδευτικούς Έλληνες έρχεται από τη Γαλλία. Η τρέχουσα εκλογική αναμέτρηση σ’ αυτή τη βαθειά δημοκρατική χώρα, σε αντίθεση με τη ρηχή δική μας, προσφέρει συγκλονιστικά διδάγματα για όποιον έχει το κουράγιο να τα δει κατάματα. Αργά ή γρήγορα, ελπίζουμε χωρίς τη «βοήθεια» της Τουρκίας, και το πολίτευμα της Ελλάδας θα γίνει κάπως έτσι δημοκρατικό.

Ποτέ άλλοτε, από τον Ιούλιο του ’74, η Ελληνική εξωτερική πολιτική δεν είχε περισσότερη ανάγκη από δημιουργικές ιδέες αλλά και από την αποφασιστικότητα να επιμείνει σ’ αυτές, απ’ ό,τι τώρα. Τα ανοιχτά μέτωπα της χώρας μας με τους γείτονές της αργά αλλά σταθερά φτάνουν σε σημείο όπου η επιτηδευμένη κωλυσιεργία, οι προφάσεις, οι υπεκφυγές και η επικοινωνιακή διαχείριση θα ισοδυναμούν με άνευ όρων συνθηκολόγηση και οι συνέπειες θα είναι αβάσταχτα οδυνηρές για τον Ελληνισμό. Η περιβόητη στρατηγική του αέναου κατευνασμού, που εφαρμόζεται αδιάκοπα έναντι των εχθρικά διακείμενων γειτόνων μας, εξυπηρετεί αποκλειστικά τις προσωπικές προοπτικές όσων ασκούν την εξουσία. Αυτοί δε που την διεκδικούν βολεύονται στην ανέξοδη ανευθυνότητά τους καθότι είναι πλέον θεσμός η εκάστοτε αντιπολίτευση να παράγει αποκλειστικά αρνητικό βόμβο. Έτσι λοιπόν το σύνολο του Ελληνικού πολιτικού στερεώματος αδυνατεί να παρουσιάσει μια συμπεφωνημένη εξωτερική πολιτική που ναι μεν δεν θα εκθέτει τη χώρα σε μη αναστρέψιμους κινδύνους, αλλά και που δεν θα αποτελεί, πρακτικά, υποχώρηση. Ο ανένδοτος κομματικός πόλεμος διεξάγεται αδυσώπητος ακόμα και στο πεδίο των εθνικών μας θεμάτων, χωρίς αιδώ και χωρίς έστω τη στοιχειώδη λογική που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τα λεγόμενα όσων προτείνουν εαυτούς ως σχεδιαστές του μέλλοντος της Ελλάδας.

Εδώ λοιπόν και δεκαετίες οι Αλβανοί, οι Σκοπιανοί, οι Τούρκοι και το Ατλαντικό συνονθύλευμα εμπιστεύονται τους Έλληνες πολιτικούς για ένα μόνο πράγμα: για την υποχωρητικότητά τους. Βέβαια, το πολιτικό κόστος ως παράγοντας διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής ισχύει σε όλες τις χώρες του κόσμου αλλά με μια ειδοποιό διαφορά: στα σύγχρονα κράτη που πρωταγωνιστούν στις εξελίξεις και στην επιστήμη της διακυβέρνησης, οι πολιτικοί παίχτες είναι πεπεισμένοι ότι η αποστολή τους δεν περιορίζεται στο τυπικό του αξιώματός τους αλλά περιλαμβάνει και το ουσιαστικό. Το νόημα των εκλογών στις ηγέτιδες χώρες είναι η διεκδίκηση της ευθύνης, όχι το θεαθήναι.

Δεν θα προχωρήσουμε σε μια ακόμα αναφορά γεγονότων των τελευταίων χρόνων που μόνο περηφάνια δεν εμπνέουν στους Έλληνες. Θα επαναλάβουμε όμως τα στοιχεία εκείνα που αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο φόβος και η αποστροφή των εκάστοτε κυβερνώντων μην και ταράξουν το προδιαγεγραμμένο της παραμονής τους στις καρέκλες, τους έχει θέσει πλέον σε αδιέξοδο. Τα περιθώρια να συνεχίσουν αυτή την ελεεινή, απαξιωμένη και ξεδιάντροπη στάση επιτέλους έκλεισαν.

Πρώτα απ’ όλα οι Αλβανοί, που στρογγυλοκάθονται στον προθάλαμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές τους έδειξαν απροκάλυπτα που γράφουν τους Έλληνες, την καλή γειτονία, τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις υποτιθέμενες υποχρεώσεις τους να αναδείξουν το άλλο (ποιο άλλο;) πρόσωπο της κοινωνίας τους. Η πολύφωτη ελληνίδα υπουργός εξωτερικών κα. Ντ. Μπακογιάννη περιορίστηκε να επαναλάβει ότι τα φαινόμενα στοχευμένης αλλοίωσης των αποτελεσμάτων «δεν συνάδουν» κλπ, κλπ. Ουσιαστική παρέμβαση, όμως, αντίδραση ή αντίποινα κατά του θρασύτατου καθεστώτος Μπερίσα από μέρους της Ελλάδας δεν υπήρξαν.

Δεύτερο, οι Σκοπιανοί, όχι μόνο δεν συγκινούνται από τις Ελληνικές αιτιάσεις έναντι της ανθελληνικής προπαγάνδας που πεισματικά και συστηματικά παράγουν και διαδίδουν, αλλά μας προκαλούν ανοιχτά, μας ειρωνεύονται, μας προσβάλλουν και ενδυναμώνουν στο εσωτερικό της χώρας τους αλλά και στους διεθνείς οργανισμούς όλα εκείνα τα εμπόδια που κάνουν απαγορευτική για την Ελλάδα οποιαδήποτε ελπίδα ότι θα εκλείψει η αντιπαράθεση μαζί τους. Διαχρονικά η Ελληνική αντίδραση από μέρους και των δύο κομμάτων της εξουσίας είναι η ίδια, μονότονη, άψυχη, νυσταλέα και προβλέψιμη: τέτοιες συμπεριφορές «δεν συνάδουν» κλπ, κλπ. Όταν η Ελληνική κυβέρνηση προειδοποιεί τους Σκοπιανούς ότι με κίβδηλο όνομα δεν πρόκειται να μπουν στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ κανείς δεν θεωρεί τη στάση της Ελλάδας πάγια και δεδομένη. Όταν όμως οι Αμερικανοί λένε ότι ο δρόμος των Σκοπίων προς τις Βρυξέλλες περνάει υποχρεωτικά από την Αθήνα, τότε μόνο το γειτονικό κρατίδιο συγκινείται. Αυτό το γεγονός δεν μας τιμά καθόλου αλλά, δυστυχώς, δεν είναι και το μοναδικό.

Γι αυτό και ερχόμαστε τώρα στο ζήτημα της Τουρκίας. Εδώ έχουμε το εκνευριστικά επαναλαμβανόμενο φαινόμενο να βρίσκεται ό αντίπαλος σε θέση ματ και στο τέλος πάντα να παίρνει την παρτίδα. Σκεφτείτε ότι σε σύγκριση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία, τα δικά μας είναι επιπέδου Μίκυ Μάους.

Υπενθυμίζουμε ότι:

• Στα νοτιοανατολικά σύνορά της η γειτονική χώρα διεξάγει εικοσιπενταετή ανταρτοπόλεμο. Η προοπτική διεθνώς αναγνωρισμένου αυτόνομου Κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ αποτελεί για τους Τούρκους το χειρότερο εφιάλτη.
• Η τρομοκρατική δραστηριότητα στην Τουρκία δεν περιορίζεται σε μικροεκρήξεις αλλά περιλαμβάνει δολοφονίες και μπαράζ πολύνεκρων βομβιστικών επιθέσεων που κάθε καλοκαίρι αδειάζουν τα τουριστικά θέρετρά της (προς όφελός μας…).
• Η Τουρκία διατηρεί βαριά οπλισμένο στρατό κατοχής, που αριθμεί δεκάδες χιλιάδες άνδρες στην Κύπρο και απειλεί ανοιχτά τους Έλληνες ή/και τους Ελληνοκύπριους με πόλεμο.
• Το Τουρκικό πολιτικό γίγνεσθαι θυμίζει καζάνι που βράζει με αλληλο-συγκρουόμενα μέρη που αντιπαλεύουν σκληρά για λόγους πολιτικούς, θρησκευτικούς, εθνοτικούς και πολιτιστικούς.

Τέλος υπενθυμίζουμε ότι, σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, η Τουρκική εξωτερική πολιτική καταπολεμάει ακούραστα και την ιστορική αλήθεια που αφορά στη Γενοκτονία των Αρμενίων και δεν έχουν οι Τούρκοι τον παραμικρό ενδοιασμό να απειλούν ευθέως και με άκομψο τρόπο τα ισχυρότερα κράτη του κόσμου για να αποτρέψουν την αναγνώρισή της. Και κάτι ακόμα: στην Ελλάδα ο Τουρκόφωνος/μουσουλμανικός πληθυσμός της Θράκης, που αποτελεί προσφιλές αντικείμενο δημοκοπίας, καλλιέργειας εντυπώσεων και φτηνής πολιτικής εκμετάλλευσης εκατέρωθεν των συνόρων, δεν υπερβαίνει το 2% του συνολικού πληθυσμού της χώρας μας. Οι Αλβανοί που πλημμύρισαν την Ελλάδα έφτασαν στο 8% των κατοίκων της. Συγκρίνετέ τα αυτά με το 21% που είναι το ποσοστό του Κουρδικού στοιχείου στην Τουρκία (πάνω από 15 εκατομμύρια άνθρωποι) και θα αντιληφθείτε αμέσως τη φρίκη που προκαλεί στους ανατολικούς μας γείτονες η υποχρέωση να αποδεχτούν τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις αξίες.

Το γεγονός ότι η Τουρκία είναι μια χώρα με εξαπλάσια έκταση από τη δική μας και με επταπλάσιο πληθυσμό δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τους κυβερνόντες την Ελλάδα. Αντίθετα, τους επιβαρύνει χειρότερα καθώς καταδεικνύει ότι οι Τούρκοι πολιτικοί, παρά το χάος, την αβεβαιότητα και τον πολιτισμικό διχασμό της χώρας τους, κατόρθωσαν τα τελευταία χρόνια να φοβερίζουν τους Ευρωπαίους, να είναι ανυποχώρητοι απέναντι στους Αμερικανούς, να είναι περιζήτητοι από τους Ρώσους και, αυτό που μας αφορά άμεσα, να έχουν κονιορτοποιήσει τον έστω υποτιθέμενο, άξονα Αθήνας- Λευκωσίας. Αυτά λοιπόν είναι τα κατορθώματα της Τουρκίας όταν η Ελλάδα, ισότιμο μέλος της ΕΕ από την 1/1/1981, δεν τολμά να κάνει το σαματά που δικαιούται. Α, και βεβαίως, στον καταιγισμό της ανθελληνικής δραστηριότητας από μέρους της Τουρκίας, η Ελληνική διπλωματία δια στόματος της Υπουργού Εξωτερικών δεν παραθέτει κανένα άλλο σχόλιο πλην του προ πολλού τετριμμένου και απαξιωμένου «τέτοιες ενέργειες δεν συνάδουν…» κλπ, κλπ.

Ενδεχομένως η μεγαλύτερη αποτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στη νεότερη ιστορία του τόπου είναι το τωρινό ρήγμα που επέφερε στις σχέσεις Ελλάδας- Κύπρου. Είναι εξόχως ειρωνικό όσο και θλιβερό ότι αυτή η εξέλιξη επήλθε αμέσως μετά την προσχώρηση της Κύπρου στην ΕΕ..! Η επιπόλαια όσο και παράξενη στήριξη του μεγαλύτερου μέρους του Ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου στο απαράδεκτο Σχέδιο Ανάν σηματοδότησε τον κατήφορο. Σήμερα η Κυπριακή κυβέρνηση έχει ήδη στείλει ξεκάθαρο μήνυμα στην Αθήνα ότι δεν την εμπιστεύεται πλέον στον παραδοσιακό ρόλο του συμπαραστάτη καθώς οι ηγεσίες και των δύο μεγάλων Ελλαδικών κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία έχουν υποβιβάσει το Κυπριακό, από την κάποτε κορυφαία θέση του στη λίστα των προτεραιοτήτων της Ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής, σε μέσο καλλιέργειας εντυπώσεων.

Αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης Προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ, στις 16 Απριλίου 2003 επί κυβέρνησης Κώστα Σημίτη και υπουργού εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, το Κυπριακό αφαιρέθηκε από τη λίστα των Ελληνοτουρκικών διαφορών και αφέθηκε στα Ενωμένα Έθνη,. Ακριβώς όπως το επιδίωξε η Τουρκία που αντιδρά σφοδρά σε όποια νύξη ότι η κατοχή του 37% της μεγαλονήσου αφορά και την Ευρωπαϊκή Ένωση εφ’ όσον η Κύπρος είναι ισότιμο μέλος της. Η Ελλάδα δέχεται ότι για την επίλυση του Κυπριακού αρμόδιος για δίκαιη και βιώσιμη λύση είναι μόνο ο ΟΗΕ. Με τη στάση αυτή, που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ούτε που διανοήθηκε να αμφισβητήσει, οι καρεκλοκένταυροι της Αθήνας εξασφαλίζουν το δίκαιο ύπνο τους.

Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής που είναι διδάκτωρ της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας και άρα άνθρωπος εκπαιδευμένος να εκτιμά πιο μακροπρόθεσμες παραμέτρους στο σχεδιασμό της εξωτερικής πολιτικής, πέρα από στενά κομματικά οφέλη και ποταπούς μικροπολιτικούς υπολογισμούς, για την ώρα εξακολουθεί να φαίνεται διστακτικός και αβέβαιος ως προς το χρόνο και τον τρόπο που η Ελλάδα θα εγείρει το έσχατο όριο των υποχωρήσεών της και θα πείσει και τους πλέον κυνικούς ότι πράγματι, δεν πάει άλλο. Διότι βεβαίως, τη στιγμή εκείνη το τίμημα της ηγεσίας θα πρέπει να πληρωθεί.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ο Ανδρέας Παπανδρέου, πανίσχυρος και αδιαφιλονίκητος τότε δεσπότης, είχε δώσει συνέντευξη στην εκπομπή του Αμερικανικού δικτύου CBS, “60 Minutes”. Είναι η δημοφιλέστερη και εγκυρότερη ειδησεογραφική παραγωγή της Αμερικανικής τηλεόρασης που φέτος κλείνει 40 αδιάκοπα χρόνια συγκλονιστικών ρεπορτάζ απ’ όλο τον κόσμο. Απεσταλμένη του CBS για να συναντήσει τον αείμνηστο ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ ήταν μια διασημότητα της δημοσιογραφίας των Η.Π.Α, η Νταϊάν Σώγερ (Diane Sawyer), που σε όλα τα πλάνα φαινόταν να κοιτάζει γοητευμένη το γηραιό Ανδρέα. Σε ερώτηση της δημοσιογράφου τι ζητάει τελικά ο Παπανδρέου από τις Ενωμένες Πολιτείες, εκείνος απάντησε επί λέξει: “ I wanna be left alone”. Ο Α. Παπανδρέου που εναγκαλιζόταν δημοσίως μερικούς από τους χειρότερους εχθρούς που είχαν οι Η.Π.Α τα χρόνια εκείνα ( Ντ. Ορτέγα, Μ. Καντάφι, Γ. Αραφάτ κ.α.) ευχόταν οι Αμερικάνοι να τον αφήσουν ήσυχο… Η απάντηση των Αμερικανών δεν άργησε να έρθει μέσω της γνωστής οδού, της Τουρκίας. Το Μάρτιο του ’87 Ελλάδα και Τουρκία έφτασαν στα πρόθυρα πολέμου. Στις 30 Ιανουαρίου του 1988 ο Α. Παπανδρέου συναντά τον Τούρκο ομόλογό του Τουργούτ Οζάλ στο Νταβός της Ελβετίας όπου και εγκαινιάζεται επίσημα η «πολιτική του κατευνασμού» έναντι της Τουρκίας. Αργότερα ο Α. Παπανδρέου αποκήρυξε εκείνες τις συνομιλίες με το δικό του “mea culpa”. Παραμένουν όμως αξέχαστα τα φιλοανδρεϊκά δημοσιεύματα των ημερών, που προσπαθούσαν να συσκοτίσουν την οπισθοχώρηση της χώρας μας έναντι του Τουρκικού μπαμπούλα: o ίδιος ο τότε πρωθυπουργός δήλωνε ότι η πρόοδος που επετεύχθη στο Νταβός ήταν η συμφωνία οι δύο ηγέτες να αποκαλούν ο ένας τον άλλο με τα μικρά τους ονόματα!

Όσο βιαστική, αλλοπρόσαλλη και πρόχειρη ήταν η οικονομική πολιτική του Α. Παπανδρέου, άλλο τόσο ήταν και η εξωτερική. Ήρθε κατόπιν η σειρά του Κων/νου Μητσοτάκη. Το δόγμα Μητσοτάκη για έναν επιτυχή πολιτικό βίο συνοψίζεται στο επίσης Αμερικάνικο “go with the flow”. Πήγαινε με το ρεύμα. Οι Αμερικάνοι καθορίζουν τη ροή των πραγμάτων, άρα, για να έρθεις στην εξουσία και να παραμείνεις σ’ αυτή ο ασφαλέστερος και πλέον ανέξοδος τρόπος είναι να μη χαλάς χατίρι στους Αμερικάνους. Το δόγμα αυτό αναμφίβολα ακολουθεί πιστά και η «εν δυνάμει πρωθυπουργός», θυγατέρα του Επίτιμου, κα. Ντ. Μπακογιάννη, παρά το γεγονός ότι ο πατέρας της πλήρωσε πολύ ακριβά την προσήλωσή του στον Αμερικάνικο κυνισμό (π.χ. το αξέχαστο «σε δέκα χρόνια το πρόβλημα των Σκοπίων δεν θα το θυμάται κανείς»). Δυστυχώς, υποχωρητικός έναντι των Αμερικανών αλλά με σοβαρά ελαφρυντικά (τη διαδικασία για την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, την οικονομική ενοποίηση με τις ανεπτυγμένες χώρας της Ένωσης και την υπερπροσπάθεια για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004), ήταν και ο δεύτερος πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ, ο Κώστας Σημίτης. Με το που η Ελλάδα ξεπέρασε επιτυχώς τα τρία αυτά ορόσημα τέθηκε σε κίνηση η διαδικασία απεγκλωβισμού της από το βρόγχο του Κυπριακού, γεγονός στο οποίο λίγο- πολύ συμφώνησαν και τα δύο μεγάλα Ελλαδικά αστικά κόμματα. Υπενθυμίζεται ότι μετά το φιάσκο Οτζαλάν το πρόσωπο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ήταν ο Γιώργος Α. Παπανδρέου. Για το «Γιωργάκη» η ιέραξ Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Κλίντον, η Μαντλέν Όλμπράϊτ (Madeleine Albright), έσταζε μέλι: “that wonderful man!” έλεγε. Υπακούοντας στις Η.Π.Α και αγοράζοντας ό,τι του πουλούσαν οι Αμερικανοί, ο Κώστας Σημίτης εξαγόρασε την ησυχία του- αλλά όχι και τρίτη θητεία…

Έναντι της Σχολής Μητσοτάκη και του «κάλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε» του ΠΑΣΟΚ, η εξωτερική πολιτική του νεώτερου Καραμανλή δεν έχει ακόμα παρουσιάσει ξεκάθαρο στίγμα. Αφήνει όμως το περιθώριο για κάποιες παρατηρήσεις που αρκούν για να εξαχθούν μερικά, μάλλον ενθαρρυντικά, αρχικά συμπεράσματα. Το γεγονός ότι, όπως ειπώθηκε νωρίτερα, ο Κώστας Καραμανλής έχει μελετήσει και έχει εκτιμήσει την Ελληνική Ιστορία με επιστημονικό τρόπο (ιδιαίτερα δε τον Ελευθέριο Βενιζέλο) δίνει την ελπίδα ότι η αίσθησή του για το μέγεθος των ευθυνών που του αναλογούν υπερβαίνει την τάση του για μικροπολιτικούς υπολογισμούς. Βέβαια όλοι οι πολιτικοί κόπτονται ότι αγωνίζονται «για το συμφέρον του τόπου» αλλά πάντα θεωρούν ότι μόνο οι ίδιοι δικαιούνται να ηγηθούν και ότι όλοι οι άλλοι είναι ανάξιοι. Η αμφίπλευρη στάση του Κώστα Καραμανλή έναντι του Σχεδίου Ανάν δεν αποτελεί το φωτεινότερο σημείο της ηγεσίας του, του επέτρεψε όμως να ξεκινήσει από την αρχή το χτίσιμο μιας νέας σχέσης της Ελλάδας με την Κύπρο του Τάσου Παπαδόπουλου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός κατάλαβε πλέον ότι η αφαίρεση του Κυπριακού από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ήταν κίνηση χωρίς αντίκρισμα. Ο Τ. Παπαδόπουλος το είχε προβλέψει επίμονα στο παρελθόν και οι εξελίξεις τον δικαίωσαν. Δίδεται τώρα η εντύπωση ότι ο Κύπριος πρόεδρος κάνει συστηματικό «φροντιστήριο» στον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος βλέπει καθημερινά να εγείρονται νέες, παλιές ή και απίθανες Τουρκικές διεκδικήσεις οπουδήποτε υπάρχουν περιθώρια για κάτι τέτοιο. Τα πράγματα είναι τόσο άσχημα ώστε οι κουμπάροι πρωθυπουργοί των δύο αντίπαλων χωρών να μην έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν και ακόμα και η επαφή των υπουργών εξωτερικών είναι ακανθώδης. Υπάρχει και μία άλλη ενδιαφέρουσα παρατήρηση: το σκάνδαλο των φυγόστρατων έδρασε καταλυτικά στο να έρθουν δυναμικά στην επιφάνια τα προβλήματα στις ένοπλες δυνάμεις. Ο ΥΕΘΑ Β. Μεϊμαράκης, ένας βετεράνος του πολιτικαντισμού, ανακοίνωσε την πρόθεση της Κυβέρνησης να προωθήσει την υποχρεωτική για όλους στράτευση στα 19, ένα απαραίτητο μέτρο που όμως κρατιόταν επί δεκαετίες στα αζήτητα λόγω φόβου για το πολιτικό του κόστος. Φαίνεται ότι η πολιτική ηγεσία της ΝΔ επιτέλους εκτίμησε την έλευση του αναπόφευκτου: δεν υπάρχει έδαφος για άλλες υποχωρήσεις. Η ένοπλη σύγκρουση με την Τουρκία είναι απλά θέμα χρόνου. Μόνο το πότε και το πώς είναι άγνωστα αλλά το σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα θα είναι καταλυτικό για τη χώρα μας.

Στο ορατό μέλλον η Ελλάδα θα βρεθεί σε δραματική ανάγκη ικανής και στιβαρής ηγεσίας. Τέτοιας που η χώρα δεν έχει επιδείξει από την εποχή της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας του 1974. Είναι τρομακτικό αν αναλογιστεί κανείς ότι στην τρέχουσα πολιτική περίοδο κανένα πρόσωπο δεν κατορθώνει να εμπνεύσει το λαϊκό αίσθημα, πέρα από τα κομματικά όρια, ότι θα διαδραματίσει ιστορικό ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας. Ακόμα και τη λαμπερή και δημοφιλέστατη Ντόρα Μπακογιάννη οι απαιτήσεις για την πολυμέτωπη προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων τη μίκρυναν, την αποδόμησαν. Η ενθουσιώδης στήριξη στις Η.Π.Α, η ατολμία και αυτή η προβλέψιμη comme il faut στάση της έναντι της Τουρκικής και όχι μόνο θρασύτητας, η δικαιολογημένη δυσπιστία των Κυπρίων στο πρόσωπό της (παρά τον καταιγισμό των διαψεύσεων) και, εν τέλει, αυτή η προσήλωσή της στην πάση θυσία κατάληψη της πρωθυπουργίας, έχουν αλλάξει τη δυναμική του Οίκου Μητσοτάκη στα πολιτικά πράγματα. Τόσο που βάζουν σκέψεις στον Κώστα Καραμανλή να επανεκτιμήσει το πολιτικό του μέλλον.

Αυτό που είναι σίγουρο και θα το επαναλάβουμε ακούραστα ως ζήτημα επιβίωσης της χώρας και του έθνους μας, είναι η ανάγκη ανάδειξης νέων ηγετικών φυσιογνωμιών που να διαθέτουν την «πάστα» του ικανού. Ο κάθε ένας από όλους αυτούς που προβάλλονται και θορυβούν σήμερα είναι απελπιστικά λίγος.

Θέλω να σας πω ότι μόλις τώρα, Πέμπτη απόγευμα της 15ης Μαρτίου '07, που ο Blogger με υποχρέωσε να γραφτώ στο καινούριο σύστημά του, είδα τα σχόλια που μου είχατε στείλει και τα δημοσίευσα όλα. Είμαι λίγο- πολύ άσχετος με τα μυστικά του blogging και το μόνο που ξέρω είναι να ανεβάζω κείμενα και φωτογραφίες : ) Μέχρι τώρα νόμιζα ότι κανένας δεν είχε σχολιάσει οποιοδήποτε από τα γραφτά μου... Σας ευχαριστώ πολύ και συνεχίζω!

Έως την επταετία των συνταγματαρχών ο εσκεμμένος εκτροχιασμός των διαδηλώσεων διεξαγόταν από ομάδες παρακρατικών, γνωστών με όλη τη σημασία της λέξης στις κρατικές αρχές και υπηρεσίες, ακροδεξιών τραμπούκων, που είχαν αναλάβει να τρομοκρατούν τους συμμετέχοντες στις κινητοποιήσεις κατά των αντιδημοκρατικών πρακτικών της «εθνικόφρονης» εξουσίας. Ακόμα και στις παρένθετες περιόδους των κεντρώων κυβερνήσεων, οι εντεταλμένοι εργολάβοι του παρακράτους, που παρέμενε αμιγώς αντιδραστικό, συνέχιζαν τις προβοκατόρικες δραστηριότητές τους για να φοβίζουν τους απλούς πολίτες και να καλλιεργούν την εντύπωση- εντός και εκτός της χώρας- ότι ο «αναρχοκομμουνισμός» βρίσκεται επί θήρας. Ήταν μια στρατηγική που έφερνε πάντοτε αποτέλεσμα και που στο τέλος ανέδειξε και το άλλοθι για την επιβολή της δικτατορίας.

Άεργοι, αργόσχολοι, μικροκλέφτες και μικροαπατεώνες, οι «στρατιώτες» του παρακράτους της Δεξιάς, όταν δεν έδερναν, απάρτιζαν μια ιδιαίτερη συνομοταξία ατόμων πέρα από το νόμο και κάτω από μερικούς από τους κορυφαίους πολιτικούς παράγοντες των μεταπολεμικών δεκαετιών. Κάποιοι ζουν ακόμα ανάμεσά μας, ηλικιωμένοι και παραγκωνισμένοι. Ξεχασμένοι κι άγνωστοι τώρα αλλά όχι τότε. Τον καιρό της Δεξιάς ασυδοσίας οι ροπαλοφόροι δεν ήταν κουκουλοφόροι. Ήταν περήφανοι υπηρέτες συγκεκριμένων προσώπων του μετεμφυλιοπολεμικού κατεστημένου αλλά και του ευρύτερου συστήματος. Ο τραμπουκισμός ήταν μαγκιά τους και καμάρι τους, όχημα κοινωνικής αναγνώρισης και πάροχος ποικίλων προνομίων.

Η παταγώδης κατάρρευση της Χούντας, η επακόλουθη «κάθαρση» και η συντριβή της Δεξιάς από τον Ανδρέα Παπανδρέου, παράλληλα με την είσοδο της χώρας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, άλλαξαν τα δεδομένα και στέρησαν από το συνονθύλευμα των «παραδοσιακών» παρακρατικών τη δυνατότητα συνέχισης του βιοποριστικού τους μοντέλου. Επιπρόσθετα, η εξέλιξη της κοινωνίας και η δυναμική είσοδος των ιδιωτικών ηλεκτρονικών ΜΜΕ στα δημόσια πράγματα (όπου διεκδίκησαν και πήραν μερίδιο της εξουσίας), έφερε στο προσκήνιο ένα νέο είδος ταραχοποιών που δεν άργησαν να γίνουν περιβόητοι ως οι «γνωστοί- άγνωστοι».

Κάποιοι ίσως βιάστηκαν να αποφανθούν ότι οι παλαιοτραμπούκοι απλά αντικαταστάθηκαν επάξια από αυτές τις πανταχού παρούσες συμμορίες των βανδάλων. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι γιατί τις δεκαετίες πριν τη χούντα το πεδίο ανήκε αποκλειστικά στους ακροδεξιούς παλικαράδες που, εν γνώσει της κοινωνίας, είχαν στενή πολιτική συγγένεια με την εξουσία και ακόμα στενότερη με τα παράκεντρά της. Για παράδειγμα, οι δολοφόνοι του Γρηγόρη Λαμπράκη, Σπ. Γκοτζαμάνης και Εμ. Εμμανουηλίδης, δεν ήταν περιθωριακά στοιχεία. Το κοινωνικό, μορφωτικό και αντιδραστικό προφίλ τους αντιπροσώπευε χιλιάδες ανθρώπους σ’ όλη την Ελλάδα, έξαλλους κομμουνιστοφάγους με το αζημίωτο.

Οι σημερινοί «γνωστοί- άγνωστοι» δεν είναι υπηρέτες ενός αστυνομικού κράτους αφού, όσο κι αν πιστεύουν αλλιώς μερικοί, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Επιπλέον, αντίθετα με τους παρακρατικούς του παρελθόντος, οι σύγχρονοι τραμπούκοι επιτίθενται στην αστυνομία και σε κάθε τι που αντιπροσωπεύει το κράτος και το κατεστημένο. Οι βανδαλισμοί των «κουκουλοφόρων» στρέφονται συνολικά και εκδικητικά κατά της κοινωνίας, χωρίς κομματικές διακρίσεις, χωρίς τον παραμικρό σεβασμό για τον κόπο και το μόχθο ακόμα και των φτωχότερων συμπολιτών τους. Δεν αποκλείεται μάλιστα και να σκοτώσουν όποιον «επώνυμο» πέσει στα χέρια τους.

Ένα παλιό αναρχικό σλόγκαν προκρίνει τη «χαρά της καταστροφής ενάντια στην καταστροφή της χαράς». Όμως το γνήσιο αναρχικό κίνημα, μετά από δεκαετίες μαχών στους δρόμους, έφτασε να αναγνωρίσει σήμερα ότι οι «γνωστοί- άγνωστοι» όχι μόνο δεν ανήκουν σ’ αυτό και δεν στρατεύονται μαζί του αλλά, απεναντίας, είναι προβοκάτορες και σαμποτέρ του αναρχικού χώρου. Δηλαδή εκ των πραγμάτων σύμμαχοι της αυταρχικής εξουσίας και των αδηφάγων ΜΜΕ που ενώ ξέρουν τη διαφορά, ανακατεύουν και εξισώνουν αναρχικούς και κοινούς εγκληματίες και τους σερβίρουν στους σαστισμένους μικροαστούς ως ένα και το αυτό. Ο περιβόητος «αντιεξουσιαστικός χώρος» παρουσιάζεται τόσο από τα Μέσα όσο και από την επίσημη πολιτεία ως ταυτόσημος με τη βία και την καταστροφή. Και όμως, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντιπαλεύει καθημερινά την εξουσία και τις δυνάμεις καταστολής. Μαθητές, δάσκαλοι, αγρότες, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, ακόμα και οι αστυνομικοί, κατεβαίνουν στους δρόμους και διεκδικούν δυναμικά τα δίκαιά τους και διαμαρτύρονται για την ταπεινωτική στάση που κρατάει απέναντί τους η κρατική εξουσία. Εκτός λοιπόν από τους όποιους βολεμένους, όλοι οι άλλοι είμαστε αντιεξουσιαστές. Δεν είμαστε όμως εγκληματίες. Αυτοί πρέπει επιτέλους να οριστούν και να αναγνωριστούν επακριβώς και να καταπέσει αυτό το βολικό για την εκάστοτε κυβέρνηση παραπέτασμα που τους κρύβει.

Φαίνεται όμως ότι για να καταδιώξει αποτελεσματικά η «πολιτεία» αυτά τα κακοποιά στοιχεία, πολλά από τα οποία σπέρνουν την καταστροφή και τη βία και στα γήπεδα, πρέπει πρώτα να υποψιαστούν οι πολίτες ποιοι και πως αποκομίζουν οφέλη από αυτόν τον αδιάκοπο κύκλο καταστροφών και… ομφαλοσκόπησης.

Ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας της επικοινωνίας και της υπεροχής του εικονικού έναντι του πραγματικού. Ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου ήταν πολύ πιο μπροστά και από τα πρόσωπα και από τα πράγματα στην εποχή του και κατόρθωσε, πολύ νωρίτερα, να «πουλήσει» στους Έλληνες μια ολότελα εικονική πραγματικότητα που ακόμα και τώρα, δέκα και πλέον χρόνια από το θάνατό του, εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν ακράδαντα. Ο Κώστας Καραμανλής είναι μάλλον ο καλύτερος μαθητής του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Επτά χρόνια στην αντιπολίτευση χρειάστηκε ο Α. Παπανδρέου για να γίνει πρωθυπουργός, ακριβώς τόσα και ο Καραμανλής ο Β’ από τη στιγμή που εκλέχτηκε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, χρησιμοποιώντας γνήσια παπανδρεϊκή τακτική αλλά με το δικό του προσωπικό στυλ. Επιπλέον, ο αρχηγός της ΝΔ ευτύχησε να κάνει την πιο επιτυχημένη επιλογή του στο πρόσωπο του Θόδωρου Ρουσόπουλου ως εκπροσώπου του κόμματος και τώρα της κυβέρνησης. Ο Θ. Ρουσόπουλος μπορεί να είναι αλαζών, να προσβάλει θρασύτατα τη νοημοσύνη όποιου τον ακούει και συχνά να προκαλεί το δημόσιο αίσθημα, αποδείχτηκε όμως γκραν μετρ της επικοινωνιακής ραδιουργίας που είναι το ζητούμενο στις μέρες που ζούμε.

Στα πρώτα χρόνια της οκταετίας Σημίτη η προσοχή της κοινωνίας ήταν μαγνητισμένη από μεγάλα γεγονότα που, αν είχαν την ανάλογη επικοινωνιακή διαχείριση, ο κ. Σημίτης θα είχε ξεπεράσει τη σήψη του βαθέως ΠΑΣΟΚ και θα ήταν ακόμα πρωθυπουργός: ΟΝΕ, επιτυχείς προεδρίες στην ΕΕ, καθολικός σεβασμός από τους Ευρωπαίους εταίρους, Ολυμπιακά έργα, ένταξη της Κύπρου στην Ενωμένη Ευρώπη κ.α. Όταν όμως ένας ηγέτης είναι αντιεπικοινωνιακός, όσο κι αν δουλεύει, όσα κι αν πετυχαίνει, το εικονικό του ισοζύγιο είναι πάντα αρνητικό. Πολύ δε μάλλον όταν, όπως σε κάθε διακυβέρνηση, εκτός των θριάμβων έρχονται και καταστροφικά γεγονότα. Αυτά το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε ποτέ να τα αποκρούσει. Πέρα όμως από την κακοτυχία, την ανικανότητα και τη διαφθορά, το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ χτυπήθηκε από μια εξαιρετικά επικοινωνιακή ομάδα-βιτρίνα στελεχών της Νέας Δημοκρατίας που, όντες στην αντιπολίτευση, είχαν κάθε πολυτέλεια λόγου. Εκτός από τον θεαματικό αλλά αφ’ υψηλού αρχηγό της, η ΝΔ έστελνε στα κανάλια τη Ντόρα Μπακογιάννη, τον Δ. Αβραμόπουλο, το Νικήτα Κακλαμάνη, το Βύρωνα Πολύδωρα, το Λευτέρη Ζαγορίτη, το Γιώργο Βουλγαράκη, το Γερ. Γιακουμάτο και άλλους, που τους πάλευε όλους μόνος κι αβοήθητος ο Ευάγγελος Βενιζέλος, γεγονός που λίγο-πολύ εξακολουθεί να συμβαίνει και σήμερα. Στο ρόλο του θιασάρχη εκείνης της αδυσώπητης παράστασης που κατέστρεψε το ΠΑΣΟΚ ήταν ο Θόδωρος Ρουσόπουλος.

Με την άνοδο της ΝΔ στην εξουσία ήρθε η αποθέωση της εικονικής πραγματικότητας που ο μετρ Ρουσόπουλος εξυφαίνει αριστουργηματικά. Στηριζόμενος και στην πάντοτε δυναμική τηλεοπτική παρουσία του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, ο υπουργός Προπαγάνδας έχει στα χέρια του και το καρπούζι και το μαχαίρι.
Με υποχείριό του την κρατική τηλεόραση και διαχειριζόμενος εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ και αμέτρητα πολιτικό-οικονομικά ανταποδοτικά οφέλη, ο… Θόδωρος του νεώτερου Καραμανλή επηρεάζει έως και υπαγορεύει την εγχώρια πολιτική ειδησεογραφία στα περισσότερα από τα ΜΜΕ που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Με λυκοφιλίες, ευκαιριακές συμμαχίες, εκβιασμούς, παζαρέματα και ό,τι άλλο έχει στη διάθεσή του, αλλά και με το ανέκφραστο και ατσαλάκωτο ύφος του, ο κ. εκπρόσωπος της κυβέρνησης τελικά καταφέρνει και εξουδετερώνει κάθε αναποδιά και ανακτά κάθε απώλεια, παρά το κραυγαλέο έλλειμμα πολιτικής και δράσης αφ’ ενός, και το περίσσευμα λαθών, ανεπάρκειας και σκανδάλων αφ’ εταίρου, που μόνιμα ταλανίζουν την Κυβέρνηση Καραμανλή.

Εκτός όμως από τους άπληστους καναλάρχες, εκδότες και δημοσιογράφους, ο υπουργός Προπαγάνδας ευτύχησε να έχει στη διάθεσή του και να «συνεργάζεται» αδιαλείπτως, χρησιμοποιώντας τους με ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα ως μοχλούς του, οποία έκπληξη, τους… «γνωστούς- αγνώστους».

Όταν το Μάιο του 2006 το Παρίσι γνώρισε την τρίτη μεγαλύτερη διαμαρτυρία στην ιστορία του και άντεξε κινητοποιήσεις που μόνο μια πολύ μεγάλη πόλη μιας πολύ μεγάλης χώρας μπορεί να αντέξει, παρά τα πλάνα με τους κουκουλοφόρους, τις φωτιές, τις συμπλοκές, τη λαοθάλασσα που διαδήλωνε καθημερινά και την κυριαρχία του φόβου, το νόημα της διαμαρτυρίας δεν χάθηκε. Η εικόνα δεν κάλυψε την ουσία και οι πάντες θυμούνται ότι οι νέοι της Γαλλίας εξεγέρθηκαν για να μην τους πατήσει η νεοφιλελεύθερη μπότα, μ’ εκείνο τον απερίγραπτο νόμο που άφηνε εντελώς απροστάτευτους τους νέους εργαζόμενους.

Στην Ελλάδα τι απέμεινε από τη διαρκή αναταραχή σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης; Μετά από μήνες μαζικών κινητοποιήσεων και καταστροφών, εκτός από τους άμεσα εμπλεκόμενους, ποιος έχει σαφή εικόνα γιατί γίνονται όσα γίνονται; Αυτό που όλοι έχουν στο μυαλό και στην ψυχή τους είναι το σοκ και το δέος από τα εγκλήματα των «γνωστών- αγνώστων».

Όπου λοιπόν κοινωνική κινητοποίηση, όπου αγανάκτηση και διαμαρτυρία κατά της κρατικής αυθαιρεσίας, να ‘σου και τα κακοποιά στοιχεία που ακολουθούν τους διαδηλωτές όπως ακριβώς οι ύαινες τα θηράματά τους, περιμένοντας την αναπόφευκτη στιγμή της αδυναμίας. Αδύναμα να αντιδράσουν είναι, βεβαίως, τα σταθμευμένα αυτοκίνητα, οι κάδοι, τα πεζοδρόμια, οι τράπεζες, τα εμπορικά καταστήματα, τα εργαστήρια και τα γραφεία των πανεπιστημίων. Τα τρία τελευταία είναι και ο τελικός στόχος των κλεφτών οι οποίοι έχουν προηγουμένως δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε να τα σπάσουν και να τα λεηλατήσουν ανενόχλητοι. Εκτός από τους επιδρομείς οι μόνοι άλλοι που καμαρώνουν μπροστά στα πλάνα των βανδαλισμών και του πλιάτσικου είναι οι επικοινωνιακοί επιτελείς της εκάστοτε εξουσίας. Γιατί εκείνη την ώρα οι λόγοι που προκαλούν τις κινητοποιήσεις καίγονται από τις μολότοφ, πνίγονται από τα δακρυγόνα και καλύπτονται από τον κουρνιαχτό της μάχης και την υπερένταση των στιγμών. Τότε τα κανάλια γεμίζουν από κροκόδειλους με ξύλινες γλώσσες που δίνουν ξεδιάντροπες παραστάσεις ενώ δίπλα τους πέφτουν και ξαναπέφτουν πλάνα με φωτιές, αφιονισμένους καλικάτζαρους και αστυνόμους των ΜΑΤ που έχουν λαμπαδιάσει, που χτυπάνε γυναίκες, κλωτσούν μεσήλικες και ποδοπατάνε άσχετους περαστικούς.

Κάθε φορά που οι εγκληματίες «κλέβουν την παράσταση», οι πόλεις καταστρέφονται, οι πολίτες χάνουν, οι σύμμαχοι «Ρουσόπουλοι»-κανάλια-«γνωστοί-άγνωστοι» νικάνε. Είναι όμως μια πύρρειος νίκη αφού οι δικαστές φοβούνται να καταδικάσουν τους ελάχιστους που συλλαμβάνονται, οι αστυνομικοί φοβούνται να μπουν στα Εξάρχεια (με τελευταία τραγική συνέπεια τραυματισμένος από ομοεθνείς του αλλοδαπός να πεθάνει στο δρόμο, αβοήθητος επί πέντε ώρες!) και ο πολύς υπουργός της… Δημόσιας Τάξης(sic) να βρίσκεται πραγματικά σ’ έναν ολότελα δικό του κόσμο που καμία σχέση δεν έχει μ’ αυτόν που υποφέρει ο απλός, φοβισμένος κάτοικος τούτης της χώρας.

Γιατί η κάθε ειρηνική διαμαρτυρία, η κάθε μη βίαια αμφισβήτηση της εξουσίας είναι θεμελιώδες δικαίωμα των πολιτών και κάθε δημοκρατικό κράτος θα έπρεπε να προστατεύει τις κινητοποιήσεις στην πράξη. Η δουλειά της αστυνομίας θα έπρεπε να είναι, ταυτόχρονα, η περιφρούρηση των διαδηλώσεων και η διευκόλυνση των υπολοίπων πολιτών και όχι μόνο των πολιτικών. Αν γινόταν όμως αυτό οι αδικίες, οι αυθαιρεσίες και οι παρανομίες της ολιγαρχίας θα αποκαλύπτονταν σε όλο τους το μεγαλείο. Καταλήγουμε λοιπόν και πάλι στο λογικό συμπέρασμα- και όχι στη συνωμοσιολογία- ότι σε ολιγοκρατούμενες χώρες όπως η Ελλάδα, η βίαια εκτροπή των κινητοποιήσεων των «κοινωνικών εταίρων»(sic) αποτελεί στρατηγική επιλογή της εκάστοτε εξουσίας.

Έτσι διαιωνίζεται ο θρίαμβος του κατεστημένου, της «άρχουσας τάξης» που πάντα απορεί και φρίττει εκ του ασφαλούς, των δημοσιογράφων-υπηρετών της και των συνδικαλιστών-κομματικών σφουγγοκωλάριων. Κάθε βράδυ στα «παράθυρα» όλοι αυτοί δίνουν ρεσιτάλ υποκρισίας, χωρίς να ντρέπονται που την ίδια ώρα οι γνωστοί-άγνωστοι εγκληματίες ελεύθεροι κι ανενόχλητοι τους ειρωνεύονται και τους λοιδορούν.

Για την Ελλάδα ενδεχομένως η τρέχουσα δεκαετία θα μείνει στην ιστορία ως η δεκαετία των σκανδάλων. Πρώτα αποκαλύφθηκε το δικαστικό, αμέσως μετά ακολούθησε το εκκλησιαστικό και στη συνέχεια το σκάνδαλο με τους πολυθεσίτες και αργόμισθους δημοσιογράφους που ταχέως κουκουλώθηκε. Δεν πέρασε πολύς καιρός και έσκασαν οι Πακιστανοί, οι τηλεφωνικές υποκλοπές (αυτή τη φορά με κινητά τηλέφωνα) ενώ συνέχισαν να αποκαλύπτονται με καταιγιστικό ρυθμό όλα αυτά τα σκάνδαλα με τα οποία οι νεοέλληνες έχουν πια εξοικειωθεί: σκάνδαλα στο ΙΚΑ, σκάνδαλα στα νοσοκομεία, σκάνδαλα στα πτυχία, σκάνδαλα επί σκανδάλων στα καύσιμα, στα τρόφιμα, στις προσλήψεις του δημοσίου, κι άλλα σκάνδαλα παιδεραστίας και, βεβαίως, μια παράλληλη σκυταλοδρομία σκανδάλων όπου η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ έχει αναδειχτεί σε dream team!

Τελικά κάθε μια-δυο εβδομάδες κάποιο νέο σκάνδαλο θα διεκδικήσει τον τηλεοπτικό χρόνο/έντυπο χώρο που του αναλογεί, με τον ίδιο γλοιώδη πολιτικό θίασο να παρουσιάζει το ίδιο μυριοπαιγμένο έργο: εσύ φταις- όχι εσύ φταις!!

Ένα πολύ πρόσφατο, σοβαρότατο αλλά ήδη ξεχασμένο (γιατί;) σκάνδαλο είναι αυτό με τους φυγόστρατους. Εδώ πρέπει προηγουμένως να αναρωτηθούμε αν πρόκειται πράγματι περί σκανδάλου. Χωρίς να προστρέξουμε σε λεξικά θα αναφέρουμε κάποιες ικανές και αναγκαίες συνθήκες για να είναι μια κατάσταση ή ένα συμβάν σκάνδαλο:

Να είναι πρωτοφανές ή εξαιρετικά ασυνήθιστο.
Να είναι επτασφράγιστο μυστικό.
Να επισύρει, αν και όταν αποκαλυφθεί, την κοινωνική καταδίκη και τον πέλεκυ της Δικαιοσύνης.

Η δόλια αποφυγή της στράτευσης προσβάλει το θεσμό που αποτελεί το φύλακα της πατρίδας μας και για το λόγο αυτό θα έπρεπε να θεωρείται προσβολή εναντίον του κάθε υπεύθυνου και νομοταγούς Έλληνα πολίτη προσωπικά. Η τιμωρία θα έπρεπε να διαρκεί όσο ο παραβάτης παραμένει έλληνας πολίτης. Δηλαδή απαγόρευση πρόσληψης στο δημόσιο, απαγόρευση ανάληψης δημόσιου αξιώματος, στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, απαγόρευση έκδοσης διαβατηρίου, αναγραφή στην αστυνομική ταυτότητα ότι ο φέρων δεν εκπλήρωσε τη μια και μοναδική υποχρέωσή του προς την πατρίδα. Εννοείται ότι το συγκεκριμένο έγκλημα δεν θα έπρεπε να προστατεύεται από το νόμο περί προσωπικών δεδομένων. Αυτή η προστασία δεν έχει καμία λογική και, μάλιστα, αποτελεί ύβρη και πρόκληση κατά των λοιπών νομοταγών πολιτών και ακόμα περισσότερο, κατά εκείνων που έχουν τη δυνατότητα να αποφύγουν τη θητεία αλλά τη δέχονται ως καθήκον.

Η Ελληνική πολιτεία έχει ξεπεράσει κάθε όριο πολιτικής αναξιοπρέπειας για να διευκολύνει τους ασυνείδητους Έλληνες που προκλητικά επιδιώκουν την αυθαίρετη εξαίρεση τους από τους κανόνες που διέπουν όλους τους άλλους συμπολίτες τους. Έτσι, ενώ σχεδόν όλοι οι χιλιάδες φυγόστρατοι ανενόχλητοι διαπρέπουν ποικιλοτρόπως, πολλοί μάλιστα απολαμβάνουν διασημότητα, εξουσία, χρήμα και κοινωνική καταξίωση, η Ελληνική πολιτεία διώκει, φυλακίζει και στιγματίζει εκείνους τους ελάχιστους που έχουν το σθένος και την τιμιότητα να κοιτάξουν κατάματα τους στρατοδίκες και να δηλώσουν αντιρρησίες συνείδησης.
Συνεπώς, εφ’ όσον δεν υπάρχουν ουσιαστικές συνέπειες αλλά συγκάλυψη από την πολιτεία και επιβράβευση από την κοινωνία, γιατί θεωρείται σκάνδαλο η δόλια αποφυγή της στρατιωτικής θητείας;

Ή μήπως πρόκειται για φαινόμενο πρωτοφανές που πριν βγει στη δημοσιότητα ήμασταν όλοι ανυποψίαστοι; Πράγματι, το βίντεο με πρωταγωνιστή το φαλακρό αντισυνταγματάρχη ήταν πρωτοφανές γιατί οι κρυφές κάμερες σε επίσημη αποστολή στο στρατό δε συνηθίζονται. Φυγόστρατοι όμως υπήρξαν ακόμα και τις παραμονές της Ιταλικής επίθεσης του 1940. Οι πλούσιοι γόνοι της Αθήνας, που είχαν πολύτιμη πληροφόρηση ότι ο πόλεμος με τον Άξονα ήταν αναπόφευκτος, φρόντισαν να είναι αλλού όταν οι μεροκαματιάρηδες έδιναν τον υπέρ πάντων αγώνα. Ακόμα περισσότερο, όταν χιλιάδες ξενιτεμένοι Έλληνες που δούλευαν σα σκλάβοι στα κάτεργα της Δύσης γυρνούσαν εσπευσμένα για να υπερασπιστούν την πατρίδα, κάποιοι διακεκριμένοι εμιγκρέδες περιορίζονταν σε επιστολές ηθικής συμπαράστασης. Ένας τέτοιος, αφού πρώτα ορκίστηκε πίστη κι αφοσίωση στη σημαία και στο σύνταγμα των ΗΠΑ, μετά από χρόνια πάτησε τον όρκο του, γύρισε θριαμβευτής στην Ελλάδα, πούλησε σοσιαλιστικά όνειρα στους αποκαμωμένους Έλληνες κι εκλέχτηκε πρωθυπουργός. Γεγονότα που τα ξέρουν κι οι πέτρες.

Όπως και να το δει κανείς η «αποκάλυψη» ότι χιλιάδες υπόχρεοι στράτευσης πλήρωσαν δυσθεώρητα ποσά σε κυκλώματα, «λάδωσαν» αξιωματικούς, γιατρούς και δικηγόρους για να πλαστογραφήσουν έγγραφα ώστε να τους απαλλάξουν από το καθήκον τους προς την πατρίδα, δεν είναι σκάνδαλο. Είναι η καθημερινότητα από συστάσεως τους Ελληνικού κράτους. Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα κριτήρια το πραγματικό σκάνδαλο είναι η θέση κάποιων διακεκριμένων μελών της εγχώριας ολιγαρχίας, που βρήκαν την ευκαιρία να απαξιώσουν τη στρατιωτική θητεία (την οποία ενδεχομένως και οι ίδιοι φρόντισαν ποικιλοτρόπως να αποφύγουν) και να προτείνουν την ολοκληρωτική κατάργησή της.

Επειδή, λένε, οι ένοπλες δυνάμεις δεν λειτουργούν αποδοτικά, επειδή είναι δαπανηρές, επειδή τις λυμαίνονται οι διακομματικοί επιτήδειοι, επειδή αποτελούν πεδίο ποταπών ρουσφετιών που τις αποδυναμώνουν υπηρεσιακά και επειδή, συγκεκριμένα, ο στρατός ξηράς κρίνεται σταδιακά περιττός λόγω της εξέλιξης των «έξυπνων» όπλων, η υποχρέωση στράτευσης πρέπει να καταργηθεί και όλοι όσοι υπηρετούν να είναι επαγγελματίες.

Όσο λογικά και αν ακούγονται εν πρώτοις όλα αυτά και όσο αληθινά είναι, το συμπέρασμα είναι βιαστικό, προσβλητικό για τα ευσυνείδητα στελέχη των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, λανθασμένο και βεβαίως ακραία επικίνδυνο. Ενδεχομένως μάλιστα αγγίζει και τα όρια της βλακείας, όταν ξεστομίζεται από ανθρώπους που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.

Ξεκινώντας από το τελευταίο επιχείρημα ότι ο πεζός στρατιώτης σταδιακά καθίσταται άχρηστος, παρατηρούμε ότι η τρέχουσα πολεμική πρακτική αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Ο πεζός στρατιώτης, καλύτερα οπλισμένος και εξοπλισμένος παρά ποτέ, συνεχίζει να είναι το πλέον αξιόπιστο μέσο αναγνώρισης του θεάτρου των επιχειρήσεων ενώ μόνο αυτός είναι σε θέση να καταλάβει το πεδίο της μάχης. Ακόμα κι όταν γίνει πραγματικότητα η επιστημονική φαντασία, οι στρατοί των ρομπότ θα μάχονται για να ακολουθήσουν οι άνθρωποι. Βλέπουμε στην τρέχουσα επικαιρότητα ότι και στην τρίτη χιλιετία οι τελικές φάσεις των πολέμων διεξάγονται σε μάχες σώμα με σώμα παρά τη συντριπτική υπεροπλία υπέρ του ενός αντιμαχόμενου. Γι αυτό όλες οι χώρες που διαθέτουν ανταγωνιστική πολεμική βιομηχανία κάνουν εντατικές και επίμονες έρευνες για την καλύτερη προστασία αλλά και αποτελεσματικότητα του πεζού στρατιώτη. Γιατί να ξοδεύονται τόσα χρήματα, τόσες εργατοώρες και να γίνεται τόση έρευνα υπέρ του, αν ο πεζός στρατιώτης είναι είδος προς εξαφάνιση; Διότι, επαναλαμβάνουμε, μόνο ο πεζός στρατιώτης μπορεί να κάνει την τελική αναγνώριση του πεδίου της μάχης, αυτός μόνο θα εγγυηθεί την κατάληψή του και θα σηματοδοτήσει την έκβαση του πολέμου. Είναι όμως εξαιρετικά αναλώσιμος και συνεπώς χρειάζεται εφεδρείες. Η δυνατότητα παράταξης αμέτρητων εφεδρειών είναι η παράμετρος που καθιστά την Κίνα, π.χ., υπερδύναμη και την Τουρκία περιφερειακό μπαμπούλα.

Στην ανάγκη αξιόμαχων εφεδρειών οι ξερόλες «στρατηγοί του καναπέ» απαντούν ότι η Τουρκική απειλή δεν υπερβαίνει τις διαστάσεις ενός θερμού επεισοδίου. Άρα, μια μικρή, ευέλικτη, καλά εξοπλισμένη και στελεχωμένη από άριστους επαγγελματίες δύναμη ταχείας επέμβασης φτάνει και περισσεύει για να υπερασπιστεί μερικές κατσίκες στο Αιγαίο.

Αυτή είναι μια διάτρητη λογική πού βασίζεται σε μερικές εξωφρενικές υποθέσεις, πρώτη των οποίων είναι οι… Αμερικάνοι. Πιστεύουν οι άσφαιροι ατσίδες των ΜΜΕ και όχι μόνο, ότι με την κατ’ αυτούς δεδομένη, άμεση και ισορροπημένη παρέμβαση της Ουάσιγκτον οι άτακτοι Έλληνες και Τούρκοι καβγατζήδες θα υποχωρήσουν αμοιβαία και όλα θα είναι ακριβώς όπως πρώτα. Δεδομένη, άμεση και ίσων αποστάσεων Αμερικανική παρέμβαση λοιπόν, είναι η φράση και η υπόθεση-κλειδί. Και αυτό ποιός το εγγυάται; Όσοι δεν έχουν την ευθύνη της εξουσίας μπορούν να ξεστομίζουν τις βλακωδέστερες παραινέσεις αλλά είναι δυνατόν να κυβερνάς την Ελλάδα, να έχεις απέναντί σου τον Αττίλα και να καταργείς τη θητεία; Να αδιαφορείς για τις δεκάδες Τουρκικές μεραρχίες και πυροβολαρχίες που στοχεύουν την Ελλάδα; Τα εκατοντάδες Τουρκικά αποβατικά σκάφη στα Μικρασιατικά παράλια; Είναι αμυντικά όπλα αυτά; Να αδιαφορείς για το γεγονός ότι μόνο στην Κύπρο οι Τούρκοι στρατιώτες είναι αριθμητικά συγκρίσιμοι με το σύνολο του Ελληνικού στρατού ξηράς; Όπως έχουν δει με τα μάτια τους πολλοί Έλληνες αξιωματικοί και οπλίτες που υπηρέτησαν στην ΕΛΔΥΚ, στα Τουρκικά στρατόπεδα, στην άλλη μεριά της Πράσινης Γραμμής, η πειθαρχία επιβάλλεται με το μαστίγιο. Εδώ κάποιοι απαντούν με παραινέσεις για συνολική κατάργηση της θητείας…

Αυτή η ακραία τοποθέτηση μόνο μια λογική εξήγηση επιδέχεται. Το μη-αξιόμαχο του στρατού ξηράς. Όσοι υπηρέτησαν κανονικά και τίμια τη θητεία τους στο χακί έγιναν μάρτυρες του μπάχαλου που επικρατεί και στο στρατό, από την πρώτη μέρα στα στρατόπεδα νεοσυλλέκτων μέχρι τις αποψιλωμένες μονάδες στα σύνορα. Με εξαίρεση κάποια επίλεκτα τμήματα, ουσιαστική εκπαίδευση και προετοιμασία για πόλεμο δεν γίνεται. Η πλειοψηφία όσων απολύονται δεν έχει καταφέρει να εξοικειωθεί ούτε με το ημιαυτόματο τυφέκιο, το βασικό εργαλείο του στρατιώτη. Το μόνο μάθημα που ο Ελληνικός Στρατός παραδίδει ανελλιπώς και προς όλους, στρατιώτες και πολίτες, είναι ότι στην Ελλάδα η ισονομία και η ισοπολιτεία είναι δύο αισχροί μύθοι. Δύο μύθοι που (κι αυτοί) καταδεικνύουν την αθλιότητα του εγχώριου πολιτικού πλαισίου, γιατί ακέραια την ευθύνη της προβληματικής λειτουργίας του στρατεύματος έχουν οι πολιτικοί. Αυτοί που σε κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνουν κενές κοινοτυπίες για την «πολεμική αρετή των Ελλήνων». Οι πολεμικά ενάρετοι Έλληνες, όμως, δεν ζουν πια εδώ. Ανήκουν στην Ιστορία. Οι σύγχρονοι Έλληνες ούτε τα μνημεία τους δεν σέβονται. Των σημερινών Ελλήνων αρετή είναι η καλοπέραση, η λούφα και η απαλλαγή. Αυτό δεν είναι πλέον είδηση όπως και η «αποκάλυψη» των φυγόστρατων δεν είναι σκάνδαλο.

Σε λιγότερο από δύο μήνες έρχεται και πάλι η επέτειος της 25ης Μαρτίου. Οι κοινότυπες βλακείες θα ξανακουστούν χωρίς ντροπή. Και ενώ όλοι θα διαγκωνίζονται να δηλώσουν το σεβασμό και το θαυμασμό τους στα όπλα του ’21, αν φωνάξει κάποιος «θητεία για όλους στα δεκαοχτώ», θα ξεροκαταπιούν και θα απαντήσουν με τον βδελυρό ξύλινο τρόπο τους, για να εξακοντίσουν από πάνω τους αυτή την καυτή πατάτα. Και πόσο καυτή είναι, πράγματι, αφού ούτε επί των ημερών της τάχα υπερεθνικόφρονης χούντας των συνταγματαρχών δεν εξισώθηκαν όλοι οι Έλληνες απέναντι στη στρατιωτική θητεία.

Τι πιο σωστό, πιο εύκολο και πιο αποδοτικό για τη χώρα μας που διαχρονικά βάλλεται από γεωπολιτική ρευστότητα και απειλείται από την Τουρκία, να ξεκινά την οργάνωση των ενόπλων της δυνάμεων από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση; Εκεί λοιπόν, μπροστά στους καθηγητές και στους συμμαθητές τους, οι «τρελοί», οι «τραυματίες» και όλοι οι άλλοι δήθεν ανίκανοι για στρατιωτική θητεία να βγαίνουν και να το δηλώνουν ανοιχτά και να αποδέχονται τις συνέπειες, οι οποίες να είναι πραγματικές. Θητεία για όλους στα δεκαοχτώ, κύριοι. Θητεία μόλις έξι μηνών, αρκετή όμως αφού έτσι τα στρατόπεδα θα γεμίσουν και οι μονάδες στα σύνορα θα πετύχουν, επιτέλους, πληρότητα ρεκόρ αντί του θριαμβευτικού… 30% που έχουν σήμερα. Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα για την παντελώς ξεχασμένη ανάγκη μεταρρύθμισης στο στράτευμα. Το δεύτερο θα είναι η αποστρατικοποίηση της Αθήνας και η μεταφορά των μονάδων εκεί που, ο μη γέννητω, θα χρειαστούν.

Και όμως, οι μικρόψυχοι πολιτικάντηδες και οι δημοσιογραφικοί κολαούζοι τους που απορούν και εξίστανται με το στρατολογικό δήθεν σκάνδαλο, δεν τολμούν να κάνουν το παραμικρό μεταρρυθμιστικό βήμα για να καταστήσουν τον Ελληνικό Στρατό αξιόμαχο. Αντίθετα, προτιμούν να εμπορεύονται οπλικά συστήματα, τανκς, πλοία, αεροπλάνα, να σαμποτάρουν εν γνώσει τους το στρατό με ρουσφέτια, να καλύπτουν όσους πουλάνε απαλλαγές και μεταθέσεις, να κάνουν πομπώδεις εμφανίσεις στις εθνικές επετείους και το χειρότερο, επιμένουν αυτοί οι δειλοί, να βγάζουν λόγους για την «πολεμική αρετή» των Ελλήνων.

Οι σκηνές που διαμείφθηκαν στην αίθουσα συνεδρίων του ξενοδοχείου Divani Caravel το μεσημέρι της Πέμπτης, 8 Ιανουαρίου του 2004, ήταν πραγματικά ροκ και μάλιστα ο ενθουσιασμός πέριξ του «μεσσία» Γιώργου Παπανδρέου μόνο με εκείνον γύρω από τον αείμνηστο Κων/νο Καραμανλή μπορεί να συγκριθεί, όταν ο τελευταίος πάτησε το πόδι του στο αεροδρόμιο του Ελληνικού για να σώσει το Έθνος.

Εκστασιασμένος από το παραλήρημα του αχαλίνωτου πλήθους που ποδοπατιόταν για να αγγίξει το «νυμφίο», ο γέρων της ΠΑΣΟΚικής συναγωγής Αντ. Λιβάνης, με πρόσωπο που ακτινοβολούσε σαν Αυγουστιάτικο φεγγάρι, ανταποκρίθηκε ενθουσιωδώς στις κάμερες και τα μικρόφωνα που τον περικύκλωσαν:

«Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου! Αυτό τα λέει όλα!».

Έτσι ξεκίνησε ο κατήφορος του Γιώργου Παπανδρέου, ακριβώς ένα μήνα πριν πάρει και επίσημα το σκήπτρο της αρχηγίας από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη.
Για τη μνημειώδη δήλωσή του ο κ. Λιβάνης μπορεί να επικαλεστεί τον πυρετό των συγκλονιστικών εκείνων στιγμών. Θα μπορούσε όμως να είχε διαλέξει κάποιο άλλο, εξίσου ενθουσιώδες σχόλιο αλλά, παρ’ όλα αυτά, γλώττα λανθάνουσα αλήθειαν είπε…

Ουσιαστικά η ανάληψη (ή κατάληψη), της αρχηγίας του ΠΑΣΟΚ έγινε από το γιό του ιδρυτή του κληρονομικώ δικαίω, παρά τον αντιπερισπασμό με τη «γιορτή» του ενός εκατομμυρίου και κάτι ψιλά «ψήφων».

Μέσα στο σωρό με τα κενά συνθήματα και τις μεγαλοστομίες του αξέχαστου Ανδρέα Παπανδρέου υπάρχει και η περιβόητη ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν κληρονομείται, δεν τεμαχίζεται, δεν… κλπ». Δεν έχει σημασία. Τα λόγια των πολιτικών εξυπηρετούν τη στιγμή που λέγονται και μετά ελαφραίνουν τη βαρεμάρα των καφενείων. Το γεγονός είναι ότι στην υπέρ-τριαντάχρονη πορεία του ΠΑΣΟΚ πραγματική διαδοχή ακόμα δεν υπήρξε. Παρεμβλήθηκε, μόνο, ο Κώστας Σημίτης. Είναι δε απροκάλυπτη η ανικανότητα του Παπανδρέου του ΙΙΙ να ηγηθεί, παρά τη στήριξη των φιλικών του ΜΜΕ και του προσωπικού του μηχανισμού, αφού τελικά κατέφυγε στο Σημιτικό δυναμικό για να συγκρατήσει το ΠΑΣΟΚ από τη διάλυση και να διατηρήσει τον εαυτό του στην αρχηγία. Οι αυλοκόλακες της Χαριλάου Τρικούπη, οι… «κυρίες επί των τιμών», τα «παπαγαλάκια» τους στο κόμμα και οι εναπομείναντες οπαδοί των Παπανδρεϊκών γονιδίων εξακολουθούν να διασπείρουν το μύθο ότι καλύτερος του Γ.Α.Π δεν τους βρίσκεται.

Ακόμα και αν υιοθετήσουμε τα κυνικότερα των κριτηρίων, ότι δηλαδή ο αρχηγός ενός κόμματος εξουσίας πρέπει να παρασέρνει το λαό και να μοσχοπουλάει διαφημιστικό χρόνο στην τηλεόραση, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επικοινωνιακά είναι από αδιάφορος έως βαρετός. Είναι όμως μόνο επικοινωνιακό το πρόβλημα του κ. Γ. Παπανδρέου; Παρά τη διαρκή εναλλαγή των στελεχών που εκπροσωπούν το κόμμα του στον Τύπο, ο ίδιος όχι μόνο δεν πείθει αλλά, απεναντίας, αποδεικνύει καθημερινά στους πολιτικά απαιτητικούς Έλληνες ότι δεν ξέρει ούτε πως διευθύνεται ένα σύγχρονο κράτος, ούτε, ακόμα χειρότερα, πως προστατεύονται και προάγονται τα συμφέροντα, τρέχοντα και μελλοντικά, της Ελλάδας.

Με τον τρόπο που βρέθηκε στην καρέκλα του αρχηγού ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου παρέσυρε μεν τις μάζες των πολιτικά ακαλλιέργητων οπαδών του βαθέως ΠΑΣΟΚ, μαζί με πολλούς αγαθά σκεπτόμενους νέους, δεν διέφυγε όμως της προσοχής επίσης πολλών πολιτών, ανεξάρτητα κομματικών προτιμήσεων, ότι από την «εκλογή» του ακόμα, ο «πρίγκιπας» της Ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας έδωσε στην πολιτική υποκρισία νέα πνοή, μεγαλύτερη δυναμική και περισσότερο θράσος.

Ας αγνοηθεί λοιπόν ο κ. Α. Λιβάνης που μίλησε σαν υπασπιστής κάποιου βασιλιά. Δεν είναι όμως δυνατόν να αγνοηθούν τα γεγονότα της Κυριακής, 8 Φεβρουαρίου του 2004, όταν το ΠΑΣΟΚ απέδειξε τη συγγένειά του σε νοοτροπία και όχι μόνο, με το Συριακό… Μπάαθ. Γιατί, επί της ουσίας, σε τι διαφέρει ο τρόπος που τον μακαρίτη δικτάτορα της Συρίας, Χαφέζ Αλ Άσσαντ, διαδέχτηκε ο γιός του Μπασάρ, από τον τρόπο που αρχηγός του ΠΑΣΟΚ «εξελέγη» ο Γιώργος Παπανδρέου;
Θυμίζουμε επιγραμματικά ότι τον Ιούνιο του 2000, ο 34χρονος Μπασάρ Αλ Άσσαντ σπρώχτηκε από τη Συριακή χούντα, που δεν διακύβευε τα προνόμιά της, να διαδεχτεί τον αποθανόντα πατέρα του, Χαφέζ. Με συνοπτικές διαδικασίες η «Βουλή» της χώρας αναθεώρησε το Σύνταγμα της Συρίας που είχε όριο ηλικίας για τον πρόεδρο τα 40 χρόνια και ένα μήνα αργότερα ο οφθαλμίατρος Μπασάρ «διεκδίκησε», με δημοψήφισμα, την προεδρία ως μοναδικός υποψήφιος και «εκλέχτηκε» με ποσοστό 97,3%...
Το δικό μας τριτοκοσμικό λαϊκό δημοψήφισμα, που ανέδειξε το γιό του Ανδρέα Παπανδρέου ως αδιαφιλονίκητο ηγέτη του ΠΑΣΟΚ, θυμίζει δυστυχώς και εκείνο με το οποίο «εκλέχτηκε» για πέμπτη συνεχόμενη θητεία, ο τύραννος της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ. Μόνο που λόγω των διεθνών πιέσεων ακόμα και ο Μουμπάρακ ενέδωσε και για πρώτη φορά από το 1981, που διαδέχτηκε το δολοφονημένο Ανουάρ Σαντάτ, την προεδρία διεκδίκησαν και λίγοι τολμηροί αντίπαλοί του. Έτσι ο σύγχρονος Φαραώ περιορίστηκε στο φτωχό… 89%. Η Αίγυπτος βέβαια δεν έχει τίποτα να φοβηθεί αφού για την αρχηγία του κυβερνώντος Εθνικού Δημοκρατικού(…) Κόμματος προαλείφεται ο δευτερότοκος υιός Μουμπάρακ, ο Γκαμάλ.

Επειδή όμως εδώ είναι Ευρώπη, τα παραδείγματα οικογενειοκρατίας- εκτός Ελλάδας- περιορίζονται μόνο σε ακροδεξιά κόμματα. Αν εξαιρέσουμε τη φωτογενή Αλεσσάντρα Μουσολίνι που προσπάθησε αλλά προκοπή δεν είδε, μόνο το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο ακολουθεί το φωτεινό παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ με τη Μαρίν Λεπέν να διαδέχεται τον ακατάβλητο πατέρα της, Ζαν-Μαρί, που στα 78 του χρόνια ετοιμάζεται να επαναλάβει το θρίαμβο του 2002.
Την οικογένεια Λεπέν είχε, ενδεχομένως, κατά νου η αειθαλής Μάργκαρετ Παπανδρέου η οποία φέρεται να προανάγγειλε ότι το «Γιωργάκη» στην αρχηγία του ΠΑΣΟΚ θα διαδεχτεί η κόρη του, Μαργαρίτα! Ακόμα και ως ανέκδοτο αν δημοσιεύτηκε το σχετικό κειμενάκι, αποκαλύπτει το μέγεθος του ελλείμματος πολιτικής αξιοπρέπειας στο οποίο έχει περιέλθει ο τόπος μας αφού και στο στρατόπεδο της οικογένειας Μητσοτάκη παρόμοια «ανέκδοτα» λέγονται.
Από την άλλη, η πρόσφατη αναθέρμανση της κόντρας του ΠΑΣΟΚ με τη δεύτερη «χήρα του Αντρέα» καταδεικνύει ότι ακόμα και οι εξ’ αγχιστείας συγγενείς του μακαρίτη, σπρώχνονται να ρευστοποιήσουν αυτή τη μόνη ιστορικής αξίας περιουσία που τους άφησε. Δεν είναι θλιβερό που ο «ήλιος του ΠΑΣΟΚ», το σύμβολο της «Αλλαγής» που κάποτε τόσα εκατομμύρια βασανισμένων Ελλήνων ανέτεινε έστω ψυχικά, τώρα θεωρείται σημαία ευκαιρίας;

Είναι εξόχως παράδοξο ότι εδώ και μισό αιώνα στην Ελλάδα ελάχιστες οικογένειες κατάφεραν να πλασαριστούν ως αποκλειστικοί τροφοδότες της εξουσίας, ενώ η κοινωνία εξελίσσεται, εκσυγχρονίζεται και η δημοκρατία, υποτίθεται, ενισχύεται.

Οι Έλληνες έχουν υποκύψει στην οικογενειοκρατία και περιορίζονται σε πικρά σχόλια για το φαινόμενο. Όμως οι Ευρωπαίοι εταίροι και οι Ατλαντικοί λύκο-φίλοι μας εκλαμβάνουν το γνώρισμα αυτό ως στοιχείο που φανερώνει ότι αφ’ ενός η Ελλάδα είναι πολιτικά ασόβαρη οντότητα, αφού εξουσιάζεται με φεουδαρχικό τρόπο και, αφ’ εταίρου, μια κοινωνία με τέτοια ελλειμματικά χαρακτηριστικά των μηχανισμών παραγωγής ηγετών, εύκολα χαλιναγωγείται. Παρένθεση: τις αξιοπρεπείς και εξελιγμένες πολιτικά κοινωνίες η εγχώρια τρομοκρατία τις ταλανίζει για δέκα- δεκαπέντε χρόνια, δηλαδή για τρεις ή τέσσερις κυβερνητικές θητείες στη διάρκεια των οποίων οι ισχυροί θεσμοί αντιστέκονται αποτελεσματικά. Αντίθετα, στις «μπανανίες» όπως η Ελλάδα, το φαινόμενο διαρκεί, ακριβώς γιατί λόγω του ολιγαρχικού πολιτεύματος οι «μάζες» δεν συμπορεύονται με την εξουσία και παραμένουν θεατές σε μια μάχη που κρίνουν ότι δεν τους αφορά.

Έχοντας λοιπόν όλα αυτά υπ’ όψη δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι ο γιος του πιο «τριτοκοσμικού» πρωθυπουργού της Ελλάδας, «εκλέχτηκε» και πάλι χωρίς αντίπαλο, πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και υπό αυτή την ιδιότητα ήταν τιμώμενο πρόσωπο στην πανηγυρική ανακήρυξη της Σεγκολέν Ρουαγιάλ ως επίσημης υποψήφιας του Γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές της χώρας της. Θα αναρωτήθηκαν οι σκεπτόμενοι Έλληνες πολίτες, πόσο πολιτικά αξιοπρεπής αισθανόταν ο Μπααθικά «εκλεγμένος» Γιώργος Παπανδρέου δίπλα στη Σεγκολέν και ανάμεσα σε ηγέτες που αντίθετα με τον ίδιο, αναδείχτηκαν μέσα από συστήματα ίσων ευκαιριών ή, όπως στην εξαιρετική περίπτωση της Γαλλίδας ομολόγου του, ενάντια στο κατεστημένο;

Στα δημοκρατικά πολιτεύματα, αν η έλλειψη αντιπάλων στις προκριματικές διαδικασίες για την ανάδειξη αρχηγών στα κόμματα αποτελεί παράγοντα που ευνοεί την ήττα, τότε ο Νικολά Σαρκοζί δεν έχει καμία ελπίδα αφού το UMP όχι μόνο δεν παρήγε άλλον υποψήφιο, αλλά και αυτός ο μοναδικός αγνοήθηκε από το ένα στα τρία μέλη της Δεξιάς Union pour un Mouvement Populaire. Υπενθυμίζεται ότι το θρυλικό «εκατομμύριο» που έκανε τόσο περήφανο τον νυν πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν παρά το ένα τρίτο των ψήφων που το «Κίνημα» έλαβε στις βουλευτικές εκλογές και που, βεβαίως, δεν έφτασαν για να το κρατήσουν στην εξουσία.

Συμπερασματικά, στις 9 Φεβρουαρίου του 2004, όταν ο Κ. Σημίτης παρέδωσε στον Γ. Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ υπέγραψε τη σύμβαση της αποσύνθεσής του. Εγγυητής για το αποτέλεσμα ο γιός του ιδρυτή της «εταιρίας», ο οποίος λίγες μόλις ώρες μετά την ανάληψη της προεδρίας ξεκίνησε τα λάθη επί λαθών, τις αστοχίες, τις παλινωδίες και τις επικίνδυνες έως και αντεθνικές επιλογές μαζί με κάτι ακατανόητες διακηρύξεις για μια νέα ΠΑΣΟΚική ευρεσιτεχνία, τη… «Συμμετοχική Δημοκρατία».

Στην παρούσα συγκυρία ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη χώρα δεν προέρχεται από τον καλοπροαίρετο μεν, άσχετο δε, αρχηγό του ΠΑΣΟΚ και την αγέλη των λύκων που τον περιτριγυρίζουν. Αυτοί δεν έχουν την εξουσία. Έχουν όμως τις προσδοκίες μιας μεγάλης μερίδας του λαού μας, να προστατέψουν την Ελλάδα από τους φύση και θέση επικίνδυνους που οι ίδιοι οι ΠΑΣΟΚοι επανέφεραν στην κυβέρνηση με την εικοσαετή εγκληματική πολιτεία τους. Με ηγέτη το Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου ακόμα και ο κ. Α. Λιβάνης θα πρέπει να έχει πλέον πειστεί ότι αυτό δεν θα γίνει ποτέ.

Την 1η Μαΐου 2004 δεν υπήρχε Έλληνας αλλά ούτε και Τούρκος που να μην πίστεψε έστω για μία στιγμή, ότι η είσοδος της Κύπρου στην Ε.Ε. αποτελούσε ένα συντριπτικό χτύπημα κατά της Τουρκίας. Αθήνα και Λευκωσία δεν έκρυβαν την ικανοποίησή τους αλλά για διαφορετικούς λόγους.
Μέχρι τότε οι Κύπριοι ζούσαν με δύο συναισθήματα ως μόνιμη συντροφιά τους: τον καημό και τον φόβο. Τη θέση του φόβου πήρε η ικανοποίηση, η πίστη, η αισιοδοξία και η ηρεμία. Μια εβδομάδα νωρίτερα, οπλισμένοι από την αίσια έκβαση του δύσκολου αγώνα τους, είχαν στείλει το σχέδιο-παγίδα του Γ.Γ. του ΟΗΕ στον αγύριστο.

Στην Αθήνα οι κομματικοί μονομάχοι δεν χασομέρησαν γιορτάζοντας το θρίαμβο του Ελληνισμού. Πρωταιρεότητά τους ήταν η ψηφοθηρική του εκμετάλλευση ενώ σε ΥΠΕΞ και Μέγαρο Μαξίμου έσπευδαν να απαλύνουν την ψυχρολουσία της Άγκυρας διαχωρίζοντας το Κυπριακό από τα Ελληνοτουρκικά. Είχε προηγηθεί το αίσχος της αμέριστης στήριξης του Σχεδίου Αννάν από τον Γ. Α. Παπανδρέου (ο οποίος έκανε και έμμεσες υποδείξεις στους Ελληνοκυπρίους να το υπερψηφίσουν) και της μη απόρριψης του από τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Κώστα Καραμανλή. Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσος Παπαδόπουλος, το βράδυ του δημοψηφίσματος παραδέχτηκε μπροστά στις κάμερες ότι «η Ελλάδα φροντίζει τα συμφέροντά της κι εμείς τα δικά μας»…

Αυτή η πρωτάκουστη φράση απέδειξε στους εξ ανατολής εχθρούς μας ότι η είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ δεν αποτελούσε αμιγές πλήγμα εις βάρος τους αλλά, ώ του θαύματος, πέτυχαν το αδιανόητο: έναντι της Τουρκίας, οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου είχαν μετατραπεί σε δύο χωριών χωριάτες. Σπάζοντας το ενιαίο μέτωπο Αθήνας- Λευκωσίας, η Τουρκία επανέκαμψε στον προαιώνιο σκοπό της: μπουκιά- μπουκιά να καταπιεί τον Ελληνισμό. Με το χαρακτηριστικό πείσμα, τη δαιμόνια διπλωματία και την αυτοπεποίθησή τους, οι Τούρκοι ξεκίνησαν νέο γύρο προσπαθειών για να ανατρέψουν τη δυσχερέστατη θέση τους στη γεωπολιτική σκακιέρα. Η συγκυρία τους ευνοεί εξαιρετικά λόγω της Αμερικανικής πανωλεθρίας στο Ιράκ, του Ευρωπαϊκού κατακερματισμού αλλά και λόγω του γεγονότος ότι απέναντί τους έχουν μυωπικούς και φοβισμένους Ελλαδίτες πολιτικούς.

Για πρώτη φορά από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η Ανατολική Μεσόγειος και η Μ. Ανατολή βρίσκονται σε αυτό το βαθμό κοχλάζουσας ρευστότητας, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα εκτιμήσεων ούτε καν για την επόμενη μέρα. Με τους Αμερικανούς σαστισμένους και τους Βρετανούς να ψάχνουν στήριγμα έναντι του Γαλλογερμανικού Άξονα , η Άγκυρα πλασάρεται και πάλι σαν σταθερή αξία, σίγουρη δύναμη και συμφέρουσα επιλογή. Η δε εκπληκτική ειρωνεία είναι η εξής: Συμφέρον των Βρετανών, Αμερικανών, Ρώσων, Ισραηλινών, Ιρανών και Αράβων είναι να παραμείνει η Τουρκία εγγυήτρια δύναμη της «ασφάλειας και της σταθερότητας» στην περιοχή. Αυτό όμως προϋποθέτει τη διατήρηση του στρατοκεμαλισμού ώστε ο Τουρκικός «μπαμπούλας» να είναι άμεσος και αδίστακτος ενάντια σε κάθε κίνημα, είτε αυτό είναι εξτρεμιστικό είτε είναι προοδευτικό.

Παρά τα χιλιοειπωμένα και βαρετά σχόλια και τις παραινέσεις όλων για «εξευρωπαϊσμό της Τουρκίας», στην πραγματικότητα οι εταίροι της ΕΕ δεν αντιμετωπίζουν ενιαία το κραυγαλέο δημοκρατικό έλλειμμα στην υποψήφια προς ένταξη χώρα. Οι Βρετανοί και οι ομάδα τους ελάχιστη σημασία δίνουν στο συγκεκριμένο θέμα. Η Τουρκία είναι αδύνατο να λειτουργήσει με αμιγώς δυτικού τύπου δημοκρατικούς θεσμούς. Στην παρούσα μάλιστα συγκυρία, το Τουρκικό μοντέλο ισλαμοκοσμικής διακυβέρνησης αποτελεί καμάρι της γειτονικής χώρας αλλά και όπλο που κανένας δεν ρισκάρει να ταράξει την ισορροπία του. Ο Γαλλογερμανικός Άξονας, που αντίθετα με τους Βρετανούς, θα πρέπει να καταπιεί και να αφομοιώσει το μεγαλύτερο μέρος του Τουρκικού «κύματος» που θα κατακλύσει την Ευρώπη, αν η χώρα αυτή γίνει πλήρες μέλος της Ένωσης, ακροβατεί μεταξύ των διαρκών εμποδίων που θέτει, με άλλοθι τον εκδημοκρατισμό, και της πολιτικής στήριξης στο Τουρκικό καθεστώς τόσο για οικονομικούς όσο και για στρατηγικούς λόγους. Οι Αμερικανοί, οι σύμμαχοί τους και οι ανταγωνιζόμενοι αλλήλους λοιποί Ευρωπαίοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον Ελληνοτουρκικό ψυχρό πόλεμο για να προωθούν τα συμφέροντά τους στην περιοχή.

Μετά την ανάδειξη του Κυπριακού ζητήματος, τα Ελληνικά και τα Βρετανικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο απέκλιναν ανεπιστρεπτί. Οι «Άγγλοι» παραμένουν εχθροί των Ελληνοκυπρίων και δεν ενδιαφέρονται να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα. Η Κύπρος είναι η μοναδική πρώην αποικία των Βρετανών έναντι της οποίας η εμπάθειά τους εκδηλώνεται σε κάθε ευκαιρία.
Εκτός από τους λόγους γεωστρατηγικού συμφέροντος (και τις Βρετανικές βάσεις) που επιβάλουν τη στήριξη της Τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο, Βρετανικοί επιχειρηματικοί όμιλοι, ιδιώτες αλλά και… βουλευτές, έχουν παράνομα αγοράσει πληθώρα Ελληνοκυπριακών ακινήτων σε περιοχές-φιλέτα της κατεχόμενης Κύπρου (με την εγγύηση του τουρκικού στρατού, σύμφωνα με τους Άγγλους μεσίτες…) και πιέζουν αφόρητα για την εξασφάλιση των επενδύσεων και των ιδιοκτησιών(!) τους.

Ας δούμε τώρα τι είναι, πρακτικά, αυτή η πλήρης εφαρμογή του περιβόητου Πρωτόκολλου Προσαρμογής της Συμφωνίας της Άγκυρας, με το οποίο επεκτείνεται η Τελωνειακή Ένωση Τουρκίας – ΕΕ στα δέκα νέα μέλη, ένα από τα οποία είναι η Κύπρος. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Για το επίσημο Τουρκικό κράτος η ελεύθερη Κύπρος είναι σα να μην υπάρχει, εκτός των περιπτώσεων όπου παρουσιάζονται ευκαιρίες για πλήγματα κατά των Ελληνοκυπρίων. Για τους Τούρκους, στο βόρειο τμήμα της Κύπρου εκτείνεται η… ανεξάρτητη και κυρίαρχη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ). Επίσημα τουλάχιστον, για όλο τον υπόλοιπο κόσμο τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει.

Ο κατάπλους, λοιπόν, Ελληνοκυπριακών πλοίων στα Τουρκικά λιμάνια και η τροχοδρόμηση Ελληνοκυπριακών αεροσκαφών στα Τουρκικά αεροδρόμια σημαίνει την είσοδο και την αποδοχή της Κυπριακής σημαίας, των συμβόλων, των εγγράφων, των προϊόντων, των υπηρεσιών και των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας σε μια χώρα που όχι μόνο δεν τα αναγνωρίζει όλα αυτά, αλλά τα αντιμετωπίζει ως εχθρικά. Ουσιαστικά και πρακτικά η κατ’ αυτόν τον τρόπο συναλλαγή με τις επίσημες Κυπριακές Αρχές εκθέτει την Τουρκική κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού και γκρεμίζει το χάρτινο οικοδόμημα του ψευδοκράτους που με τη βία στηρίζει η Τουρκία στην κατεχόμενη Κύπρο. Ταυτόχρονα, η εφαρμογή του Πρωτοκόλλου από την Τουρκία ισοδυναμεί με παραδοχή ότι ο «Αττίλας» ήταν μια κατάφορα παράνομη ενέργεια και, άρα, υποχρεούται η Τουρκία να αποσυρθεί από την Κύπρο και να αποζημιώσει μάλιστα, τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας.

Μα γίνονται αυτά;!

Μπροστά στο αδιέξοδο η Τουρκική ηγεσία κατασκεύασε μια εικονική δίοδο διαφυγής την οποία όμως μέρα με τη μέρα φροντίζει να τη χτίζει, επιδιώκοντας να την παρουσιάσει ως πραγματική. Με αδιάκοπη και καταιγιστική προπαγάνδα οι δύο πόλοι εξουσίας στην Τουρκία, ο πολιτικός και ο στρατιωτικός (αλλά και το παρακράτος), πιέζουν προς πάσα κατεύθυνση ώστε να αποκτήσουν τα κατεχόμενα Κυπριακά εδάφη απ’ ευθείας εμπορικές σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο. Να νομιμοποιηθούν δηλαδή προς χρήση και υπό τη διοίκηση των Τουρκοκυπρίων, το λιμάνι της Αμμοχώστου και το αεροδρόμιο της Τύμπου(Τύμβου). Με τι σφραγίδες και με ποιάς Αρχής έγγραφα θα εισάγονται και θα εξάγονται αγαθά και υπηρεσίες από τα κατεχόμενα; Με της ΤΔΒΚ!

Καθώς μέσα σε ενάμισι χρόνο και στις τρείς άμεσα ενδιαφερόμενες χώρες (Τουρκία, Ελλάδα και Κύπρο ) θα διεξαχθούν εκλογές και ενώ από την Ουάσιγκτον μέχρι την Άγκυρα θα γίνεται ένα άγριο παιχνίδι λέξεων, θα γίνεται παράλληλα ολοένα ευκολότερο για την Τουρκία να διαφημίζει τις δυσχέρειες των Τουρκοκυπρίων που ενώ θα έπρεπε να είναι Ευρωπαίοι πολίτες, οι κακοί Ελληνοκύπριοι φταίνε που δεν τους αφήνουν!

Επιμένει πεισματικά η Άγκυρα να καταδεικνύει το ψευδοκράτος της βίας και της ανομίας ως υπόδειγμα τόλμης, ηρωισμού και θριάμβου της Δημοκρατίας, χάρη στη φωτισμένη Τουρκία! Με άλλοθι το ανθελληνικό Σχέδιο Αννάν, οι Τούρκοι υποκρίνονται ότι οι «Ρωμιοί» φταίνε για τη φτώχια των Τουρκοκυπρίων και παρουσιάζουν τον «Αττίλα» ως ειρηνευτική αποστολή! Σημειωτέον ότι όλα αυτά δεν στοχεύουν μόνο στη διεθνή κοινότητα. Αποτελούν θρησκευτική πίστη για το σύνολο σχεδόν του Τουρκικού πληθυσμού.

Σε ό,τι μας αφορά τώρα, με το Τουρκικό θράσος και την αδιάντροπη περιφρόνηση προς το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, η Κύπρος διατρέχει τον κίνδυνο για λόγους γεωστρατηγικού συμφέροντος των ισχυρών, να αγνοηθεί επιδεικτικά η πρόσφατη Ιστορία, να προσπεραστεί το Διεθνές Δίκαιο και, αφού συν τω χρόνω τροποποιηθεί όποιος θεσμικός κανόνας της ΕΕ τους σταθεί εμπόδιο, οι Ευρωπαίοι οπαδοί της Τουρκίας (και οι Ατλαντικοί πάτρωνες τους) να αναγνωρίσουν de facto τα Κατεχόμενα, αφού θα συναλλάσσονται νομότυπα μαζί τους.

Η Κυπριακή κυβέρνηση έχει απόλυτη γνώση και συναίσθηση της κατάστασης ενώ δεν τρέφει αυταπάτες ότι ο… Θεός σώζει την Κύπρο. Ξέρουν καλά οι Έλληνες της Μεγαλονήσου ότι ακόμα και στο φανταστικό σενάριο της εφαρμογής του Πρωτοκόλλου, η υποδοχή των πλοίων και των αεροσκαφών τους στην Τουρκία μόνο θριαμβευτική δεν θα ήταν. Ότι κι αν λένε τα χαρτιά, οι Τούρκοι διαθέτουν παράδοση στις μεθόδους εκφοβισμού και τρομοκρατίας. Για να κατευνάσουν τη λαϊκή οργή και να περιορίσουν το πολιτικό κόστος θα άρχιζαν με απίθανα γραφειοκρατικά εμπόδια και πιθανότατα θα συνέχιζαν με σειρά βίαιων επεισοδίων και με συντονισμένα και θεαματικά γεγονότα που θα τα απέδιδαν στους «Ρωμιούς». Έτσι η ναύλωση Κυπριακών πλοίων και αεροπλάνων θα ήταν και επικίνδυνη και οικονομικά ασύμφορη αλλά επιβεβλημένη για να υπερασπιστεί η Κύπρος τα δίκαιά της αλλά και για να μην επιτρέψει στην Τουρκία να περιφρονήσει και την Κυπριακή Πολιτεία και τη διεθνή νομιμότητα. Για τον επόμενο ενάμισι, τουλάχιστον, χρόνο, τέτοια εξέλιξη είναι απίθανο να δούμε. Όμως ο χρόνος είναι ο καλύτερος σύμμαχος της Τουρκίας καθώς κάθε μέρα που περνάει ελαττώνεται ολοένα και περισσότερο ο απόηχος από την Εισβολή. Οι νέοι πολιτικοί, Ευρωπαίοι, Αμερικανοί, Έλληνες, Τούρκοι και Κύπριοι ακόμα, κάποτε θα θελήσουν να δουν το Κυπριακό πρακτικά. Αυτό σημαίνει από μηδενική βάση. Δηλαδή από τη βάση του «Αττίλα», εκεί που την έβαλαν τα Τουρκικά τανκς. Σε μερικά χρόνια η αποκατάσταση της αδικίας και η εγκατάσταση της νομιμότητας δεν θα είναι πια το ζητούμενο για κανένα. Το δίκαιο που θα επιβληθεί θα είναι του ισχυρότερου και αυτός είναι η Τουρκία.
Κοιτάζοντας κατάματα την πραγματικότητα και προσπαθώντας να προλάβει τις εξελίξεις, η κυβέρνηση του Τ. Παπαδόπουλου επιδιώκει να αποσπάσει από τους Τούρκους τα Βαρόσια (το αποκλεισμένο τμήμα της Αμμοχώστου που παραμένει επί του παρόντος σε αχρηστία) ώστε χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να επιστρέψουν στα σπίτια και στις επιχειρήσεις τους και να επαναφέρουν στην ιστορική πόλη τη λάμψη και την ευμάρεια που κάποτε είχε. Όμως ο παμπόνηρος Ταλάτ που κατηγορεί(μαζί με πολλούς Ελλαδίτες…) τον Κύπριο πρόεδρο ότι προωθεί τη διχοτόμηση, δεν διαπραγματεύεται την επιστροφή των Βαροσίων έναντι σημαντικών οικονομικών διευκολύνσεων για τους Τουρκοκυπρίους γιατί προφανώς και αυτός, παρά τους θεατρινισμούς του, πιστεύει στο τετελεσμένο της Εισβολής.

Παρά λοιπόν τον ορατό κίνδυνο οι ευρωπαϊκές ελπίδες της Κύπρου να γκρεμιστούν από την…ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας (με την Ελλάδα να παίρνει σειρά), το εθνικό συμφέρον όπως το εννοούν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, προστάζει η χώρα μας να συνεχίσει την ίδια πολιτική κατευνασμού της Τουρκικής επιθετικότητας μέσω διαρκών υποχωρήσεων, ακριβώς όπως έκαναν και οι Έλληνες προεστοί στα τετρακόσια χρόνια της Οθωμανικής σκλαβιάς.
Ακόμα και μέσα σε πολιτική αναταραχή, η Τουρκία βρίσκεται διαρκώς δύο βήματα μπροστά ενώ η Ελληνική διπλωματία κοιτάζει προς την κυβέρνηση που με τη σειρά της κοιτάζει γουρλωμένη την Ουάσιγκτον, με τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων μονίμως να περιίπτανται. Η Τουρκία, λόγω του ειδικού βάρους του στρατού, έχει συγκριτικό πλεονέκτημα στη λήψη αποφάσεων έναντι της Ελλάδας που είναι σημαντικά δημοκρατικότερη χώρα. Παρατηρούμε όμως ότι ο Ταγίπ Ερτογάν, ακροβατώντας μεταξύ Ισλάμ, δημοκρατίας και κεμαλισμού, αντιμετωπίζει τις κλασικές δυσκολίες που ενδημούν στις δυτικές δημοκρατίες. Η Ελληνική κυβέρνηση επιλέγει διαρκώς να δίνει χρόνο στον κουμπάρο Ταγίπ ενώ, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ο χρόνος είναι ο σύμμαχος της Τουρκίας και εχθρός της Κύπρου.

Ευτυχώς η Μεγαλόνησος και ο Κύπριος πρόεδρος προσωπικά βρήκαν έναν άνθρωπο άξιο να συνεχίσει τον αγώνα του Κυπριακού ελληνισμού. Είναι ο Γιώργος Λιλλήκας, η μετεμψύχωση του Γιάννου Κρανιδιώτη που μπορεί να πέθανε νωρίς αλλά γλύτωσε την πίκρα που θα του προξενούσε η αλλαγή του Ελλαδικού δόγματος στο Κυπριακό. Από το «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται» στο «ο καθένας φροντίζει τα συμφέροντά του». Και αυτό, επαναλαμβάνουμε, μετά την πλήρη ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ!

Συνοψίζοντας, οι Ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων τετραετιών πρακτικά ευθυγραμμίστηκαν με την Τουρκία και τους προστάτες της. Διαχώρισαν το συνεχή διωγμό του Ελληνικού στοιχείου στη γειτονική χώρα και τις συνεχείς προκλήσεις και διεκδικήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο, από την Τουρκική βαρβαρότητα ενάντια στους Έλληνες της Κύπρου. Στην Ελλάδα οι «σοφοί» αναλυτές έκριναν τους Ελληνοκύπριους «απομονωμένους» γιατί δεν τους έκαναν τη χάρη να παραδώσουν αμαχητί και την υπόλοιπη πατρίδα τους στον εισβολέα. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ.

Να προσέξουν καλά οι μεγαλόστομοι της Αθήνας. Διλλήματα του τύπου «Πατριαρχείο ή Κύπρος» και «Αιγαίο ή Κύπρος» είναι αδιανόητα. Αν η κυβέρνηση νοιάζεται πραγματικά για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, να «μαζέψει» το Χριστόδουλο. Αμυνόμενοι, όπως είμαστε αναγκασμένοι και υποχρεωμένοι να κάνουμε, όχι μόνο ενάντια στους Τούρκους αλλά σε όλους όσοι μας επιβουλεύονται, επιλέγοντας τον αέναο κατευνασμό και τη συντεταγμένη υποχώρηση συμβιβαζόμαστε με προδιαγεγραμμένη ήττα. Ο χρόνος δουλεύει για τους εχθρούς μας.

Οι επίμαχες παράγραφοι του Άρθρου 16 του Συντάγματος (η υπογράμμιση είναι του γράφοντος):

1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες. Η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους. H ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.

5. H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση. Tα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Kράτους, έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό και λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους που αφορούν τους οργανισμούς τους.

8. H σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται.




Τις μέρες αυτές ακούγεται κατά κόρον από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα ότι η συζήτηση για το Άρθρο 16 «αφορά το μέλλον των παιδιών μας». Αξίζει τον κόπο να δούμε πιο προσεκτικά ποιους πραγματικά αφορούν, ή δεν αφορούν, οι συνέπειες της ενδεχόμενης αλλαγής του συγκεκριμένου Άρθρου.
Πρώτα απ’ όλα οι γόνοι της εγχώριας ολιγαρχίας, της οποίας οι εκπρόσωποι συγκρούονται δημοσίως υπέρ ή κατά του Άρθρου 16, ουδόλως επηρεάζονται από την έκβαση της μάχης. Είτε ιδρυθούν μη κρατικά «πανεπιστήμια» είτε όχι, τα παιδιά των εύπορων Ελλήνων πάντα θα σπουδάζουν (και) στο εξωτερικό. Γιατί δεν είναι μόνο η ανώτερη ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης στα αναγνωρισμένα σχολεία της αλλοδαπής, αλλά η συνολική εμπειρία που αποκομίζει ο κάθε θετικά προδιατεθειμένος νέος άνθρωπος από τη ζωή στις προηγμένες Δυτικές κοινωνίες. Οι ευκαιρίες για μάθηση στο εξωτερικό, σε προπτυχιακό τουλάχιστον επίπεδο, δεν απέχουν υπερβολικά από τις αντίστοιχες στα ελληνικά πανεπιστήμια. Εκεί που οι συγκρίσεις χάνουν το νόημά τους είναι όταν αφορούν στα εκπαιδευτικά συστήματα, στη λειτουργία των πανεπιστημίων, στις σχέσεις τους με τις τοπικές κοινωνίες, στο σεβασμό και στην προστασία του πανεπιστημιακού περιβάλλοντος και, εν τέλει, στην ποιότητα της ζωής μέσα στις πανεπιστημιουπόλεις. Ποιότητα ζωής για όλους, εργαζόμενους και φοιτητές. Πέρα όμως από τις σπουδές τους, στο εξωτερικό οι νέοι εκτίθενται σε μια παράπλευρη και πιθανά πολυτιμότερη παιδεία: αυτή που τους επιβάλλεται από την οργάνωση του κράτους που τους φιλοξενεί.
Έτσι όμως δημιουργείται η απορία, αφού εδώ και δεκαετίες εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έχουν προικιστεί με την πολύτιμη εμπειρία των σπουδών σε ξένα πανεπιστήμια, γιατί η Ελλάδα παραμένει μια οπισθοδρομική χώρα, αποτελματωμένη και δεσμευμένη διαχρονικά από τις ίδιες ιδιοτελείς δυνάμεις;
Γιατί οι περισσότεροι απ’ όσους επιστρέφουν δεν έρχονται για να ανατρέψουν το σύστημα που ευθύνεται για τα προνόμιά τους αλλά για να το διαιωνίσουν. Ταυτόχρονα, αυτό το ίδιο διεφθαρμένο σύστημα διώχνει τους καλύτερους, με αποτέλεσμα η χώρα μας να στερείται τον πλούτο που παράγουν αλλά και το εργασιακό και κοινωνικό τους ήθος που τόσο έχουμε ανάγκη. Για μια ακόμα φορά λοιπόν, οι προβεβλημένοι από τα ΜΜΕ δεν διαξιφίζονται υπέρ όλων αδιακρίτως των νέων Ελλήνων αλλά υπέρ των ψήφων που επιζητούν να συλλέξουν από τις μάζες των μη προνομιούχων πολιτών. Έτσι εξηγούνται οι παραλογισμοί που ακούγονται, γράφονται και προβάλλονται καθημερινά, πνίγοντας μέσα στο βόμβο τους τον σώφρονα λόγο.

Η ίδρυση «μη κρατικών- μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων» λένε πολλοί, είναι η μόνη λύση για τη σωτηρία της ανώτατης παιδείας στην Ελλάδα. Άλλοι μάλιστα προτείνουν την απόλυτη κατάργηση όλων των περιορισμών ώστε να εισβάλει η ιδιωτική πρωτοβουλία και με συνοπτικές διαδικασίες να «καθαρίσει» μιας και δια παντός. Θεωρούμε ότι και οι δύο θέσεις αιθεροβατούν και, αν δεν δικαιολογούνται από την άγνοια, εγείρουν την υποψία ότι υποκρύπτουν άλλους σκοπούς.

Ακούγονται κάποιες αερολογίες ότι π.χ. η ΓΣΕΕ, η Εκκλησία, κάποιοι Δήμοι(!) θα ήταν σε θέση να ιδρύσουν «πανεπιστήμια». Εννοούν όμως Σχολές, μόνο. Πανεπιστημιακού, λένε, επιπέδου. Ποιος σοβαρός φορέας θα δώσει σ’ αυτά τα σχήματα διαπίστευση ότι πρόκειται για «πανεπιστήμια»; Είναι αυταπόδεικτο ότι όσοι επιμένουν σε τέτοιες φαντασιώσεις δεν ξέρουν τι είναι το Πανεπιστήμιο.

Επιπλέον, δεν ξέρουν τι θα πει «μη κερδοσκοπικό». Το ότι το «πανεπιστήμιο» αυτό δεν θα ανήκει σε ΝΠΙΔ δεν σημαίνει ότι δεν θα επιδιώκει να επιτυγχάνει κέρδος. Θα το επιδιώκει, υποχρεωτικά. Το μη κερδοσκοπικό δεν είναι δωρεάν. Θα καταβάλλονται δίδακτρα. Τα πάντα θα πωλούνται με το νόμιμο ποσοστό κέρδους, το οποίο κέρδος όμως δια νόμου θα επανεπενδύεται εξολοκλήρου στο Πανεπιστήμιο, που θα φροντίζει για την αδιάκοπη εισροή πόρων ώστε να παραμένει ανταγωνιστικό. Η πασίγνωστη συνταγή της επιτυχίας όλων των υπέρ-πανεπιστημίων του κόσμου είναι ότι πλαισιώνονται από θυγατρικές εταιρίες και διαθέτουν εξόχως αποτελεσματικούς εισπρακτικούς μηχανισμούς που χρησιμοποιούν όλο το φάσμα του σύγχρονου marketing για να πουλήσουν από επιστημονικό έργο μέχρι αυτοκόλλητα με τη μασκότ του πανεπιστημίου. Επιπλέον εργάζονται εντατικά για την προσέλκυση δωρεών, χορηγιών και ανταποδοτικών συμφωνιών τόσο με τις τοπικές όσο και με τις πολυεθνικές επιχειρήσεις και μάλιστα ανταγωνίζονται σκληρά μεταξύ τους για να κερδίσουν τα δεδομένα κεφάλαια. Δηλαδή πρακτικές ομολογουμένως εντελώς ξένες με αυτά που η κοινή γνώμη στην Ελλάδα θεωρεί ως modus operandi για την ανώτατη εκπαίδευση. Εν ολίγοις, μη κερδοσκοπικό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν ιδιώτες μέτοχοι στους οποίους θα αποδίδονται μερίσματα από τα κέρδη. Μη κερδοσκοπικό δεν σημαίνει τζάμπα.

Έτσι γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που χρηματοδοτείται αποκλειστικά από έναν χρονίως ανεπαρκή κρατικό προϋπολογισμό δεν μπορεί ποτέ να ανταγωνιστεί κάποιο άλλο που λειτουργεί σαν επιχείρηση του Fortune 500. Άλλη όμως λύση εκτός από το κλείσιμο του δημόσιου πανεπιστημίου δεν υπάρχει;

Ας δούμε τώρα το «μη κρατικό» σκέλος. Εδώ προκύπτουν δύο ερωτήματα-καταπέλτες:

-Από πού θα δοθούν τα δεκάδες έως εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που απαιτούνται για να χτιστεί, εξοπλιστεί, οργανωθεί, στελεχωθεί και λειτουργήσει ένα πλήρες σύγχρονο και ανταγωνιστικό πανεπιστήμιο, αν δεν πρόκειται για επιχειρηματικό έργο;
- Ποιος μη κρατικός (και μη κερδοσκοπικός) φορέας θα αναλάβει να σχεδιάσει, να κατασκευάσει και να διαχειριστεί ένα έργο που το μέγεθός του θα είναι συγκρίσιμο με την οργάνωση χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων;

Η ίδρυση ενός Πανεπιστημίου που θα επιτύχει διεθνή αναγνώριση (όχι υποχρεωτικά επιστημονικές περγαμηνές, έστω αναγνώριση των πτυχίων του από τα θεσμοθετημένα και διεθνώς αποδεκτά όργανα αναγνώρισης των τίτλων σπουδών) δεν έχει καμία σχέση με την πρόχειρη ανακαίνιση ενός νεοκλασικού ή μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της Αθήνας και το ακόλουθο θέατρο με πρωταγωνιστές αγόρια και κορίτσια που έχοντας πληρώσει (οι γονείς τους) χιλιάδες ευρώ, αυθυποβάλλονται στην ιδέα ότι είναι σεβαστοί πτυχιούχοι ξένων πανεπιστημίων υψηλού κύρους…

Εφ’ όσον αναφερόμαστε στα λεγόμενα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών (ΚΕΣ) τα οποία στηρίζονται με πολύ έξυπνο τρόπο στην πρακτική του Franchising, όπου franchiser είναι ένα ξένο πανεπιστήμιο, με ή χωρίς εισαγωγικά, και franchisee μια οποιαδήποτε επιχείρηση στην Ελλάδα, είναι επιβεβλημένο να επαναλάβουμε αυτό που πολλοί άλλοι πριν από μας έχουν αναδείξει:
Ότι οι επιχειρήσεις αυτές εκμεταλλεύονται την ανεπάρκεια του νόμου διεξάγοντας ένα διαρκές σλάλομ μεταξύ του αρμόδιου Υπουργείου Ανάπτυξης και του αναρμόδιου ΥΠΕΠΘ για να παραμένουν ανεξέλεγκτες. Έχουν, συνολικά, εντυπωσιακό κύκλο εργασιών (της τάξεως των 200 εκατ. ευρώ ετησίως), υψηλότατο διαφημιστικό «μπάτζετ» και μερικές δεκάδες χιλιάδες «φοιτητές». Βλέποντας τα εντυπωσιακά μεγέθη της υποτιθέμενα τριτοβάθμιας παραπαιδείας, πολλοί πλανώνται ότι μόλις ανατραπεί το εμπόδιο του Άρθρου 16, ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί γίγαντες του εξωτερικού θα εισβάλλουν στην Ελλάδα επενδύοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Το συμπέρασμα αυτό είναι πολύ βιαστικό και κατά τη γνώμη μας λάθος.

Ένας ιδιωτικός, ακόμα και μη κερδοσκοπικός, φορέας, δεν επενδύει με κοινωνικά κριτήρια. Οι έρευνες αγοράς μπορεί να δείχνουν ότι υπάρχει έντονη ζήτηση για πανεπιστημιακές σπουδές στην Ελλάδα αλλά η ίδια η αγορά «φωνάζει» εδώ και δεκαετίες, ότι δεν μπορεί να απορροφήσει τις δεκάδες χιλιάδες των πτυχιούχων που κάθε χρόνο παράγουν τα κρατικά πανεπιστήμια, συν όσους έρχονται από το εξωτερικό. Υπό αυτές τις συνθήκες οι πολυεθνικές της ανώτατης εκπαίδευσης δεν έχουν λόγο να έρθουν και να επενδύσουν περισσότερα στη Ελλάδα, αφού αφ’ ενός το Ελληνικό αγοραστικό κοινό θα πάει μόνο του στο εξωτερικό και, αφ’ εταίρου, άλλες χώρες τους προσφέρουν πολύ καλύτερες προοπτικές με τεράστια κέρδη. Για παράδειγμα τα ανατολικοευρωπαϊκά κράτη, η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, κ.α.

Γι αυτό τα ΚΕΣ παραμένουν περιορισμένα σε αντικείμενα διδασκαλίας χαμηλής εντάσεως κεφαλαίου, όπως η Διοίκηση Επιχειρήσεων και οι Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Εξαιρετικά αποκαλυπτική εξαίρεση ανάμεσα στα δεκάδες ψεύτο-κολλέγια, αποτελεί το Athens Information Technology, www.ait.gr, που αποδεικνύει πόσο δύσκολο και πανάκριβο είναι το εγχείρημα της άψογης μεταφοράς σπουδών ανωτάτου επιπέδου από το εξωτερικό στην Ελλάδα, ακόμα και όταν πρόκειται για ένα πολύ περιορισμένο γνωστικό πεδίο, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι τα δίκτυα πληροφορικής. Στο παράδειγμα του ΑΙΤ δεν έχουμε μια προσπάθεια ανταγωνισμού κάποιων από τις ανάλογες σχολές των Ελληνικών Πολυτεχνείων αλλά για ένα πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών που αφορά ελάχιστους νέους επιστήμονες και που δεν προσφέρεται πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Σημειώστε ότι στο ΑΙΤ το κριτήριο εισαγωγής είναι ένα και μοναδικό: ο βαθμός του πτυχίου από κρατικό πανεπιστήμιο...
Με ποια λογική λοιπόν κάποιοι, ακόμα και με τις ευγενέστερες προθέσεις, θα έχτιζαν κι άλλα πανεπιστήμια στην Ελλάδα, για να ανταγωνιστούν τους χιλιάδες αποφοίτους του ΕΜΠ, η του Παν/μίου Κρήτης για παράδειγμα, ή της Νομικής Αθηνών, ή των Ιατρικών Σχολών της χώρας; Δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε ότι θα χρειαζόντουσαν τεράστιες επενδύσεις αλλά για ένα αποτέλεσμα που η χώρα σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν σε θέση να αξιοποιήσει.

Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι οι νεοφιλελεύθεροι φωνακλάδες που έχουν για θεό τους την ασύδοτη αγορά, αγνοούν ή αψηφούν τη λειτουργία αυτού ακριβώς που πιστεύουν.

Είναι αλήθεια ότι κάποια από τα δημόσια πανεπιστήμια στην Ελλάδα δεν πληρούν ούτε τα στοιχειώδη απαιτούμενα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι αλήθεια ότι μέσα στο λεγόμενο Διδακτικό- Επιστημονικό Προσωπικό βρίσκονται άνθρωποι αμφίβολου ήθους που κινούνται έξω από τα όρια του νόμου. Είναι αλήθεια ότι ούτε στα πανεπιστήμιά μας εφαρμόζεται η αξιοκρατία και ότι ο χώρος της ανώτατης εκπαίδευσης δεν διαφέρει από οποιονδήποτε άλλο επαγγελματικό χώρο. Είναι αγκυλωμένος, σκοτεινός και ύποπτος. Μέσα απ’ αυτό το χώρο όμως αρκετοί Έλληνες επιστήμονες με τον προσωπικό τους μόχθο, με προσωπικές θυσίες και ενάντια σε μυριάδες εμπόδια, αντικίνητρα και κρατική αδιαφορία ή ακόμα και σαμποτάζ, κατορθώνουν να παράγουν ερευνητικό έργο σώζοντας την αξιοπρέπεια της χώρας στο διεθνές επιστημονικό πεδίο. Πέρα από αυτό, αρκετοί Έλληνες μεταπτυχιακοί φοιτητές στο εξωτερικό εντυπωσιάζουν με τις επιδόσεις τους και δημιουργούν μια πολύ κολακευτική αίσθηση για τα Ελληνικά πανεπιστήμια, που μπορεί να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά καλώς δημιουργείται. Γιατί λοιπόν κύριοι του φιλελεύθερου οικονομικού ρεύματος, δεν αναγνωρίζετε τον αγώνα των λίγων αλλά εκλεκτών και επιδιώκετε το «θάνατο» όλων;

Δυστυχώς στο λάκκο με τους νεοφιλελεύθερους πέφτουν πρόθυμα και οι νέο-σοσιαλιστές. Κι αυτοί μιλάνε για ανταγωνισμό αλλά μόνο από «μη κερδοσκοπικά- μη κρατικά» ανώτατα ιδρύματα. Εκτός από τα παραπάνω αναφερθέντα, η αντίρρηση εδώ αφορά και στη δυνατότητα επίτευξης υγιούς ανταγωνισμού. Ας μας δείξει κάποιος ένα παράδειγμα όπου σε κάποια χρονική στιγμή μία αγορά στην Ελλάδα λειτούργησε «υγιώς» ανταγωνιστικά. Η πραγματικότητα είναι πως η Ελληνική οικονομία ελέγχεται και θα εξακολουθήσει να ελέγχεται για πολλές ακόμα κυβερνητικές θητείες, από ισχυρότατα ολιγοπώλια. Οι Έλληνες είναι εγκλωβισμένοι σ’ αυτή τη μοίρα και έχουν μάθει να λειτουργούν οικονομικά μέσα σ’ αυτό το σύστημα, πληρώνοντας το επιπλέον κόστος σαν να είναι ένας έμμεσος φόρος. Τον οποίο καρπώνονται βεβαίως οι δεσπότες της αγοράς και όχι το δημόσιο ταμείο.

Λογικά, η μάχη κατά των στρεβλώσεων της οικονομίας θα έπρεπε να προηγείται της μάχης για τον εκσυγχρονισμό της παιδείας αφού το δεύτερο προϋποθέτει το πρώτο. Βλέπουμε όμως ότι γίνεται οργανωμένη προσπάθεια ένταξης στον στρεβλό ιδιωτικό έλεγχο, του τελευταίου οχυρού της κοινωνίας: των πανεπιστημίων.

Στη χώρα που ζούμε η ιδιωτική πρωτοβουλία μονίμως προηγείται της κρατικής μέριμνας. Από το ράβε- ξήλωνε στις αναρχοδομημένες συνοικίες μέχρι την αναρχοκρατούμενη ραδιοτηλεοπτική αγορά. Στο ίδιο κουβάρι ευτυχούν εδώ και είκοσι χρόνια τα ΚΕΣ-«φαστσπουδάδικα». Ποια αρχή θα εγγυηθεί ότι την τροποποίηση του Άρθρου 16 θα ακολουθήσει άμεσα η ψήφιση ενός ξεκάθαρου, δίκαιου, πρακτικού και αδιάβλητου νόμου, του οποίου η τήρηση θα επιβάλλεται από συγκεκριμένη υπηρεσία του κράτους, χωρίς παρεκκλίσεις;

Τα δεδομένα του τόπου στον οποίο ζούμε συνιστούν ότι αν δοθεί Συνταγματική άδεια για την είσοδο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην ανώτατη παιδεία τότε θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου και αφ’ ενός θα αναπτυχθούν νέα λαμπρά παιδία εγκληματικής δραστηριότητας, αφ’ εταίρου το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα στο σύνολό του θα εκτεθεί σε θεσμική δολιοφθορά.

Η αναθεώρηση του Συντάγματος δίνει τη σπάνια ευκαιρία να προνοήσουμε έναντι των απαιτήσεων του σήμερα και του αύριο. Αναμφίβολα η Παιδεία πρέπει να είναι ψηλά στις προτεραιότητες της αναθεώρησης αλλά, πρώτο, που είναι ο διάλογος για τα άλλα κορυφαία ζητήματα που επίσης χρήζουν αναθεώρησης και αφορούν στην ποιότητα του πολιτεύματος της χώρας μας και, δεύτερο, από τα τόσα οξύτατα προβλήματα που αντιμετωπίζει όλο το φάσμα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, η Συνταγματική απαγόρευση ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι το σπουδαιότερο; Ή μήπως οι κομματικοί και εσωκομματικοί πολέμαρχοι (με την αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ) ανασύρουν το συγκεκριμένο ζήτημα ως εύχρηστο πυρομαχικό στον αδιάκοπο πόλεμο που διεξάγουν μεταξύ τους;

Η λύση για την πρόοδο της ανώτατης παιδείας στην Ελλάδα δεν είναι η κατάργηση της παραγράφου 8, του άρθρου 16 του Ελληνικού Συντάγματος. Η λύση είναι πράγματι πολύ δυσκολότερη και θα απαιτήσει πολυμέτωπο αγώνα για όποιον κυβερνήτη θελήσει να τηρήσει τον όρκο του και να εγείρει το καθήκον πάνω από τις συντεχνίες και το πολιτικό κόστος. Αντί για την εύκολη πρόσθεση περιττών μη κρατικών «πανεπιστημίων», να αποκρατικοποιήσουμε αυτά που έχουμε και που ενδεχομένως είναι ήδη πολλά. Η ίδρυση και η ιδιοκτησία τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων να παραμείνει αποκλειστικό δικαίωμα της πολιτείας αλλά μέχρι εκεί. Η διαχείριση/διοίκησή τους αποτελεί ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα για το οποίο άλλοι είναι ειδικότεροι του γράφοντος για να το αναπτύξουν.

Όσο για τον προσχηματικό, άσπρο-μαύρο «διάλογο» του οποίου όλοι είμαστε μάρτυρες, θυμίζει… Κορέα. Στη χώρα εκείνη πρώτος στόχος των εργαζομένων δεν είναι η παραγωγή έργου αλλά η δημιουργία της εντύπωσης στον παρατηρητή ότι δουλεύουν σκληρά. Φαίνεται ότι τελικά οι Έλληνες πολιτικοί υιοθέτησαν το συγκεκριμένο Κορεατικό ήθος και αναζητούν τρόπους να θορυβούν και να περιδινούνται χωρίς να βρέχονται, μέσα στη θάλασσα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα, υποκρινόμενοι τους σκληρά εργαζόμενους.

Ας υποθέσουμε ότι, χωρίς να αλλάξει οτιδήποτε άλλο, αυξάνονται σημαντικά οι συντάξεις και οι μισθοί. Υποτίθεται ότι έτσι θα εκπληρωθεί το όνειρο ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων, που υπομένουν στωικά την εγκληματική ανεπάρκεια των διαδοχικών κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών, οι οποίες αποτυγχάνουν τραγικά στην φαινομενική, τουλάχιστον, προσπάθειά τους να προάγουν την Ελληνική κοινωνία, δίκαια, διάφανα, νόμιμα, με συνέπεια και συνέχεια.

Ας ξεκινήσουμε από τις συντάξεις με το φανταστικό σενάριο των 800 ευρώ ως κατώτατη σύνταξη… Τότε, πριν ακόμα δημοσιευτεί η υπουργική απόφαση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, οι ηλικιωμένοι και εν πολλοίς εξαθλιωμένοι συμπολίτες μας θα κατακλειστούν από διαφημιστικά φυλλάδια τραπεζών για κάρτες και δάνεια. Οι εκατοντάδες χιλιάδες των απομάχων της ζωής, που κατά κανόνα οι νεώτεροι ευλαβικά αποφεύγουν αν δεν έχουν λαμβάνειν από αυτούς, θα μετατραπούν ακαριαία σε αγοραστικό κοινό που όλοι θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν. Από τους γείτονες και τους συγγενείς τους ως τους καταστηματάρχες της γειτονιάς, τους παπάδες της ενορίας, τους «φακελόβιους» γιατρούς των ασφαλιστικών ταμείων μέχρι και τα γραφεία κηδειών. Η επίθεση κατά του αυξημένου εισοδήματος των συνταξιούχων δεν θα προέρχεται μόνο από τους κερδοσκόπους. Οι ξαφνικά «πλούσιοι» παππούδες και γιαγιάδες που ήδη αποτελούν τη μόνιμη και εύκολη λεία των κάθε λογής εγκληματιών, θα ζουν κάτω από συνεχές καθεστώς τρόμου.

Η οικονομική θεωρία αλλά και η κοινή λογική λένε ότι η ξαφνική αύξηση του εισοδήματος σε πληθυσμούς που υποφέρουν από χρόνια ανέχεια και έχουν διαμορφώσει ανάλογες προσδοκίες για το μέλλον, παρά την αρχική ευφορία, γρήγορα υποβαθμίζει ακόμα περισσότερο την κοινωνική ποιότητα και εισάγει, άμεσα, αρνητικά ήθη.

Μια πλειάδα διαρκών μελετών που διεξάγονται σε όλο τον κόσμο δείχνουν, συστηματικά, ότι η ξαφνική αύξηση του διαθέσιμου προς κατανάλωση εισοδήματος όταν δεν συνοδεύεται από, ή δεν ακολουθεί δυναμικές κοινωφελείς δράσεις, στους φτωχούς πληθυσμούς προκαλεί έξαρση του τζόγου, του αλκοολισμού, της χρήσης ναρκωτικών και της εγκληματικότητας. Στα μεσαία στρώματα, όπως είναι πασίγνωστο, η απότομη αύξηση του εισοδήματος εξανεμίζεται από την κερδοσκοπία/πληθωρισμό. Ακόμα και μακροπρόθεσμα η απόδοση της απότομης ονομαστικής αύξησης του εισοδήματος των φτωχών είναι αμφίβολη. Για παράδειγμα, αν σε όλες τις παραγκουπόλεις του κόσμου δοθεί σε κάθε οικογένεια ένα σημαντικό μόνιμο επίδομα, δεν θα εξαφανιστούν οι παραγκουπόλεις. Αντίθετα, θα αυξηθεί κατακόρυφα η βία ώστε οι εγκληματικοί μηχανισμοί που ελέγχουν αυτούς τους τόπους να καταχραστούν όλο τον επί πλέον πλούτο που ξαφνικά θα εισρεύσει στην «επικράτειά» τους. Οι φτωχοί δεν θα γίνονταν ποτέ πλούσιοι ακόμα και με γενναία ελεημοσύνη. Θα είχαν όμως υψηλό βιοτικό επίπεδο αν, παρά το ανεπαρκές εισόδημά τους, απολάμβαναν άρτιες υποδομές, πλήρεις δωρεάν υπηρεσίες υγείας, ποιοτική δωρεάν παιδεία και ζούσαν προστατευμένοι από το έγκλημα.
Η φτώχεια αποτελεί θεσμική ήττα για τη Δημοκρατία και δεν είναι συμπτωματικό ότι όπου σημειώνεται δημοκρατικό έλλειμμα υπάρχει εκτεταμένη φτώχεια ενώ, αντίθετα, κοινωνίες που αποτελούν μοντέλα δημοκρατικής διακυβέρνησης έχουν από ανύπαρκτο έως πολύ περιορισμένο ποσοστό φτώχειας.

Είναι λοιπόν εύκολα κατανοητό ότι η προτεραιότητα έναντι των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων δεν μπορεί να βασίζεται σε ονομαστικές αυξήσεις του πενιχρού τους εισοδήματος γιατί αυτές εξανεμίζονται ταχύτατα. Προηγείται η βελτίωση των δημοσίων υπηρεσιών των οποίων το προϊόν αφορά όλους και δεν θα περιορίζεται από συντεχνιακή εκμετάλλευση. Η πραγματική αύξηση του διαθέσιμου προς κατανάλωση εισοδήματος θα προκύψει αυτομάτως με τη βελτίωση των κοινωφελών δημόσιων υπηρεσιών, χωρίς το κράτος να αυξήσει μισθούς και συντάξεις. Αν, για παράδειγμα, η δημόσια παιδεία καταστεί πραγματικά δωρεάν τότε οι μισές τουλάχιστον Ελληνικές οικογένειες θα διαπιστώσουν πραγματική αύξηση του διαθέσιμου προς κατανάλωση/αποταμίευση εισοδήματός τους σε ποσοστό άνω του 50%. Αν η δημόσια υγεία καταστεί εξολοκλήρου δωρεάν και αξιοπρεπώς διαθέσιμη, τότε οι χαμηλοσυνταξιούχοι δεν θα έχουν λάβει, πρακτικά, μόνο μια σημαντική εισοδηματική ανάσα αλλά θα αποβάλλουν και το φρικτό συναίσθημα ότι αποτελούν τα ανθρώπινα απόβλητα της σύγχρονης κοινωνίας.

Δυστυχώς στην Ελλάδα το κράτος δεν προσφέρει επαρκώς τίποτα από τα δύο: ούτε υποδομές και κοινωφελείς υπηρεσίες, ούτε μισθούς και συντάξεις. Φορολογεί, όμως, εξαντλητικά, τα χαμηλά εισοδήματα και τις μικρές επιχειρήσεις λες και αυτή η χώρα αποτελεί επαρχία του Λουξεμβούργου. Αυτό είναι το «Ελληνικό Μοντέλο» το οποίο όλες οι κυβερνήσεις της χώρας, από την είσοδο της Ελλάδας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες και εντεύθεν, επιχείρησαν να «πουλήσουν» στους έκπληκτους Ευρωπαίους εταίρους ως όχημα ανάπτυξης και προόδου. Αυτό μόνο οι ιθαγενείς Έλληνες δικαιούνται να το κρίνουν, σύμφωνα με τη θέση του καθ’ ενός στο σύστημα.

Είναι όμως τόσο περίεργο όσο και θλιβερό το γεγονός ότι οι σύγχρονοι τριαντάχρονοι Έλληνες έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα από μια και μοναδική οικονομική πολιτική: τη λιτότητα. Είναι περίεργο όσο και θλιβερό ότι μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων θα έχει σε λίγο συμπληρώσει το σύνολο της εργασιακής της τριάκονταπενταετίας υπό καθεστώς λιτότητας. Οι κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη αλλά σ’ αυτή τη χώρα η οικονομική και κοινωνική πολιτική παραμένει απαράλλαχτη και μπορεί κάλλιστα να ονομαστεί «Λιτότητα». Οφείλεται άραγε αυτό στο γεγονός ότι στην Ελλάδα η εξουσία εναλλάσσεται μεταξύ συγγενών; Αν ισχύει έστω και μερικά αυτός ο λόγος, τότε η «λιτότητα» θα παραμείνει για πολλές ακόμα τετραετίες και σίγουρα θα ξεπεράσει, ως καθεστώς, κατά πολύ το μισό αιώνα…

Εκτιμώντας λοιπόν την επικαιρότητα των ημερών υπό το πρίσμα των παραπάνω διαπιστώσεων, φτάνουμε στα εξής συμπεράσματα:

Πρώτα απ’ όλα, οι εκπαιδευτικοί θα είχαν απόλυτο δίκιο στα αιτήματά τους αν ζούσαν και εργαζόντουσαν σε μια άλλη χώρα, όπου οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας (η παιδεία είναι μια τέτοια υπηρεσία) θα προσφερόντουσαν με γνώμονα το κοινωνικό συμφέρον. Όμως το Ελληνικό Δημόσιο λειτουργεί με γνώμονα το κομματικό συμφέρον και οι συνδικαλιστές με το προσωπικό/συντεχνιακό. Για το εγχώριο πολιτικό σύστημα η επιλογή παραμένει πάντοτε η ίδια και κάθε φορά προκρίνεται ταχύτατα: δακρυγόνα, βία, ταραχές, βανδαλισμοί και εκατέρωθεν υποκρισία αντί της λογικής, της ηθικής και της χρηστής, διάφανης διαχείρισης.
Γιατί της μισθολογικής αύξησης προηγείται ο εκσυγχρονισμός των υποδομών και του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλες τις βαθμίδες. Οι χολερικές υποδομές δίνουν εύκολο άλλοθι στους διδάσκοντες να διαμαρτύρονται φανερά για τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν, ουσιαστικά όμως να αντιστέκονται στον εκσυγχρονισμό του διδακτικού συστήματος για να αποφύγουν τις αυξημένες απαιτήσεις από τη δουλειά τους.

Στα σώματα ασφαλείας το μισθολογικό είναι το λιγότερο από τα προβλήματα. Ούτε η μόνιμη επίκληση της έλλειψης προσωπικού στέκει αν συγκρίνουμε την Ελλάδα με δύο Αμερικανικές… πόλεις, τη Νέα Υόρκη και το Λος Άτζελες, που έχουν παρόμοιους πληθυσμούς με τη χώρα μας και παρόμοιες, αριθμητικά, αστυνομικές δυνάμεις αλλά εντονότερη εγκληματικότητα και ποιοτικά και ποσοτικά. Στην Ελλάδα, η Αστυνομία, το Λιμενικό σώμα, οι Συνοριοφύλακες και η Πυροσβεστική αντιμετωπίζουν τη γραφειοκρατία της… ευνοιοκρατίας και, επιπλέον, οξύτατες ελλείψεις οχημάτων, σκαφών, αεροσκαφών, οπλισμού, τεχνικών μέσων, κτηριακών υποδομών και, βεβαίως, εκπαίδευσης για την εξοικείωσή τους με τα σύγχρονα εργαλεία και τις μεθόδους που απαιτούνται για την επιτυχή δράση τους. Αν αναλογιστεί κανείς αυτές τις αδυναμίες, ο βαθμός ανταπόκρισης των Ελληνικών σωμάτων ασφαλείας στις απαιτήσεις της καθημερινότητας είναι ένα πραγματικό θαύμα. Οι Έλληνες αστυνομικοί, Λιμενικοί και πυροσβέστες δεν θα πλουτίσουν αν πάρουν εκατόν πενήντα ευρώ παραπάνω το μήνα. Θα αισθανόντουσαν όμως πλούσιοι αν η εκπαίδευση των παιδιών τους έπαυε να επιβαρύνει κατά εκατοντάδες ευρώ μηνιαίως το πενιχρό τους εισόδημα και η υπηρεσία τους παρείχε τα μέσα και τις συνθήκες να δρουν στο 100% των δυνατοτήτων τους.

Παρομοίως, τα 1400 ευρώ πρώτος μισθός στους δασκάλους δεν θα επιφέρουν την παραμικρή αλλαγή μέσα στην τάξη. Η παραπαιδεία θα συνεχίσει απτόητη αφού το σύστημα θα παραμείνει ανέγγιχτο. Γι αυτό προηγείται η στέγαση των μαθητών σε σύγχρονα κτήρια. Προηγείται ο εξοπλισμός των σχολείων, προηγείται το εκπαιδευτικό υλικό και η μετεκπαίδευση των δασκάλων και των καθηγητών. Δυστυχώς προηγείται και η φύλαξη των δημόσιων σχολείων, των μαθητών και των διδασκόντων. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια στη χώρα μας έχουν μετατραπεί σε χώρους όπου η βία και το έγκλημα δεν αποτρέπονται, δεν ελέγχονται και δεν πατάσσονται. Η φράση «βία στα σχολεία» είναι σχήμα οξύμωρο αλλά η αποτροπή της εγκληματικότητας στους χώρους μάθησης, που συχνά στρέφεται και κατά των διδασκόντων, τίθεται από τους συνδικαλιστές εκπαιδευτικούς πολύ χαμηλά στις προτεραιότητες τους ενώ το απαίσιο συμβάν με το βιασμό μαθήτριας από συμμαθητές της στην Εύβοια, κατέρριψε το μύθο του καθηγητή-παιδαγωγού αλλά και του υπεύθυνου γονέα.

Όσο αφορά στα πανεπιστήμια η ντροπή ανήκει σε όλους: στους καθηγητές, στην εξουσία και στους φοιτητές. Η παράδοξη πραγματικότητα μιλάει από μόνη της: Η Ελληνική κοινωνία θαυμάζει και σέβεται τα διάσημα πανεπιστήμια του εξωτερικού και ιδιαίτερα των Η.Π.Α που παράγουν μια διαρκή ροή νομπελιστών. Η χώρα μας τιμά τους Έλληνες φοιτητές, ερευνητές και πανεπιστημιακούς δασκάλους που διαπρέπουν στο εξωτερικό. Κανένας σοβαρός εγχώριος φοιτητής δεν θα αρνιόταν την ευκαιρία να σπουδάσει σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο και να αποκτήσει το πτυχίο του, αποδεχόμενος απριόρι τους κανόνες λειτουργίας και το σύστημά του. Αυτά όμως τα υπέρ-σχολεία λειτουργούν με όρους και με προϋποθέσεις που όποτε συζητιούνται με προοπτική να εφαρμοστούν στην Ελλάδα, άπαντες οι θλιβεροί παράγοντες της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας εξεγείρονται και ξεχειλίζουν από ιερή αγανάκτηση.

Για μέρες ή και εβδομάδες μετά τις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα κομματικά μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ θα επιδίδονται σε μια απηνή εκστρατεία πειθαναγκασμού της κοινής γνώμης να υιοθετήσει τα συμπεράσματα που το κάθε κόμμα για λογαριασμό του υπαγορεύει.
Ασίγαστος κι αδιάκοπος ο ανένδοτος πόλεμος για την εξουσία, συνέθλιψε και αυτή τη φορά τις όποιες κοινωνικές προσδοκίες για φυγή από προσχηματικές μεγαλοστομίες, υποκρισία, κομματικό πατρονάρισμα και στυγνή εκμετάλλευση της δίψας των πολιτών να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσής τους.
Ως αχτίδα αισιοδοξίας παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ οι ελάχιστες περιπτώσεις, οι εξής δύο, των κκ. Τσίπρα και Μπουτάρη, ότι δήθεν, μαζί με την εντυπωσιακή αποχή και τα άκυρα/λευκά, προκάλεσαν ρήγματα στα κομματικά τείχη που φυλακίζουν την τοπική αυτοδιοίκηση. Ευσεβείς πόθοι.
Η αλήθεια είναι ότι στην Αθήνα τον κ. Τσίπρα ψήφισε μόλις το 6,07% των δικαιουμένων να ψηφίσουν (10,51% του 57,77% του συνόλου) ενώ 21.504 πολίτες (το 7,24% όσων προσήλθαν στις κάλπες) σνομπάρισαν άπαντες τους υποψηφίους και τα πολιτικά τους αφεντικά ρίχνοντας άκυρο/λευκό και αναδείχτηκαν έτσι πέμπτο «κόμμα». Άρα, ο κ. Τσίπρας δεν πολλαπλασίασε το προβλεπόμενο ποσοστό του ΣΥΝ στην υποθετική περίπτωση κοινοβουλευτικών εκλογών αλλά μόλις που το διπλασίασε ceteris paribus.

Κάθε δύο ή τρία χρόνια ένα καινούριο πρόσωπο διακρίνεται εκ των πραγμάτων, ανάμεσα στα ζωντανά πολιτικά μνημεία της χώρας: Α. Σαμαράς, Γ. Καρατζαφέρης, Δ. Αβραμόπουλος, Μ. Ματσούκα, Γκ. Καραχασάν και τώρα ο κ. Αλέξης Τσίπρας. Αυτή είναι και η επιτυχία του τελευταίου. Καθαρά επικοινωνιακή και με ιστορική αξία αλλά οι πρακτικές της συνέπειες δεν είναι ανάλογες των εντυπώσεων που προξένησε. Έδωσε όμως ένα εξαιρετικό παράδειγμα, ένα εξόφθαλμο μέτρο σύγκρισης με τις κατεστημένες πολιτικές παρατάξεις, που όμως οι πολίτες πρέπει να το στοχαστούν μόνοι τους καθώς η πολιτικο-δημοσιογραφική διαπλοκή προτιμά να το συσκοτίζει: ο προηγούμενα παντελώς άγνωστος κ. Τσίπρας εξελέγη μεν με πείσμονα αρχηγική στήριξη αλλά ούτε είχε σχέση με κάποιο «τζάκι», ούτε είναι κομματικός «βυσματίας». Είναι όμως έμπειρος διαδηλωτής με μακρά δυναμική παρουσία στις φοιτητικές και κοινωνικές κινητοποιήσεις. Η αυτόφωτη πορεία του είναι τελικά ο λόγος που φάνηκε άξιος της εμπιστοσύνης και των προσδοκιών του κόμματός του και αναδείχτηκε εικονικός νικητής στη μάχη της Αθήνας.

Στη Θεσσαλονίκη ο διάσημος κ. Μπουτάρης (και παρά το εμπάργκο που υπέστη από τους φανατικούς ΠΑΟΚτζήδες) ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακός: το 15,97% με 60,42% συμμετοχή του έδωσε ένα πραγματικό ποσοστό 9,65% όλων των δικαιουμένων να ψηφίσουν στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Το «κόμμα» των άκυρων/λευκών με 5,76% θα καταλάμβανε την… έκτη θέση στη Θεσσαλονίκη. Την επιτυχία του όμως ο επιχειρηματίας και ενεργός πολίτης κ. Γ. Μπουτάρης τη χρωστάει εν μέρει στους κκ. Παπαγεωργόπουλο και Γ. Α. Παπανδρέου. Ο μεν παλαίμαχος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης έχει κουράσει κι έχει φθαρεί σημαντικά, ο δε κ. Παπανδρέου δεν βρήκε ή δεν μπόρεσε να προκρίνει έναν/μια υποψήφιο που θα είχε έναν πολύ χαμηλότερο του 2002 πήχη να υπερβεί. Επειδή όμως ο κ. Μπουτάρης πέτυχε ένα «πραγματικό» 10% στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει να γίνουν αναγωγές τύπου Καρατζαφέρη και ο γνωστός οινοποιός/ακτιβιστής να ιδρύσει δικό του κόμμα και να διεκδικήσει έδρες στο κοινοβούλιο ή/και στην Ευρωβουλή; Αφήνουμε την απάντηση στους αναγνώστες.

Στις εκλογές της 15ης Οκτ. 2006 το ηχηρότερο μήνυμα το έδωσε η αποχή επαυξημένη από το διόλου αμελητέο ποσοστό των άκυρων/λευκών- φανταστείτε ποσοστά άκυρων/λευκών της τάξεως του 7% σε εθνικές εκλογές... Είναι λοιπόν γεγονός αναμφισβήτητο ότι το λιγότερο ένας στους τρείς Έλληνες επέλεξε να σνομπάρει τη συγκεκριμένη «γιορτή της Δημοκρατίας». Εδώ υπεισέρχονται ποικίλες ερμηνείες. Οι δύο πόλοι της εξουσίας «ποιούν την νησαν» επί του φαινομένου. Τα μικρότερα κόμματα εξηγούν την αποχή ως έκφραση αποδοκιμασίας του σάπιου δικομματικού κατεστημένου που έχει καταστήσει τους ΟΤΑ γόνιμο έδαφος για τη διαφθορά. Αυτή η εξήγηση αποδίδει μέρος της αλήθειας. Αυτοτραυματίζονται όμως τα μικρά κόμματα όταν την προκρίνουν γιατί έτσι δέχονται ότι και αυτά αποτελούν μέρος του προβλήματος- αλλιώς οι δημότες αντί να απέχουν ή/και να αστειεύονται, θα τα ψήφιζαν για να δώσουν τις λύσεις που απαιτούνται. Για την αποχή υπάρχουν, βεβαίως, και πιο πεζοί, πρακτικοί λόγοι, οι οποίοι οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ψήφος δεν αξίζει τον κόπο.

Ο σοβαρότερος όμως λόγος που τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία για τους ΟΤΑ είναι ότι την περιφρονούν. Ακόμα και ένας σημαντικός αριθμός δημοτών που πάνε στα εκλογικά κέντρα, περιφρονητικά πηγαίνουν αλλά ψηφίζουν μόνο για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Τα κόμματα της εξουσίας σφετερίζονται όλες αυτές τις ψήφους της απελπισίας και τις παρουσιάζουν ως δυναμικές εκφράσεις στήριξης δικής τους και αποδοκιμασίας του αντιπάλου. Πουθενά μέσα σ’ αυτό το τσαλαπάτημα δεν υπάρχει ειλικρινές ενδιαφέρον για τη δημοτική πρόοδο. Το ζητούμενο είναι η δημιουργία εντυπώσεων και το πλασάρισμα σε αξιώματα που να έχουν προοπτική η/και να …ρευστοποιούνται. Αυτή η κυνική αλλά απόλυτα δικαιολογημένη τοποθέτηση του 30% του εκλογικού σώματος έναντι της πολιτικής γενικότερα και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ειδικότερα, καταλήγει στην αποχή. Η προσφιλής «πόλωση» δεν αγγίζει τους αγανακτισμένους πολίτες οι οποίοι, τελικά, «ψηφίζουν» με το δικό τους τρόπο. Δυστυχώς με αυτό το σύστημα τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο την Ελλάδα κυβερνάνε πάντα οι απόλυτες μειοψηφίες.

Το άμεσο ερώτημα είναι αν και πότε θα σταματήσει το κακό. Αν και πότε οι εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση θα αφορούν αυτήν και όχι τους κομματικούς βαρώνους. Μια ματιά στους τελευταίους εξάγει ένα εξόχως αποκαρδιωτικό συμπέρασμα:
-Από πλευράς ΝΔ η κα. Μπακογιάννη δρα εδώ και πολλά χρόνια έχοντας κλειδωμένη στο στόχαστρό της την πρωθυπουργία. Με τέτοια αντίπαλο όποιος άλλος δελφίνος ξεμυτίσει στο κυβερνών κόμμα θα πρέπει να είναι έτοιμος για ενδοκομματικό πόλεμο που ενδεχομένως δεν θα έχει ξαναδεί ο τόπος. Ο αγώνας για τη διαδοχή του κ. Κώστα Καραμανλή θα διχάσει τη Νέα Δημοκρατία από την κορυφή έως τον τελευταίο κόκκο της βάσης της και οι προσκείμενες δημοτικές παρατάξεις θα κληθούν να πάρουν ξεκάθαρη θέση.
-Στο ΠΑΣΟΚ η ανεπάρκεια του αρχηγού του δεν παύει να εκδηλώνεται κάθε φορά που το ζητούμενο είναι ακριβώς το αντίθετο. Από τα πρώτα αποτελέσματα το βράδυ της 15ης Οκτ. θα πρέπει να αναρωτήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ γιατί, παρά την υπόσχεση/απαίτηση για ανανέωση, δεν μπόρεσαν να παρουσιάσουν έστω έναν/μία «Τσίπρα» στην Αθήνα και τουλάχιστον άλλον ένα στη Θεσσαλονίκη. Η επίκληση του «όποιος καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι» (βλέπετε Μαίρη Ματσούκα) δεν γίνεται αποδεκτή εφ’ όσον πρόκειται για ηγέτη που χαιρετήθηκε ως «Μεσσίας».
Ακόμα και στους δύο μεγάλους δήμους όπου η νίκη του ΠΑΣΟΚ πήρε διαστάσεις θριάμβου, οι εκλεγέντες δήμαρχοι πήραν αμέσως αποστάσεις από το κόμμα που τους πλαισίωσε. Στον Πειραιά ο κ. Φασούλας επιβεβαίωσε αμέσως την υποψία ότι, συν τω χρόνω, επιφυλάσσει για τον εαυτό του πολύ …υψηλότερα όρια, ξεκαθαρίζοντας στην πρώτη του κιόλας ομιλία ως νικητής ότι «αυτή τη νίκη δεν τη χαρίζουμε σε κανένα κομματικό επιτελείο»! Στο Ηράκλειο ο κ. Κουράκης στις συνεντεύξεις του αναφέρεται στο μέλλον της πόλης του και ουδόλως στο ΠΑΣΟΚ. Ακόμα όμως και στην Πάτρα ο κ. Φούρας χρειάστηκε τη βλακώδη παρέμβαση του επιεικώς απαράδεκτου πρωτοπαλίκαρου της ΝΔ στην πόλη, Ν. Νικολόπουλου, για να νικήσει στο Β’ γύρο τον γηραιό σκληροπυρηνικό Δεξιό αντίπαλό του Ευ. Φλωράτο. Αποδείχτηκε ότι το «σπίτι» τους οι Παπανδρέου το μοιράζονται εξ ίσου με την παραδοσιακή Δεξιά. Η Αθήνα, ο Πειραιάς, η Θεσσαλονίκη, οι Σέρρες, η Πάτρα και το Ηράκλειο έστειλαν το ίδιο μήνυμα: οι εκλογές για τους ΟΤΑ δεν έχουν ως πρώτο λόγο την πρόοδο των δημοτών αλλά αποτελούν ένα σημαντικό επεισόδιο στο ξεκαθάρισμα των ενδοκομματικών και διακομματικών λογαριασμών. Οι Δημοτικές-Νομαρχιακές 2006 έστειλαν και ένα μήνυμα προσωπικά στον κ. Γ. Α. Παπανδρέου. Ότι θα σωθεί μόνο αν κερδίσει τις επερχόμενες εθνικές εκλογές. Αν δεν το πετύχει θα ξεσπάσει και στο κόμμα της Αξ. Αντιπολίτευσης αδυσώπητος αγώνας για την ηγεσία ενός 40% του εκλογικού σώματος, πάντα κάτω από το απειλητικό βλέμμα της Ντόρας Μπακογιάννη, και θα είναι πολύ ενδιαφέρον πως η μάχη αυτή θα μεταφερθεί και στις δημοτικές παρατάξεις που τώρα έσωσαν τα προσχήματα για τον αρχηγό.

Αιχμή του δόρατος στην κυβερνητική προπαγάνδα περί της δήθεν θετικής ανταπόκρισης της οικονομίας στις λεγόμενες μεταρρυθμίσεις είναι η ελάχιστη κάμψη των επίσημων δεικτών της ανεργίας.
Ο πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής παραδέχεται βέβαια ότι, όταν ο ένας στους δέκα Έλληνες που ανήκουν στο εργατικό δυναμικό είναι αδύνατο να βρει δουλειά, δεν μπορεί κανείς να δηλώνει ικανοποιημένος. Αλλά, λέει, οι «μεταρρυθμίσεις» είναι μονόδρομος.

Καλωσορίσατε στην εποχή της επικοινωνίας. Χαρείτε την εικόνα της επιφάνειας και απολαύστε τα αγαθά της αφθονίας εφ όσον δεν ανήκετε στο 10% των (επισήμως) ανέργων, στο 20% των κάτω του ορίου φτωχών (ΓΣΕΕ) και στο 13% των εργαζομένων που λόγω των πενιχρών αποδοχών τους δεν θα ξεφύγουν ποτέ από τη μιζέρια(ΓΣΕΕ). Έτσι κι αλλιώς ο κ. Πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του, με το πρόσχημα των αντοχών της οικονομίας επέλεξαν και αυτοί, μετά το ΠΑΣΟΚ, να δραστηριοποιούνται υπέρ των σταθερών αξιών: των εχόντων και των κατεχόντων με τους οποίους μοιράζονται το ίδιο κλαμπ της καλοπέρασης και νέμονται την Ελλάδα που τους ανήκει εξ αδιαιρέτου.
Τα μέλη του κλαμπ όμως δεν αρκούν για ένα νόμιμο εκλογικό αποτέλεσμα και εδώ είναι το παράδοξο αλλά εξόχως πραγματικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει το σύγχρονο πολιτικό πλαίσιο της Ελλάδας: οι εκάστοτε κομματικοί γενίτσαροι και πασάδες σφετερίζονται συστηματικά το αδύναμο κομμάτι της κοινωνίας για να κυβερνήσουν στη συνέχεια υπέρ του ισχυρότερου.

Η παράσταση των στοιχείων του κρατικού προϋπολογισμού δεν αποκαλύπτει από μόνη της το μέγεθος της ανηθικότητας του πολιτικού μας κατεστημένου. Η συνέντευξη όμως του κ. Πρωθυπουργού στην 71η ΔΕΘ πέτυχε να το κάνει, αν κάποιοι διαθέτουν μνήμη, λίγες γνώσεις και δεν είναι βολεμένοι. Ακόμα όμως και αν συνέτρεχαν και τα τρία αυτά μαζί σε ικανή μερίδα πολιτών, ελάχιστα θα προβληματιζόταν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αφού ο κύριος αντίπαλός της, το ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται τα τελευταία τέσσερα χρόνια (δηλ. και ένα χρόνο πριν το διορισμό του «πρίγκιπος» σε ρόλο σωτήρα) σε κατάσταση που θυμίζει εγκλωβισμένη μύγα. Πετάει προς πάσα κατεύθυνση με δυνατό βόμβο, μόνο που εκεί που νομίζει ότι επί τέλους βρήκε άνοιγμα να ξεφύγει, πέφτει με δύναμη πάνω στο τζάμι και σωριάζεται κάτω ζαλισμένη και αποκαμωμένη μέχρι να συνέλθει και να συνεχίσει την ίδια απελπισμένη, αδιέξοδη πτήση.

Με δεδομένη λοιπόν την έλλειψη παιδείας και μνήμης αφ’ ενός, την έλλειψη ενδιαφέροντος από τους πολλούς βολεμένους αφ’ εταίρου και τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα, ο Κώστας Καραμανλής δεν μπόρεσε να αντισταθεί και παρουσιάστηκε, μίλησε και φέρθηκε στο Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο με τρόπο που παραπέμπει στα κωμικοτραγικά πλάνα που όλοι έχουμε δει, από τις ομιλίες του Duce ενώπιον του φασιστικού πλήθους στην Piazza Venezia...

Όσοι έχουν μνήμη και παρακολούθησαν τον κ. Καραμανλή στην προεκλογική τηλεμαχία το βράδυ της 26ης Φεβ 2004, θυμούνται το καταπληκτικό σχόλιό του ότι ο λόγος ύπαρξης των πολιτικών προσώπων είναι οι φτωχοί. Γιατί οι πλούσιοι, είπε, έχουν λεφτά και δίνουν μόνοι τους λύσεις στα προβλήματά τους. Με τις απαντήσεις/δηλώσεις του όμως, στη φετινή ΔΕΘ, ο κ. Πρωθυπουργός επιβεβαίωσε σε όσους διαθέτουν κρίση, ότι ο λόγος ύπαρξης της εξουσίας είναι να ενισχύει τους πλουσίους ενώ οι φτωχοί διατηρούνται στοιχειωδώς στη ζωή για να παράγουν τις απαιτούμενες ψήφους που νομιμοποιούν το καθεστώς της ντε φάκτο ολιγαρχίας.

Το τρίπτυχο «έλλειψη παιδείας, πολιτική αμνησία, βόλεμα» επιτρέπει την απρόσκοπτη εγκατάσταση του εικονικού κράτους από τη Νέο-Δεξιά, αντί για την περιβόητη επανίδρυσή του. Με εντυπωσιακό λεκτικό τάλαντο ο κ. Πρωθυπουργός ντριμπλάρισε το σκιάχτρο της διαφθοράς, προσπέρασε τον υπόκοσμο της κερδοσκοπίας, εξαφάνισε τους πυρπολημένους δρόμους της Θεσσαλονίκης και παρέπεμψε την άσκηση των καθηκόντων του ιδίου και της κυβέρνησής του- για τα οποία όλοι τους πληρώνονται αδρά από το υστέρημα των φορολογουμένων- στο όταν θα είναι αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…

Η εικονική πραγματικότητα της Νέας Δημοκρατίας στηρίζεται πάνω στη λέξη «μεταρρύθμιση». Λέξεις που σε άλλες χώρες έχουν περιεχόμενο και περιγράφουν έργα και χειροπιαστά αποτελέσματα, στην Ελλάδα υφίστανται δόλια μετάλλαξη της έννοιάς τους για χάρη της κομματικής σκοπιμότητας και της πολιτικής υποκρισίας. Επειδή η λέξη «αλλαγή» υπέστη ανεπανόρθωτο πλήγμα από τον Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος την πήρε, ως πολιτικό όρο, μαζί του στον τάφο, ο Κώστας Καραμανλής κατέφυγε στη «μεταρρύθμιση».

Για να επανέρθουμε όμως, όταν οι δρόμοι, τα υπόγεια, οι λαϊκές αγορές, οι απούλητες σοδειές, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα δικαστήρια, οι σκοτεινοί διάδρομοι των δημόσιων κτηρίων τον περικυκλώνουν, ο κ. Πρωθυπουργός κρύβεται πίσω από το μηνιαίο δελτίο της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας με το σελιδοδείκτη στα ποσοστά της ανεργίας. Όμως όσοι έχουν κρίση, λίγη γνώση και δεν είναι βολεμένοι θα συλλογιστούνε και τα εξής:

Το δείγμα και τα στοιχεία από τα οποία βγάζει τα εικονικά της συμπεράσματα η ΕΣΥΕ, υφίσταται διαρκώς ποιοτικές αλλοιώσεις. Πρώτη είναι η αύξηση του κομματιού των ξένων εργαζομένων στο σύνολο του εργατικού δυναμικού της χώρας. Εφ όσον το ποσοστό των μεταναστών που εργάζονται είναι πολύ υψηλότερο από αυτό των γηγενών (μόλις οι μισοί από τους ικανούς Έλληνες εκφράζουν θέληση για εργασία), με τη διαρκή αύξηση των μεταναστών και τη μείωση, μην ξεχνάτε, των γεννήσεων, μειώνεται αυτομάτως ο επίσημος βασικός δείκτης, ανεξάρτητα των «μεταρρυθμίσεων». Είναι βέβαια πασίγνωστες οι… ευκαιρίες απασχόλησης που προσφέρονται στους οικονομικούς πρόσφυγες που καταφθάνουν στη χώρα μας. Αυτή η αυτόματη σμίκρυνση, ελάχιστη πάντα, του επίσημου βασικού δείκτη της ανεργίας δεν γίνεται τελικά αισθητή από τον Έλληνα άνεργο που περιμένει χρόνια για να ξεφύγει από την καταδίκη της περιθωριοποίησης μέσω αξιοπρεπούς εργασίας με αξιοπρεπή αμοιβή. Τέτοιο σενάριο πρακτικά δεν υφίσταται παρά μόνο στα ψευτοσυνθήματα των δύο κομμάτων εξουσίας περί ίσων ευκαιριών και αξιοκρατίας.

Μια κακοήθης αλχημεία της «μεταρρύθμισης» είναι η μερική απασχόληση. Στην Ελλάδα της εικονικής πραγματικότητας και των λογής μάγων της επικοινωνίας, αυτό το «μερική» ωθεί μεν στην ευημερία τους αριθμούς και τους εργοδότες αλλά τους «απασχολήσιμους» τους οδηγεί σε αδιέξοδο, στη φάκα των απλήρωτων υπερωριών, της ελλιπούς ασφάλισης, των εργοδοτικών εκβιασμών και των τιποτένιων αμοιβών που σαν να μην έφταναν όλα τ’ άλλα και μπροστά στα επιχειρηματικά ολιγοπωλειακά υπερκέρδη, καθιστούν τους «μερικώς» εν δυνάμει δουλοπάροικους των τραπεζοτοκογλύφων. Και όμως, για την πειθήνια ΕΣΥΕ της Νέας Διακυβέρνησης όλοι αυτοί οι νέο-δουλοπάροικοι μετρώνται ως υπέροχα εργαζόμενοι και πολλά υποσχόμενοι πολίτες.


Ένα άλλο σημαντικό ποιοτικό δεδομένο που δεν παρακολουθεί και δεν αποκαλύπτει ο επίσημος βασικός δείκτης της ανεργίας που ανεμίζει η κυβερνητική προπαγάνδα, είναι η μετακίνηση της εργασιακής διασποράς προς νεώτερες ηλικίες. Αυτό γίνεται επίπονα αντιληπτό καθημερινά από όλους τους ανέργους άνω των 35 ετών που αντιμετωπίζονται με σχεδόν πλήρη αδιαφορία από την αγορά εργασίας. Μετά δε τα 45 χρόνια ηλικίας ο αποκλεισμός είναι πρακτικά απόλυτος ενώ για τις γυναίκες το πρόβλημα είναι κατά πολύ οξύτερο.
Η δικαιολογημένη αντίληψη υπέρ της προτεραιότητας των νέων στην εργασία κατέληξε στην πράξη να λειτουργεί καταστροφικά έναντι των ωριμοτέρων ανέργων αλλά και εργαζομένων, καθώς οι μεγαλύτεροι απολύονται για να προσληφθούν οι νεώτεροι, με μειωμένες απαιτήσεις και δικαιώματα αλλά με αυξημένες υποχρεώσεις. Η απώλεια εργασίας των συζύγων με παιδιά και των μόνων γονέων, πέρα από τις κοινωνικό-οικονομικές συνέπειες και τις επακόλουθες ψυχικές που επιβάλει στους ενήλικες, επηρεάζει βαθύτατα και τα παιδιά τους. Για την παιδική και εφηβική ηλικία δεν είναι απλά η απώλεια του όποιου πρότερου επιπέδου ζωής αλλά η καταστροφή της αισιοδοξίας, της προσδοκίας ενός καλύτερου μέλλοντος, η απώλεια της πίστης στη δουλειά, στους νόμους, στους θεσμούς, στο νόημα της πολιτείας. Έτσι βιώνουν τα παιδιά των ανέργων τη σκληρή πραγματικότητα του «νέο-φιλελευθερισμού» και έτσι σπρώχνονται στην παραβατικότητα του δρόμου. Γιατί, αντίθετα, η παραβατικότητα των «ρετιρέ» ανταμείβεται με πλούτο, με εξουσία και… κύρος. Και ενώ τα κόμματα της εξουσίας επιβάλουν το φιλελευθερισμό στις μάζες, έχουν τα τελευταία χρόνια καταστήσει την οικογενειοκρατία στην πολιτική επίσημο σύστημα διακυβέρνησης. Το 1975 οι Έλληνες κατάργησαν τη μοναρχία αλλά τριάντα χρόνια αργότερα, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα έχουν ουσιαστικά καταφέρει να αλλοιώσουν το πολίτευμα εφ’ όσον τα στελέχη τους καταλαμβάνουν θέσεις στο κοινοβούλιο μέσω κληρονομικού δικαιώματος. Αλλά δεν περιορίζονται σε αυτό. Τα δημόσια αξιώματα διανέμονται κατά κανόνα μέσω σχέσεων αίματος, σπέρματος και χρήματος ενώ η διαπλοκή προικοδοτεί τους γόνους της εξουσίας και του κεφαλαίου με τα φιλέτα της αγοράς εργασίας. Το σύστημα είναι ουσιαστικά αδιαπέραστο εφ’ όσον ακόμα και όσοι κατ’ εξαίρεση εισέρχονται, αργά ή γρήγορα θα πουλήσουν την ψυχή τους. Επειδή μάλιστα ζούμε σε μια μικρή χώρα όπου δύσκολα κάτι μένει κρυφό, το πολιτικό θράσος εκδηλώνεται ανοιχτά και κυνικά και αποτελεί πλέον αποδεκτό, αν όχι θαυμαστό, τρόπο άσκησης των αξιωμάτων. Κάποτε οι πολιτικοί που πλούτιζαν εθεωρούντο αυτομάτως διεφθαρμένοι. Σήμερα όσοι βιώνουν την εξουσία χωρίς να πλουτίσουν εκλαμβάνονται περίπου ως αποτυχημένοι και αμφισβητείται η εξυπνάδα και η τόλμη τους. Η κατάχρηση της εξουσίας προκαλεί ανεργία και, ειδικότερα, η αυθαιρεσία εναντίον ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας και της οικονομίας, εναντίον ανθρώπων που στη μέση της ζωής τους περιθωριοποιούνται ως άχρηστοι γιατί έζησαν λίγο παραπάνω, είναι δείγμα των πραγματικών προθέσεων της εκάστοτε κυβέρνησης.

Η ανεργία στην Ελλάδα οφείλεται σε δύο παράγοντες που δεν έχουν σχέση με τις περιβόητες αντοχές της οικονομίας ούτε με την ακόμα πιο περιβόητη «ανταγωνιστικότητα».

Πρώτος παράγων, ιστορικός, διαχρονικός και πάντα επίκαιρος, είναι η πάγια άρνηση του συνόλου των πολιτικών διαχειριστών της χώρας να προσφέρουν στους Έλληνες ίσες ευκαιρίες ενώ τις διατυμπανίζουν διαρκώς, δόλια και υποκριτικά. Η αναξιοκρατία/ολιγαρχία προκαλεί ανεργία γιατί απαγορεύει τις θρυλικές «διαρθρωτικές αλλαγές» καθώς αυτές θα σήμαιναν την ανατροπή των πελατειακών σχέσεων που συγκρατούν το σαθρό οικοδόμημα της εξουσίας στην Ελλάδα.

Ο δεύτερος παράγοντας εκπορεύεται από τον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης στροφής που πρώτη η Κυβέρνηση Σημίτη επέλεξε αλλά η Κυβέρνηση Καραμανλή βάλθηκε να επιβάλει στη χώρα, θεωρώντας τη «μονόδρομο» για την πρόοδο, για την πολυθρύλητη ανταγωνιστικότητα αλλά και για λόγους ανάγκης αφού οι φωστήρες του παρελθόντος βούτηξαν το κράτος στα χρέη. Η Κυβέρνηση Καραμανλή διέγραψε τον προσφιλή (επί Σημίτη) όρο «σύγκλιση» και στη θέση του ανέβασε την «ελαστικοποίηση» των εργασιακών κανόνων όταν:
- Οι αμοιβές και οι συντάξεις σε σχέση με το κόστος ζωής είναι εξαιρετικά χαμηλές.
- Η ανασφάλιστη εργασία σύνηθες φαινόμενο
- Η αισχροκέρδεια εκρηκτική
- Η ανεργία στο 10% και
- Το κράτος μπάχαλο.

Ο συνδυασμός αυτός δεν έχει καμία ελπίδα να δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον για όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες, όπως αρέσκεται να λέει, με υποκριτική πολιτική ορθότητα, ο κ. Πρωθυπουργός. Ο συνδυασμός αυτός τεκμηριωμένα μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και αυξάνει τον αριθμό των πολιτών που ισορροπούν στο όριο της φτώχειας ενώ όσοι βρίσκονται από κάτω είναι εν πολλοίς καταδικασμένοι. Σε τεχνολογικά και θεσμικά προηγμένες χώρες, με υψηλό επίπεδο παιδείας και πιο «ίσες» ευκαιρίες, ο νεοφιλελευθερισμός πράγματι δημιουργεί θέσεις εργασίας. Στην πλειοψηφία τους όμως αυτές αποδίδονται άριστα από τον όρο “McJobs” που εφηύρε ο Douglas Coupland στο γνωστό βιβλίο του με τίτλο Generation X. Δηλαδή δουλειές χαμηλόμισθες, άχαρες, ασταθείς, πρόσκαιρες, χωρίς προοπτική.
Στην Ελλάδα της αυθαιρεσίας, της αναξιοκρατίας και της ανευθυνότητας η νεοφιλελεύθερη οικονομία παράγει αφέντες και δούλους. Όταν προσλαμβάνει νέους εργαζόμενους το κάνει με όρους κι αμοιβές που τους εγκλωβίζουν στην ανασφάλεια, στην ήττα, στην απάθεια, στη φτώχεια. Μάλιστα, τόσο οι πρόσφατα μεταλλαγμένοι «Σοσιαλιστές» όσο βέβαια και οι «νεοφιλελεύθεροι», διαφημίζουν τέτοιες θέσεις εργασίας ως λύση έναντι της εγκληματικότητας. Κάτι δεν πάει καλά όμως γιατί η εγκληματικότητα αυξάνει και γοητεύει ολοένα νεώτερα άτομα. Γιατί; Μα είναι φυσικό όταν κάθε μέρα ο νέος βλέπει τα όνειρά του να απομακρύνονται και τους στόχους του να γίνονται ψευδαίσθηση ενώ οι «νονοί» συναγελάζονται με την εξουσία.

Η χωρίς όρια απληστία των Ελλήνων επιχειρηματιών και η ανυπαρξία συγκροτημένου κράτους έχουν ως αποτέλεσμα να πετιούνται στο δρόμο χιλιάδες οικογενειάρχες που λόγω «ελαστικοποίησης» κατατάσσονται ως «άκαμπτοι» και αντικαθίστανται αμέσως από οικονομικούς πρόσφυγες ή επιδοτούμενους νέους Έλληνες. Για κάθε έναν ή δύο νέους των εξακοσίων ευρώ στην καλύτερη περίπτωση, μια τετραμελής οικογένεια πετιέται στον Καιάδα. Όμως ο βασικός δείκτης της ανεργίας πέφτει κάποια χιλιοστά και αυτό αποτελεί λόγο για τη ΝΔ να πανηγυρίζει, όπως πανηγύριζε και το ΠΑΣΟΚ για τα δικά του ανάλογα κατορθώματα. Αποκαλύπτεται λοιπόν αμέσως η πρώτη απάτη της «μεταρρύθμισης» όταν κάνει λόγο για δήθεν μείωση του προβλήματος της ανεργίας με πρόσχημα αυθαίρετες ερμηνείες και υστερόβουλες επιλογές στατιστικών δεδομένων.

Οι πελαγωμένοι Έλληνες νεόπτωχοι και μη χειρότερα, αμόρφωτοι, αποβλακωμένοι από την τηλεόραση και χωρίς πειστική παρουσία ούτε συγκεκριμένες προτάσεις από μέρους της αντιπολίτευσης έναντι του Ντούτσε-Καραμανλή, θα τον ξαναψηφίσουν δαγκωτό.

I think this question will never be answered beyond any doubt. I’m not even sure if referring to the animal behavior is gonna help this ongoing debate. Humans have way more complex brains and, if any conclusions were to be drawn, then only primates, dolphins and whales should be considered, the most intelligent of all species. I have no idea about homosexuality at sea but I have seen footage of chimp homosexual contact and got the impression that the male chimps involved had just taken their regular playing sprees one step further. I doubted that they knew, that what they were doing was “homosexual”. I believe that to them it was just a game of “let’s get off”, played by giving each other blowjobs and hand jobs! Now if any scientists recording chimp lives have observed exclusively “homosexual” preferences by certain chimps, male or female, I have no idea.

I believe that homosexuality is a genetic affair; that, by far, in most cases people are born homosexual. One cannot “learn” not to crave the opposite sex if they are born with the “normal” trait. Whether it is for religious or psychological reasons, a “normal” person [normal is one who follows the norm, the majority] who does not engage the opposite sex will still feel the urge and will have to withstand soul-ravaging sessions of desperate resistance to their omnipotent sexual urges. Very few succeed.
There are times people result to homosexuality out of fear, because they feel inadequate before the opposite sex or even because of extreme narcissism. Also, a lot of times they are skillfully led to homosexual acts by sexual predators who prey on their minds. Does this qualify as nurture? Were these “homosexuals” given a clear and free choice and did they choose happily and freely?

Perhaps the best case in favor of the “nurture” proponents is the prison populations. But are all of the tens of thousands of inmates, men and women, who engage in homosexual acts, homosexual? Apparently, for a lot of them the conviction that prison is their last home makes it easier to come to terms with the limited choices of prison life. For most inmates it is either f*cking the fellow inmate or cutting it off altogether. But this isn’t grounds for a free choice. Is a sexually active inmate, who had never before sexually desired/engaged his/her own sex, homosexual? If one lifer manages to perfectly abstain while another gets all he can, can we draw conclusions about who is and who isn’t or are there other important factors involving the personality of the individuals?

However, if one is a born homosexual there is going to be a token course; the one all conscious homosexual people travel and whose experiences are fairly common among themselves. Straight boys and girls often kiss and touch each other in a sexually curious way. Once puberty sets in though, things become clear and preferences develop and they generally don’t change. Some people may be forced to live terribly pretentious lives. A “closet-homosexual” is a “straight” person to everybody but to themselves. What exactly does such an individual nurture? Homosexuality or heterosexuality?

I reckon that the question “Nature or Nurture” concerns the heterosexual segment of society only. To the gay individual such pondering must be either useless and/or irrelevant. People are gay or they aren’t. Soul-searching and trying to remember if you fancied the doctor who delivered you, is rather pointless. The pressing need, if gay, is not to figure out how you got there but just how to live as best as you can while belonging to a small and discriminated minority.

Note: In my opinion bisexuals are just sexually greedy folks who may be gay or straight but they can and do welcome sexual variety from both sexes.

I’m one of those who believe that in 1945 the United States broiled a half million Japanese in order to send a message to Stalin. Unfortunately none predicted that the Soviets might hear the Americans’ message too loud. By the end of the 1950s the US was already looking at hundreds of nuclear-tipped ICBMs itching to strike it. Soon afterward half a dozen countries had tens of thousands of such itchy rockets standing erect, just a finger-tap away from bearing Armageddon.

For better or worse, the USA has been the world’s sole superpower for almost twenty years already. In its first act as the undisputed champion, in the war against the Milosevic regime in the early ‘90s, America brought the atom back to the battlefield in the form of depleted uranium munitions. We can all now expect that from then on there will be no major war without a nuclear element in it. Bill Clinton set the wheel in motion and GW Bush happily spun it down the road.

It is as simple as just constantly talking about the use of nuclear weapons, or constantly talking about denying the possession of nuclear weapons by selected countries, if one is to slowly but surely coach the public into accepting the unthinkable: the use of nuclear bombs as a decisive weapon.






Because of the advancement in targeting and explosives, strategic command-and-control installations as well as weapons-launching sites have been driven deep underground. That started a vicious cycle of ever more powerful, ever more precise bombs, with ever more penetrating capabilities going after ever deeper military compounds. Now that even these conventional explosive wonders can’t always deliver, nuking might be the only foolproof option in order to destroy something that might be a quarter-mile underground. Sounds ok but there’s a problem: this strategic site might be too close to a major urban center.

If you’re the Israeli government fighting Arabs and/or Iranians, that won’t deter you from ordering a nuclear barrage for good measure. And it seems that Washington has already signaled to Israel that if they so decide, then just go ahead and instant-cook ‘em. Might has always made right and “justice” will always be imposed via superior firepower. So then one shouldn’t waste time trying to argue the subject in terms of morality and the like. The arguments should be solely focused on practical terms and here they are:


1. For the world Jewry the Nazi Holocaust is a never-again historical tragedy. Why, then, the Hiroshima and Nagasaki nuclear incinerations shouldn’t be considered likewise? That is a question of capital importance as it is universally accepted that a nuclear strike will highly likely be retaliated against. In fact in all cases where both embattled countries have nuclear arsenals it is absolutely certain there will be retaliation. An infant could start a nuclear war but once the bombs have struck, how does it stop?
2. The good people who dream of witnessing a state-of-the-art mushroom cloud rising in the horizon, devised two clever terms that can nicely accommodate their ambitions: limited nuclear strikes and rogue states. Both these terms were given more-or-less arbitrary definitions. Any country unwilling to bow to the United States is automatically a “rogue state”. Any nuclear strike against such a country is... “limited” - but should be a showcase for those “rogue states” standing in line, as to what Uncle Sam has in store for them.
3. It will, however, be very difficult if not impossible, even for the United States, to justify to the horrified world community a pre-emptive nuclear strike against a much weaker adversary that will result in unthinkable images broadcast to every corner of the planet. There’s one country though, that doesn’t care about apologizing to anybody; a country that has traditionally served as Washington’s executioner: Israel.
4. When half-way into the latest Israeli war, PM Ehud Olmert declared that Germany is Israel’s best friend, nearly everyone thought he referred to Germany’s support for the Israeli aims against Hezbollah. A week after the cease-fire were accomplished it was revealed that Germany had provided Israel with two submarines especially equipped to carry and launch nuclear-tipped missiles. By the way, the German government, the German volk that is, footed one third of the subs’ cost.
5. It was consequently written in the international press that Israel is considered to pack the world’s sixth-largest stockpile of nuclear bombs. Thousands of them. Now this is a true wonder and it is entirely attributed to the United States. Israel, on its own, has never conducted a test of a war-intended nuclear devise. This country is too small to even conduct rocket launch tests. It does test-fire some missiles into the Mediterranean but that’s not how the Israelis accomplish their readiness in the rocket field. They do that by working closely with the Americans. The US and the Israeli air force have no secrets among them.
6. If push comes to shove, Washington may pat the Israelis on the back, escort their subs out to the Persian Gulf and tell them when to fire. If Iran keeps working on uranium enrichment, it is likely that it will rain nukes. America will play its standard recording about Israel’s right to self defense and then will watch as all hell breaks loose.








7. First of all, there will be no direct nuclear retaliation because Iran has no nukes and can’t produce them for a few decades. If the Iranians have enough courage or are after all, still capable of launching their conventional ICBMs against Israel, the Israelis will nuke them again or, in the best case, they will blow up the Iranian rockets in mid-air and carry out a massive Lebanon-style bombing campaign against Iran.
8. This may sound like heaven-made in the ears of the Bush Administration but let’s get close to the action. The Hiroshima/Nagasaki drama belongs to History but Chernobyl is still unfolding and still costing... There is no such a thing as a “limited” nuclear strike. Even the notorious DU bombs disperse a lethal level of radiation and slow-kill indiscriminately for years after their usage, if not collected off the ground. Even a single carefully launched nuclear warhead will create fallout and long-lasting contamination to large parts of Iran, a rather large country. Actually there will be several launches targeting many nuclear facilities as the Iranians have spread them out in order to minimize the damage of just this sort of attack. There is no way to restrict the after-effects of a “limited” nuclear strike to a limited area. That is the reason Syria may rest assured it isn’t a target of Israel’s nuclear arsenal. It is too damn close. But all of Iran’s neighbors, Iraq too, will most likely be affected by the fallout and there will be an unprecedented international uproar. Imagine the situation if a single missile hits elsewhere of its designated target; not an unlikely event. But even to get to that point, Israel and the United States will have to bypass many other obstacles.
9. All of the Israeli submarines are closely watched by the Russians, from space. The US-Israeli flotilla will have to circumnavigate Africa to get to the Persian Gulf and it is just impossible to not get detected. Even if the Americans ship the Israeli subs, hiding them inside vessels of their own and just dump them in the water off the Iranian coast, it will still be impossible not to be discovered. The intense covert operations that will precede a supposedly surprise strike will be run concurrently with an equally intense high-tech war conducted by computer networks, satellites and by on the ground reconnaissance units that will be practically impossible to fully conceal. And it isn’t just the Russians. To the Chinese, Iran is a strategic partner and vital for China’s energy supplies. Do the Israelis care? Not the least but the Americans do because a US-sponsored nuclear strike against Iran will give the Chinese a much needed pretext to “limitedly” nuke Taiwan at some point in the foreseeable future.
10. The aftermath. After the reinstating of the “total warfare” doctrine, where indiscriminant bombing is now accepted and promoted in order to win a war, going the next step of accepting nuclear weapons as a legitimate and, in fact, intelligent choice, will be catastrophic. It will break the fragile threshold that humanity has managed to maintain since 1945 and will bring mankind at its closest to another world war. The entire Non-Proliferation movement, whatever of it isn’t just hypocrisy, will practically go up in radioactive smoke. Every country whose leadership needs a facelift will declare its right to possessing its own nuclear deterrent force. Every major power that needs a quick fix in its disputes will just “limitedly” nuke the smaller guy. Every so often, a viewer from space would see atomic mushrooms rising into the atmosphere until nuclear winter sets in.






11. This isn’t a pessimistic scenario; it is a simple accounting of the way things are going, one small stupid step after another. If it concerned any other country that were at odds with Iran it might be true that the purchase of two additional smart submarines were a great idea, sending a clear message and costing only money. Israel, however, has always used the weapons it possesses with the single exception of the nuclear ones. Following its debacle in Lebanon and in light of Iran’s determination to reclaim its lost clout, it is very difficult to expect that Israel will not feel desperate and won’t act accordingly, especially during times when the US just can't hold back from stomping on Iran.
12. At the end it might all be a bizarre way for nature’s economics to finally take effect upon humans. We are the only species on our planet that doesn’t seem to have a built-in biological mechanism for its own population control. Perhaps we do have it. It might, indeed, be built-in to the one organ that made us so prolific in the first place: our brain.

Το χειμώνα δοκιμάστηκε η Εύβοια απ' τα χιόνια, που είχε καεί το περασμένο καλοκαίρι και μετά πνίγηκε απ' τις πλημύρες ενώ χιλιάδες άνθρωποι, 60 χλμ απ' την Αθήνα δεν είχαν και ούτε έχουν γιατρούς. Περασμένα- ξεχασμένα.

Το χειμώνα ξανα-πλημμύρισε ο νομός Έβρου, χάθηκαν περιουσίες, πνίγηκαν χιλιάδες ζώα, καταστάφηκαν σπίτια και όνειρα. Περασμένα- ξεχασμένα.

Στο Αιγαίο κουμάντο κάνουν κάποιοι γκάνγκστερ εφοπ-ληστές. Οι νησιώτες και οι τουρίστες στιβάχτηκαν στα σαπιοκάραβά τους για να... περιμένουν. Παιδιά, ηλικιωμένοι κι άρωστοι μαρτύρισαν, ενώ άλλοι βγήκαν απ' τη δοκιμασία ψυχασθενείς. Περασμένα- ξεχασμένα.

Η Κασσάνδρα Χαλκιδικής πυρπολήθηκε και Έλληνες και ξένοι αφέθηκαν στην τύχη τους. Σύσσωμος ο "κρατικός μηχανισμός" επιδόθηκε στο έργο του "spin control", στην προπαγάνδα δλδ, ότι όλα δήθεν λειτούργησαν "ομαλά"! Ακριβώς όπως έκαναν και το χειμώνα, όταν η Ελλάδα θάφτηκε κάτω απ' τα χιόνια. Ο Φούρλας τότε αγωνιζόταν να σώσει τα μούτρα του Βουλγαράκη που τελικά το τομάρι του το έσωσε ο Καραμανλής. Περασμένα- ξεχασμένα.

Η μήπως η Χαλκιδική πέφτει υπερβολικά κοντά στη ΔΕΘ, σε απόσταση και σε χρόνο; Οι άνεργοι της Βόρειας Ελλάδας δεν ξεχνούν. Οι αποτεφρωμένοι της Χαλκιδικής θα καταραστούν τον Καραμανλή και θα μουντζώσουν τον Παπανδρέου που θα επιχειρήσει να τους εκμεταλλευτεί πολιτικά. Θα χειροκροτήσουν όμως οι δασοφάγοι, οι δασοκλέφτες και οι δασοκαταπατητές, απ' τη Χαλκιδική ως την Πελοπόννησο κι απ' τη Ζάκυνθο ως τη Σάμο. Σ' αυτούς θ' απευθυνθεί ο πρωθυπουργός γιατί είναι οι μόνοι που απολαμβάνουν έργα κι όχι υποσχέσεις. Με την προστασία του κράτους και την προτροπή των εκάστοτε κυβερνώντων, σεμνά, ταπεινά και μουλωχτά, καίνε τις ζωές των αποβλακωμένων lifestylers, έχοντας τη λαϊκή εντολή των wannabe lifestylers: κάψτε τα όλα, θέλουμε κι εμείς κιτς σπίτι στο βουνό!

Άρε κατακαμένη Ψωροκώσταινα… Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται… Γι αυτό, Φαρισαίοι, αφήστε τους κλαυθμούς και τους οδυρμούς μη σας πάρει ο διάολος!!

Πέρυσι, αρχές του καλοκαιριού, πήγα στο τοπικό υποκατάστημα του Μαρινόπουλου για τα κλασικά εργένικα ψώνια. Θα αγόραζα κι ένα σαμπουάν. Το δέρμα μου είναι της ομάδας «λιπαρό» ενώ η στάνταρ αντίδρασή μου στο άγχος είναι η απολέπιση στο τριχωτό του κεφαλιού. Δλδ πιτυρίδα που όμως δεν είναι πιτυρίδα αλλά ξηροδερμία. Πέρυσι τον Ιούνιο απολύθηκα από τη δουλειά μου λόγω… downsizing αλλά δεν ανησύχησα πολύ μήπως ξεραθεί το κεφάλι μου ολόκληρο γιατί το καλοκαίρι με την εφίδρωση η κατάσταση ελέγχεται. Η απόλυτη θεραπεία βέβαια θα ήταν να έβρισκα μια γαμάτη δουλειά αλλά έχω ισόβιο συμβόλαιο με τον κ. Μέρφυ.






Τες πα, το καλοκαίρι φυσικά λούζομαι καθημερινά και παραδοσιακά επιλέγω το γνωστό baby shampoo σε μεγάλη συσκευασία με την υποτιθέμενη έκπτωση/προσφορά. Να όμως που σε διπλανή θέση ο Μαρινόπουλος είχε σαμπουάν με τη δική του φίρμα, τα λεγόμενα generic brands, σε πλαστικό διάφανο μπουκάλι του ενάμισι λίτρου για μόλις ένα ευρώ και κάτι. Είχε μάλιστα το συγκεκριμένο προϊόν και τέσσερις επιλογές για διαφορετικά είδη μαλλιών.





Αυτό το τελευταίο με έπεισε και θριαμβευτικά διάλεξα το πράσινο μπουκάλι για την πιτυρίδα, με περισσή ικανοποίηση ότι νίκησα το καρτέλ των Procter & Gamble, Colgate-Palmolive, Unilever κλπ, που θρασύτατα κατακλέβουν τους καταναλωτές χωρίς αυτοί να έχουν περιθώριο αντίδρασης. Στο σπίτι μετάγγισα μια ποσότητα σε ένα όμορφο κεραμικό δοχειάκι και έμεινα με την εντύπωση ότι με το σαμπού αυτό θα κάνουμε στενή παρέα όλο το καλοκαίρι.




Ναι… Με τα πρώτα αφρώδη λουσίματα διαπίστωσα ότι κάτω από την πλούσια κόμη μου το δέρμα μου είχε κοκκινίσει και αποφλοιωνόταν. Αγόρασα ένα baby shampoo και το… ανακάτεψα με το generic. Κομμάτια νεκρής επιδερμίδας μεγέθους νυχιού έχασκαν διαπορόντα. Από τσιγκουνιά είπα να επιμείνω, με αποτέλεσμα δύο εβδομάδες αργότερα πάνω στο κεφάλι μου να γίνεται της π**τάνας.

Η φίλη μου με πληροφόρησε ότι τα φτηνά σαμπουάν αφρίζουν για τους ίδιους λόγους που αφρίζουν τα… απορρυπαντικά. Άρα, σκέφτηκα εγώ, έχουνε μέσα βασικές ενώσεις, σαν αυτές του Ajax για μάρμαρα και πλακάκια! Σε χρόνο dt πήγα στη σέξι φαρμακοποιό της γειτονιάς μου και έκτοτε μετά πόνου ψυχής εξάγω 15 ευρώ μηνιαίως για ένα φαρμακευτικό σαμπουάν που τελικά επανέφερε το κεφαλάκι μου στην πρότερη κατάσταση.





Το καρτέλ των πολυεθνικών με τιμώρησε αλύπητα τη μια και μοναδική φορά που τόλμησα να επιχειρήσω απόδραση από τη φυλακή τους.
Πάντως το μείγμα του φτηνού σαμπουάν που μου έμεινε, κοντά δύο λίτρα, πήγε σε καλή χρήση. Μ’ αυτό ξάσπρισαν ο νεροχύτης και τα μάρμαρα στις βεράντες μου.

Στη διεύθυνση http://adventures.yahoo.com/ που αποτελεί πρωτοσέλιδο link στο yahoo news, διεξάγεται εδώ και μέρες σκληρή λεκτική μάχη μεταξύ Σκοπιανών, Βουλγάρων και Ελλήνων για το ποιος λαός δικαιούται την κληρονομιά και τα εδάφη της Μακεδονίας.
Μην πάει ο νους σας αμέσως στο ότι αυτά αφορούν μόνο τους ακραιφνείς εθνικιστές, τους καρατζαφερικούς και τέτοιες ανοησίες. Κάντε τον κόπο και διαβάστε τι αναφέρεται στή συγκεκριμένη παρουσίαση (ενός Αμερικανού τουριστικού συγγραφέα/επιχειρηματία) και τι σχολιάζουν οι Σκοπιανοί για τους Έλληνες, γενικότερα σα λαό και όχι μόνο τις ακρότητές τους περί «Μακεδονίας».
Αυτό όμως που με σοκάρισε περισσότερο είναι το γεγονός ότι μεταξύ των πιο εχθρικών για την Ελλάδα σχολίων βρίσκονται μερικά γραμμένα από Έλληνες πολίτες που ταυτοποιούν εαυτούς αποκλειστικά ως «Μακεδόνες». Δεν δέχονται το Ελληνικό κράτος, απορρίπτουν τις Ελληνικές θέσεις, εγείρουν αλυτρωτικές απαιτήσεις, μισούν τους Έλληνες και στηρίζουν την άκρως προσβλητική Σκοπιανή προπαγάνδα εναντίον της Ελλάδας. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν στις σλαβόφωνες περιοχές κυρίως της Δυτικής Μακεδονίας ανάμεσα σε Ποντίους, τους οποίους φοβούνται βεβαίως για προφανείς λόγους και γι αυτό κρατάνε την έχθρα τους μυστική. Πιστεύω ότι θα πρέπει οι μακάριοι καλοπερασάκηδες του Αθηναϊκού κράτους να τα θυμούνται καλά αυτά.

Με αφορμή αυτή τη σειρά/παρουσίαση στο yahoo έκανα και μια google search για τη Μακεδονία και έμεινα άναυδος από τη μάζα της ανθελληνικής προπαγάνδας και το μέγεθος της επίμονης δουλειάς που γίνεται μέσα κι έξω από τα σύνορα της Ελλάδας για να μας ατιμάσουν σαν χώρα και σαν έθνος.

Ναι, τώρα επιστρέψτε στο lifestyle. Συγνώμη για την ενόχληση!

Πολλοί αμφισβητούν την εγκυρότητα των πολιτικών δημοσκοπήσεων αλλά και το βαθμό που αυτές προσεγγίζουν την πραγματικότητα. Η αμφισβήτηση ή η αποδοχή των αποτελεσμάτων, όταν μάλιστα γίνεται δημόσια, εξαρτάται από το κατά πόσο τα αποτελέσματα εξυπηρετούν ή πλήττουν τους πολιτικούς μονομάχους.
Αυτό όμως που ουδείς αμφισβητεί είναι οι επικοινωνιακές συνέπειες των δημοσκοπήσεων. Γιατί ακόμα και αυτοί που πλήττονται δεν μπορούν να τις απορρίψουν συνοπτικά αλλά υποχρεούνται να δώσουν τη μάχη των εντυπώσεων, αντιδρώντας στον κάθε ισχυρισμό του αντιπάλου. Για να απαντήσουν και να τελειώσουν (με) τους αμφισβητίες, οι εταιρίες δημοσκοπήσεων και οι διάφοροι πελάτες τους θεσμοθέτησαν ξεχωριστές έρευνες και τις διενεργούν σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους. Πέτυχαν έτσι να παρουσιάζουν όχι κάποια ξεκάρφωτα αποτελέσματα που αφήνουν περιθώρια για αμφισβήτηση και δικαιολογίες, αλλά χρονικές ακολουθίες που σκιαγραφούνται παραστατικά, είναι άμεσα αποκαλυπτικές και διδακτικές και δεν επιτρέπουν παρά ελάχιστες από τις ποταπές σοφιστείες που συνηθίζουν να εκφέρουν οι πολιτικοί στην προσπάθειά τους να μη χάσουν την όποια τηλεοπτική παρτίδα.

Είναι μάλιστα εντυπωσιακό ότι μόνο με τη δημοσιοποίηση αλλεπάλληλων πρόσφατων δημοσκοπήσεων έγινε τελικά αποδεκτό το γεγονός ότι ο Γ. Α. Παπανδρέου δεν επαληθεύει τις προσδοκίες των περισσότερων από εκείνους που, στα τέλη του 2003 και πάλι λόγω των δημοσκοπήσεων, τον θεωρούσαν ως τη μόνη ελπίδα της Ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας. Γιατί η ανεπάρκεια του προέδρου του ΠΑΣΟΚ δεν φάνηκε χθες, είναι χρόνια. Για λόγους οικονομίας δεν θα αναπτύξουμε εδώ το μακρύ κατάλογο των άστοχων ενεργειών του κ. Γ. Α. Π, τις παλινωδίες και τις λανθασμένες έως και επικίνδυνες επιλογές του. Με αυτά έχουν καταπιαστεί πολλοί έγκυροι σχολιαστές και επί πλέον υποθέτουμε ότι ο καλοπροαίρετος αναγνώστης και μνήμη διαθέτει και κρίση. Το ζητούμενο είναι το δια ταύτα.

Ποιο είναι αυτό;
Κατ’ αρχήν η παραδοχή ότι το τωρινό ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα εξουσίας ούτε κατά προσέγγιση. Το τωρινό ΠΑΣΟΚ θυμίζει αστρικό νεφέλωμα που δεν δείχνει αν πρόκειται για αστέρι που γεννιέται η για έναν ήλιο που πέθανε προ πολλού. Ουδείς γνωρίζει πραγματικά, άσχετα με τις δημόσιες τοποθετήσεις των επαγγελματιών πρωτοκλασάτων του «Κινήματος», σε ποια καμπή της ζωής του είναι ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ.
Ο σχηματισμός που ραθυμεί πίσω από τον κ. Παπανδρέου ΔΕΝ είναι εν δυνάμει κυβερνητική παράταξη όχι μόνο γιατί δεν διαθέτει χαρισματικό επικεφαλής ούτε αξιόπιστο «πάγκο» αλλά κυρίως γιατί, δυόμισι χρόνια μετά την επίσημη τελευταία αλλαγή της ηγεσίας του και δέκα χρόνια μετά το θάνατο του ιδρυτή του, ακόμα δεν βρίσκει το κουράγιο πρώτα απ’ όλα να απευθυνθεί στους Έλληνες με μια ειλικρινή εξομολόγηση. Ούτε ένας από όλους αυτούς τους παλαίμαχους ηγήτορες, που παρέμειναν στα επιτελικά όργανα πλαισιώνοντας το νεωτεριστή αρχηγό, δεν βρήκε το σθένος να αναλάβει τις ευθύνες του συνειδητά και συγκεκριμένα. Αντ’ αυτού οι Έλληνες ακούνε αοριστίες, σοφιστείες, υπεκφυγές, βόμβο και τα τετριμμένα κενά συνθήματα όπως, για παράδειγμα, ότι «εμείς κοιτάμε μπροστά». Και όμως, γεμίζουν την Ελλάδα με αφίσες του Ανδρέα, αναπολώντας περασμένα μεγαλεία. Αναρωτιέται κανείς αν αυτό το ΠΑΣΟΚ έχει λόγους να προσδοκά ένα μέλλον καλύτερο από το αμφιλεγόμενο παρελθόν του. Λόγους άλλους, εκτός των οικονομικών… Αν λοιπόν το «όλον ΠΑΣΟΚ» θέλει να φτάσει σε εκλογικό αποτέλεσμα που να του δίνει το όλον της κυβέρνησης, πρέπει προηγουμένως να ζητήσει επίσημα συγχώρεση για τα δεινά που υπέστησαν εκατομμύρια απλοί πολίτες στα 20 χρόνια της χαοτικής διακυβέρνησής του.

Αν αυτό είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο, το επόμενο βήμα είναι ακόμα δυσκολότερο: να τεθεί το ερώτημα προς οπαδούς και φίλους αν νοείται ΠΑΣΟΚ χωρίς Παπανδρέου στην ηγεσία και με τον όποιο Παπανδρέου απλό στρατιώτη στην υπηρεσία του κόμματος. Αν ΠΑΣΟΚ ίσον Παπανδρέου και οτιδήποτε χωρίς Παπανδρέου δεν είναι ΠΑΣΟΚ, τότε η παρούσα ανάλυση τελειώνει εδώ γιατί δεν έχει την πρόθεση να συνεχίσει ως επικήδειος.

Ο βαθμός δυσκολίας αυξάνει εκθετικά καθώς χωρίς Παπανδρέου εκλείπει και ο κύκλος των κρυμμένων «ποιητών», των αναρίθμητων συνεργατών του δοκιμαζόμενου Προέδρου, που όπως και ο Πρόεδρος, κερδίζουν τα προς το ζην μηχανορραφώντας υπέρ της Παπανδρεϊκής προοπτικής. Η απο-Παπανδρεοποίηση του ΠΑΣΟΚ, ακόμα κι αν απαιτείται για την επιβίωση της παράταξης, ακόμα κι αν επιβάλλεται για τη σωτηρία της πατρίδας, για την πρόοδο και την ουσιαστική ΑΠΑΛΛΑΓΗ και απομάκρυνση από τα οπισθοδρομικά ήθη του βαθέως ΠΑΣΟΚ, δεν συμφέρει ούτε τους δεινόσαυρους που απολαμβάνουν το λασπόλουτρό τους στα βουρκόνερα των επιτελικών οργάνων του κόμματος, ούτε τους περιφερειακούς πυρήνες με τους οποίους αλληλοευεργετούνται εις βάρος του ευρύτερου συμφέροντος, ούτε τη «μαφία» των διορισμένων από τον Πρόεδρο ούτε βεβαίως και τους ισχυρότερους όλων, τους επιχειρηματίες που περιλαμβάνουν το σημερινό ΠΑΣΟΚ στα αναπτυξιακά τους σχέδια και το θεωρούν μελλοντικό επενδυτικό εργαλείο.

Και τότε τι κάνουμε, ποιοι το κάνουμε, και πως είναι δυνατόν ο απλός απαίδευτος «λαός» που από την αρχαιότητα άγεται και φέρεται από τους δημοκόπους, να στηρίξει τίμιους και ειλικρινείς πολίτες που με μόνα προσόντα τις αγαθές προθέσεις τους και τα παθήματα-μαθήματα του παρελθόντος, θα τολμήσουν να ηγηθούν της προσπάθειας για να κατεδαφιστούν τα συμπαγή οχυρά του κατεστημένου, της ολιγαρχίας, της διαπλοκής και οι μηχανισμοί της επιλεκτικής περιθωριοποίησης;

Η απάντηση για το πώς θα μπορούσε να γεννηθεί ένα νέο άστρο μέσα από το νεφέλωμα του ΠΑΣΟΚ ανήκει στο πεδίο της επιστημονικής φαντασίας.

Η ομογονικότητα συνιστά μια τριπλή διάκριση εναντίον των παιδιών / του Ξαβιέ Λακρουά 27-06-2006

L' homoparentalité, une triple discrimination pour les enfants

© Le Figaro


Είναι εντυπωσιακό που ζητήματα τόσο θεμελιακά όσο ο γάμος και η υιοθεσία συζητούνται κάποτε υπό το πρίσμα της ισότητας και μόνο, όπως συμβαίνει στο φετινό σύνθημα της πορείας της «ομοφυλόφιλης υπερηφάνειας».


Πώς καταφέραμε να λησμονήσουμε τι διακυβεύεται στα ζητήματα αυτά;

Τι νόημα έχει να διεκδικείς την ισότητα σε λειτουργίες που είναι εκ των πραγμάτων διαφορετικές;

Απέναντι στο γάμο και τη γονικότητα, οι ομοφυλόφιλοι και οι ετεροφυλόφιλοι δεν βρίσκονται στην ίδια θέση.

Πολιτικά ο γάμος δεν είναι μια ουδέτερη πραγματικότητα, ένας θεσμός ανεξάρτητος από το περιεχόμενό του.

Είτε μεταξύ ετεροφυλόφιλων, είτε μεταξύ ομοφυλόφιλων, η σημασία του γάμου είναι πολύ ευρύτερη από την «κοινωνική αναγνώριση της αγάπης» -σύμφωνα με τη διατύπωση του Νοέλ Μαμέρ (Noël Mamère).

Στο δικαιϊκό μας σύστημα ο γάμος είναι εξορισμού η θεμελίωση μιας οικογένειας.

Το ότι είναι δυνατό να συσταθεί οικογένεια και εκτός γάμου ή το ότι ορισμένα παντρεμένα ζευγάρια δεν έχουν παιδιά, δεν αφαιρεί τίποτα από το γεγονός πως γάμος και οικογένεια είναι σύμφυτες έννοιες

Μερικές μειοψηφικές ομάδες πίεσης επιχειρούν να παρακάμψουν την πραγματικότητα αυτή και επινόησαν την έννοια της ομοφυλόφιλης γονικότητας ή «ομογονικότητας».

Η έννοια αυτή προϋποθέτει πως ξεχωρίζουμε τη γονικότητα -που είναι μία κοινωνική λειτουργία- από την αναπαραγωγή.

Είναι αλήθεια πως, σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις, ο διαχωρισμός αυτός επιβάλλεται από τα πράγματα.
Η αναγόρευση όμως του διαχωρισμού μεταξύ γονικότητας και αναπαραγωγής σε νομική αρχή είναι ηθικά συζητήσιμη.
Αν θεσμοθετούσαμε την ομοφυλόφιλη γονικότητα, επιθυμώντας να αποκαταστήσουμε μια δήθεν διάκριση εναντίον ορισμένων ενηλίκων, θα διαπιστώναμε πως έχουμε ταυτόχρονα θεσμοθετήσει νέες διακρίσεις εναντίον ορισμένων παιδιών, που είναι μάλιστα πολύ πιο πραγματικές και πολύ πιο σοβαρές.

Θα είχαμε τότε χιλιάδες παιδιά που θα στερούνταν από το νόμο (πάει να πει a priori) τρία θεμελιώδη αγαθά.

Πρώτον, τις διαφορετικές ταυτοποιητικές αναφορές του ανδρικού και του γυναικείου φύλου, την βίωση της ξεχωριστής τους φύσης κι ανάπτυξής τους.

Κάθε παιδί, είτε είναι αγόρι, είτε κορίτσι, προκειμένου να κατασκευάσει την ταυτότητά του, έχει ανάγκη από το πολύπλοκο και λεπτεπίλεπτο παίγνιο των ταυτοποιήσεων και των διαφοροποιήσεων από τη μητρική και πατρική φιγούρα.

Όλα αυτά έχουν λεπτομερώς εξετασθεί και αναπτύσσονται σε μία πλούσια βιβλιογραφία.

Είναι ως εκ τούτου παράδοξο που όλα τούτα λησμονούνται σε ορισμένες επιχειρηματολογίες, λες κι έχει ενσκύψει καμιά επιδημία αμνησίας.

Το δεύτερο βασικό αγαθό του παιδιού είναι η ταύτιση (ή, όποτε αυτή δεν είναι δυνατή, η αναλογία) μεταξύ του ζεύγους που το γέννησε και του ζεύγους που το διαπαιδαγωγεί.

Η επίπονη αναζήτηση των ριζών τους από τα παιδιά «αγνώστου γονέως» και οι δυσκολίες που σχετίζονται με την υιοθεσία, μάς επιβεβαιώνουν πως οι χαμένοι κρίκοι στην προσωπική ιστορία του καθένα, τα κενά στη γονικότητα κ.λπ αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες στις ζωές των παιδιών.

Είναι ως εκ τούτου επιθυμητό να μην προστίθενται στα προβλήματα που ούτως ή άλλως συνδέονται με την υιοθεσία και άλλα προβλήματα, που συνδέονται με το χάσιμο κάθε αναλογίας μεταξύ του ζεύγους «αναπαραγωγής» και του ζεύγους «διαπαιδαγώγησης».

Ένα υιοθετημένο παιδί έχει περισσότερη ανάγκη από έναν πατέρα και μια μητέρα.

Τρίτο, κάθε παιδί έχει ανάγκη μιας ξεκάθαρης και συνεκτικής γενεαλογίας.

Βρισκόμαστε σε ένα διπλογραμμικό γενεαλογικό σύστημα (μητρογραμμικό αλλά και πατρογραμμικό), πράγμα που δεν είναι τυχαίο.

Το ανακάτεμα της γενεαλογίας που προτείνουν ορισμένοι, θα της στερούσε κάθε αναγνωσιμότητα.

Η υιοθεσία δεν στοχεύει μόνο στη διαπαιδαγώγηση, αλλά και στην ένταξη σε μια γενεαλογία.

Δεν προσδιορίζει μόνο ποιος θα αναλάβει την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των υιοθετημένων παιδιών και ποιος θα ασκεί τη γονική εξουσία αλλά και ποιανού γιος ή κόρη είναι ο καθένας .

Αν δινόταν το δικαίωμα υιοθεσίας στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, τα παιδιά που διαθέτουν ήδη μια γενεαλογία θα βρίσκονταν σε ένα τριπλογραμμικό γενεαλογικό σύστημα!

Όσο περνά ο καιρός, γίνεται όλο και σαφέστερο πως στην καρδιά της αντιπαράθεσης βρίσκεται η επιθυμία για διαχωρισμό μεταξύ της αναπαραγωγής και της διαπαιδαγώγησης.

Η υποβάθμιση της διαφοράς μεταξύ των φύλων στη γονικότητα υπογραμμίζει εντέλει την υποβάθμιση του ρόλου του σώματος στη διαδικασία της αναπαραγωγής.

Ξεκομμένες από τις σαρκικές τους αποτυπώσεις, οι λέξεις χάνουν το νόημά τους.
Η γλώσσα τρελαίνεται.
Θα δούμε γυναίκες να ζητάνε «άδεια πατρότητας» και θα αναρωτιόμαστε ποιο άραγε να είναι το φύλο του «πατέρα».
Ίσως μάλιστα να αντικαταστήσουμε τον όρο «πατέρας» με την έκφραση «συνεισφορέας του γενετικού υλικού» , όπως στον αστικό κώδικα του Κεμπέκ.

Πράγμα που οδηγεί, σύμφωνα με τον ίδιο πάντα κώδικα, να αντιμετωπίσουμε την παρακάτω εξωτική περίπτωση: «όταν η συνεισφορά του γενετικού υλικού γίνεται μέσω σεξουαλικής συνεύρεσης... (!)»

Όπου αποδεικνύεται πως η σύνδεση μεταξύ σωμάτων και λέξεων, μεταξύ της γλώσσας και της σάρκας είναι θεμελιακής σημασίας για κάθε ηθική που δεν παραδίδεται στον ίλιγγο των φαντασιώσεων και στην επιθυμία για δύναμη.

________________________________________________________________

Ο Xavier Lacroix είναι �